tag:blogger.com,1999:blog-32254052012-02-16T10:57:40.502+03:30نوشته های گاه به گاه علیرضا در مورد همه چیزعليرضاhttp://www.blogger.com/profile/01923363721638912482noreply@blogger.comBlogger3951100tag:blogger.com,1999:blog-3225405.post-83572031322867789452012-02-01T21:32:00.002+03:302012-02-01T21:57:11.070+03:30آدمهای جالب و عجیبی هستیم!<br />مثال اول:<br />تو روزهای برفی و بارونی بیشتر راننده های تاکسی و مسافرکش ،<br />ترجیح میدن مسافر دربستی سوار کنن و از سوار کردن مسافرهای دیگه خودداری میکنن ...<br />دلیلش اینه که تو روزای بارونی ترافیک بیشتره و طبیعتا بنزین بیشتری مصرف میشه ،<br />و از طرف دیگه باید وقت بیشتری صرف رسیدن به مقصد بشه ...<br />نتیجه اینه که اونا ترجیح میدن با سوار کردن مسافر دربستی یه تیر با دو نشون بزنن!<br />تیر اول اینکه هزینه مصرف بیشتر بنزین و وقت! رو از مسافر غیر مستقیم بگیرن...<br />و تیر دوم هم اینکه از شرایط خاص بارون و برف نهایت "استفاده"! رو ببرن ... <br />و تا جایی که مقدوره پول بیشتری گیرشون بیاد!<br />چرا که بعضی از مسافرها با توجه به کمبود تاکسی در نهایت مجبورن به سراغ تاکسی های دربستی برن...<br />مثال دوم:<br />قیمت دلار و سکه در عرض چند ماه به طرز وحشتناکی بالا میره ...<br />فروشنده و تولید کننده قبلا حداکثر با دلار 1100 تومنی کالاهاش رو وارد یا تولید میکرده...<br />اما حالا مجبوره با قیمتی بسیار بالاتر این کار رو انجام بده ...<br />فروشنده و تولید کننده حاضر نیستن تو این شرایط به نسبت قبل سود کمتری کنن...<br />چه برسه به اینکه بخوان ضرر کنن!<br />نتیجه اینه که بار این قضیه رو میندازن گردن مصرف کننده! <br />مصرف کننده نهایی مجبوره کالا رو با قیمتی به مراتب بالاتر بخره چون بهش نیاز داره ...<br />در حالی که منابع مالیش مثل قبله و حقوق و درآمدش ثابت مونده اما هزینه هاش چند برابر شده ... <br />تصور مصرف کننده اینه که فروشنده داره از شرایط سوء استفاده میکنه و به دنبال سود بیشتره و از این بابت راضی نیست ...<br />از طرف دیگه تا حدی باید به فروشنده هم حق داد! <br />چون فروشنده قبلا با x تومان پول ، کالاهایی رو وارد میکرد ...<br />اما حالا باید با 2x تومان پول ، همون کالاها رو وارد کنه! <br />یعنی چاره ای نیست جز اینکه منابع مالیش دو برابر بشه!<br />در غیر این صورت باید قید وارد کردن کالاها رو بزنه...<br />نتیجه گیری :<br />در بن بست عجیبی قرار داریم!<br />هر کسی به فکر خودشه! راننده تاکسی به فکر اینه که پول بیشتری گیرش بیاد و سود بیشتری کنه!<br />و حاضر نیست تو روز برفی و بارونی در قبال سود کمتر بردن ، چند نفر از هم نوعان خودش رو به مقصد برسونه...<br />مسافرها هم فقط به فکر خودشون هستن!<br />حاضر نیستن هزینه ترافیک بیشتر و مصرف بنزین بیشتر و وقت بیشتری که راننده داره صرف میکنه ،<br />در قبال پرداخت کرایه بیشتر بپردازن!<br />کافیه راننده کرایه ای حتی به اندازه بسیار کم اما بیشتر از قبل از مسافر طلب کنه! ...<br />مسافر سریع عصبانی میشه و راننده رو متهم میکنه به سوء استفاده از شرایط و بی انصافی و ... <br />فروشنده کالا هم حاضر نیست سود کمتری بکنه ...<br />در شرایطی این چنین که مصرف کننده نهایی در عذابه و توان پرداخت هزینه ها رو نداره ...<br />در حالی که اگر فروشنده تنها اندکی از سودش کم کنه باز به مراتب شرایط برای مصرف کننده نهایی بهتر خواهد بود...<br />از همه بدتر اینکه بعضی از فروشنده ها حتی توقع دارن در چنین شرایطی سودی به مراتب بیشتر از قبل ببرن!<br />مصرف کننده هم فقط خودش رو می بینه!<br />حاضر نیست شرایط فروشنده رو هم درک کنه و بپذیره که واقعا شرایط برای فروشنده هم سخت شده ...<br />و لزوما همه فروشنده ها قصدشون سوء استفاده از شرایط نیست ...<br />...<br />اون راننده دربستی در نهایت برای خرید کالاهاش باید بره سراغ فروشنده!<br />و مجبوره کالاها رو در چنین شرایطی گرون تر بخره ...<br />فروشنده هم به هر حال سر و کارش با راننده دربستی خواهد خورد ...<br />مسافر هم ... <br />...<br />در یک بن بست کامل قرار داریم ...<br />من به شما احتیاج دارم ، شما به دیگری و در نهایت دیگری به من!<br />و هیچ کدام حاضر نیستیم به نیازهای همدیگه توجه کنیم و فقط به فکر خودمون هستیم و بس!<br />و حتی حاضریم همدیگه رو زمین بزنیم و در مقابل به ظاهر خودمون رو بالاتر ببریم ...<br />متوجه نیستیم که بی توجهی و ظلم به دیگران در نهایت بی توجهی و ظلم به خودمون رو رقم میزنه ...<br />همه به هم وصل و مرتبطیم ...<br />ای کاش بیدار می شدیم ...<br />ای کاش ...<br />...<br />..<br />.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3225405-8357203132286778945?l=taravat.blogspot.com' alt='' /></div>عليرضاhttp://www.blogger.com/profile/01923363721638912482noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3225405.post-58212714395386292492012-01-13T21:55:00.004+03:302012-01-13T22:08:28.323+03:30سوار تاکسی شدم<br />راننده آدم جالبیه!<br />در مواجهه با بی دقتی ها و خودخواهی ها و بی توجهی های راننده های دیگه ،<br />اول دقت میکنه که بهشون نخوره و بعدش شروع میکنه به خندیدن!<br />:))<br />اولش فکر کردم شاید فقط در مورد یکی دو مورد اول این کارو میکنه!<br />اما در موارد بعدی هم واکنشش همین بود!<br />موقع پیاده شدن با تعجب از علت رفتار و واکنشش پرسیدم <br />گفت چی کار کنم وقتی این کارشون از روی نادونی و جهالته؟<br />اگه نادون نبودن این کارو نمیکردن...<br />...<br />بهش گفتم کاش بیشتر مردم مثل شما بودند ...<br />در مواجهه با همدیگه<br />و در هنگامه ی عصبانیت و ناراحتی از هم<br />و در زمانی که با ادم های نادون اطراف در مواجهه هستند...<br />کاش اول سعی کنن مشکلی واسشون پیش نیاد<br />و بعدش به این موضوع بخندن <br />و پشت سر بزارنش<br />به جای اینکه شروع کنن به فحش و ناسزا به همدیگه<br />و در مواردی بدتر گلاویز شدن با هم<br />...<br />کاش همیشه دعا و تلاش کنیم ،<br />هم خودمون و هم آدمهای اطرافمون از نادونی فاصله بگیرن <br />اون موقع خیلی چیزها خود به خود حل میشه...<br />چرا که ریشه ی 99 درصد مشکلات آدمی ندانستن و نادونی و جهالته ...<br />...<br />..<br />.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3225405-5821271439538629249?l=taravat.blogspot.com' alt='' /></div>عليرضاhttp://www.blogger.com/profile/01923363721638912482noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3225405.post-50204989998359413642012-01-13T21:50:00.002+03:302012-01-13T21:55:46.242+03:30بعد از مدت ها اومدم اینجا !<br />یاد اون روزها بخیر ...<br />اگه بشه میخوام سعی کنم از این به بعد بیشتر اینجا سر بزنم<br />...<br />..<br />.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3225405-5020498999835941364?l=taravat.blogspot.com' alt='' /></div>عليرضاhttp://www.blogger.com/profile/01923363721638912482noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3225405.post-84296050843966299412011-01-17T19:42:00.000+03:302011-01-17T19:45:37.253+03:30فرو رفتم به دریایی که نه پای و نه سر دارد <br />ولی هر قطره‌ای از وی به صد دریا اثر دارد <br />...<br />ز عقل و جان و دین و دل به کلی بی خبر گردد <br />کسی کز سر این دریا سر مویی خبر دارد<br />... <br />چه گردی گرد این دریا که هر کو مردتر افتد <br />ازین دریا به هر ساعت تحیر بیشتر دارد<br />... <br />تورا با جان مادرزاد ره نبود درین دریا <br />کسی این بحر را شاید که او جانی دگر دارد<br />... <br />تو هستی مرد صحرایی نه دریابی نه بشناسی <br />که با هر یک ازین دریا دل مردان چه سر دارد<br />... <br />ببین تا مرد صاحب دل درین دریا چسان جنبد <br />که بر راه همه عمری به یک ساعت گذر دارد<br />... <br />تو آن گوهر که در دریا همه اصل اوست کی یابی <br />چو می‌بینی که این دریا جهانی پر گهر دارد<br />... <br />اگر خواهی که آن گوهر ببینی تو چنان باید <br />که چون خورشید سر تا پای تو دایم نظر دارد<br />... <br />عجب آن است کین دریا اگرچه جمله آب آمد <br />ولی از شوق یک قطره زمین لب خشک‌تر دارد<br />... <br />چو شوقش بود بسیاری به آبی نیز غیر خود <br />ز تو بر ساخت غیر خود تویی غیری اگر دارد<br />... <br />سلامت از چه می‌جویی ملامت به درین دریا <br />که آن وقت است مرد ایمن که راهی پرخطر دارد<br />... <br />چو از تر دامنی عطار در کنجی است متواری <br />ندانم کین سخن گفتن ازو کس معتبر دارد <br />...<br />..<br />.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3225405-8429605084396629941?l=taravat.blogspot.com' alt='' /></div>عليرضاhttp://www.blogger.com/profile/01923363721638912482noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3225405.post-40413058963608355402010-10-05T00:07:00.001+03:302010-10-05T00:29:00.935+03:30یک دوست،<br />یک دیدار،<br />صدها خاطره،<br />لحظات تلخ و شیرین گذشته ،<br />...<br />بعد از مدت ها ،<br />دوستی عزیز را زیارت کردم<br />دوستی که به این سادگی سعادت دیدار و هم صحبتی اش نصیب ما نمی شد... <br />اما این بار بخت با ما یار بود و دیدار میسر شد.<br />به یاد گذشته ها و آنچه گذشت ، <br />با هم قدم زنان خاطرات را ورق زدیم ...<br />بخشی از خاطرات شیرین بودند و خنده بر لبانمان نشاندند...<br />و برخی دیگر نیز ما را به فکر فرو بردند...<br />این دوستی حداقل برای من برکات فراوانی را داشت...<br />بی شک اگر با تجربه و نگاه کنونی ،<br />به گذشته برمی گشتیم ، <br />رفتارمان تا حد بسیار زیادی تغییر می کرد...<br />گرچه مثبت یا منفی بودن آن را لزوما نمی توان پیش بینی کرد...<br />...<br />در نهایت برای یاشار ،<br />این شعر را زمزمه کردم که از نگاه من ،<br />نهایت کار اکثر ما انسان ها در این دنیا را بازگو می کند... ،<br />و هر بار که به این شعر می اندیشم وجودم به لرزه می افتد :<br />...<br /><em> افسوس هر آنچه برده ام باختنی است<br />بشناخته ها تمام نشناختنی است<br />برداشته ام هر آنچه باید بگذاشت<br />بگذاشته ام هر آنچه برداشتنی است</em><br />...<br />بگذریم ...<br />دیدار لذت بخشی بود...<br />یاشار عزیز همیشه شاد و سربلند باشی...<br />به امید دیدارهای مجدد...<br />...<br />..<br />.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3225405-4041305896360835540?l=taravat.blogspot.com' alt='' /></div>عليرضاhttp://www.blogger.com/profile/01923363721638912482noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3225405.post-55180782355097375952010-08-16T19:11:00.001+04:302010-08-16T19:15:01.807+04:30باران، قصيده‌واري،<br /><br /> - غمناك-<br /><br />آغاز كرده بود.<br /><br /> <br /><br />مي‌خواند و باز مي‌خواند،<br /><br />بغض هزار ساله دردش را،<br /><br />انگار مي‌گشود.<br /><br /> <br /><br />اندوه زاست زاری خاموش!<br /><br />ناگفتني است ...،<br /><br /> اينهمه غم؟!<br /><br /> ناشنيدني است!<br /><br /> <br /><br />پرسيدم اين نواي حزين در عزاي كيست؟<br /><br />گفتند اگر تو نيز،<br /><br />از اوج بنگري،<br /><br />خواهي هزار بار ازو تلخ‌تر گريست!<br />...<br />..<br />.<br />*فریدون مشیری<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3225405-5518078235509737595?l=taravat.blogspot.com' alt='' /></div>عليرضاhttp://www.blogger.com/profile/01923363721638912482noreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-3225405.post-5415475258568944122010-07-30T15:05:00.001+04:302010-07-30T15:30:22.830+04:30خیلی سریع اتفاق افتاد ...<br />یه دفعه جلوم ظاهر شدی و هی مهربونی کردی ...<br />نه فقط به من! که به همه!<br />ساده بودی و بی غل و غش ...<br />بر سر موضوعی که دلیلی نداشت من ناراحت شده باشم،<br />پیغامی فرستادی و قسمم دادی که از تو دلگیر نباشم ... ،<br />چرا که هر چیزی را می توانی تحمل کنی جز اینکه کسی از تو دلگیر باشد ...<br />از چه کسی پنهان کنم که همان شب ، <br />در همان لحظه ،<br />بعد از خواندن پیامت ،<br />دلم به سویت پر کشید ...<br />همان شب گرفتار شدم ...<br />روزهای بعد به بهانه هایی ، بیشتر با هم بودیم ...<br />و من جسارت کردم و علاوه بر طول روز در محل کار،<br />طول مسیر از محل کار تا خانه را هم به آن اضافه کردم!<br />روزهای عجیبی بود ...<br />متلک های دیگران شروع شده بود ...<br />تو اما هنوز نمی خواستی باور کنی حس من را ...<br />تا اینکه این طلسم هم شکسته شد ...<br />و دلهایمان ،<br />شفاف ،<br />برای هم می تپید ...<br />تا اینکه رسم روزگار ، <br />کارمان را از هم جدا کرد ...<br />و مشکلاتی بزرگ پیش رویمان سبز شد ...<br />تصورم این بود که از پس حلشان برنخواهیم آمد ...<br />اما به خواست و یاری خدا ،<br />مشکلات را یکی پس از دیگری پشت سر گذاشتیم ...<br />و رسیدیم به روزی که ،<br />حلقه را به دستت کردم ...<br />باورت نمی شد ...<br />باورم نمی شد ...<br />حس غریبی بود ...<br />خیلی ها گفته بودند در این لحظه دعایشان کنم اما ،<br />نشد!<br />و این گونه بود این پیوند ...<br />که اساس به وجود آمدنش ،<br />تنها مهربانی خالصانه تو بود و بس ...<br />...<br />..<br />.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3225405-541547525856894412?l=taravat.blogspot.com' alt='' /></div>عليرضاhttp://www.blogger.com/profile/01923363721638912482noreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-3225405.post-65050476716409961912010-05-05T21:58:00.003+04:302010-05-05T22:06:09.568+04:30سریال لاست تا 20 روز دیگه کلا تموم میشه!<br />ماتم گرفتم ...<br />امشب در حین دیدن قسمت چهاردهم از فصل شش ،<br />گریه ام گرفت ...<br />از اونچه که تا به حال براشون رقم خورده ...<br />درسته که این فقط یه فیلمه ... ،<br />اما <br />هم من و هم خیلی های دیگه تو این دنیا ،<br />با لحظه لحظه اش زندگی کردن ...<br />نمیتونم تصور کنم که تا چند روز دیگه <br />کلا لاست تموم میشه ...<br />ای کاش که ادامه داشت...<br />که این سریال ،<br />بی شک و تردید ،<br />بهترین سریالی بوده که تو عمرم دیدم...<br />...<br />..<br />.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3225405-6505047671640996191?l=taravat.blogspot.com' alt='' /></div>عليرضاhttp://www.blogger.com/profile/01923363721638912482noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-3225405.post-16111065016282115362010-04-12T23:00:00.000+04:302010-04-12T23:04:44.669+04:30خسته شدم ...<br />از تکرار کردن حرف هایی که شاید صدها بار بازگو کردمشان ...<br />و هر بار بعد از تکرارهای بسیار و حرص خوردن های فراوان ،<br />بالاخره پذیرفته شده اند ... ،<br />اما چه فایده! ... ،<br />که دیر زمانی نگذشته که باز هم روز از نو روزی از نو! ... ،<br />باز هم همان قضاوت های دیروز ،<br />قضاوت های پوچ و بی منطق ... ،<br />همراه با عصبانیت و حرص خوردن متقابل ...<br />و باز هم این منم که باید تکرار کنم ،<br />دفاع کنم ،<br />و اثبات کنم ،<br />پوچی این ادعاهای بی اساس را ...<br />...<br />به دیروز می اندیشم ...<br />به اینکه چه فکر میکردم و چه شد ...<br />انتظارم چه بود و از چه چیزهایی بیزار بودم و گریزان ... ،<br />و حال همان چیزها گریبانم را گرفته اند ...<br />...<br />همکارم متعجب است از شدت ناراحتی ام!<br />متعجب است که چرا ناراحتی ام را سر او و دیگران خالی کرده ام!<br />نمی داند اما که در دلم چه می گذرد ...<br />نمی داند که تا چه اندازه خسته ام ...<br />نمی داند که در حال تحمل چه فشاری هستم ...<br />او با خنده و تعجب از اتاق بیرون می رود ... ،<br />و من می مانم و تکرار این حرف ها ...<br />...<br />..<br />.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3225405-1611106501628211536?l=taravat.blogspot.com' alt='' /></div>عليرضاhttp://www.blogger.com/profile/01923363721638912482noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3225405.post-83326428121826158102010-03-25T13:11:00.001+04:302010-03-25T13:14:41.541+04:30سال 88 هم گذشت و رفت!<br />سالی که با شور و شوق آغاز شد ... ،<br />و هیجانی وصف ناپذیر با خود به همراه آورد ...<br />و در میانه راه ، <br />تلخ شد و سرد شد و تاریک ...<br />و به تعبیر عده ای ، سیاه شد ...<br />هیجان و شور و شوق ،<br />جای خود را به ترس و لرز و <br />نگرانی و اضطراب داد ...<br />در این میان البته ،<br />زندگی همچون همیشه در جریان بود ...<br />گرچه عده ای از مردمان این سرزمین ،<br />به شدت داغدار شدند و در سوگ عزیزانشان ،<br />گریستند و گریستند و به خدای عالمیان پناه بردند ...<br />اما با این وجود هم ؛<br />زندگی همچون همیشه در جریان بود ...<br />سال غریبی بود سال 88 ...<br />از نقطه نظر کاری ،<br />در این سال ،<br />فشار کاری به خصوص از نیمه دوم سال ،<br />بیشتر و بیشتر شد ...<br />گاهی شاید ،<br />صبرم لبریز میشد از این همه فشار ... ،<br />اما به لطف خدا ،<br />آن روزها سپری شد ... ،<br />و خوب و مثبت هم سپری شد ... ،<br />و از این باب باید شکرگذار آن یگانه بی همتا بود ...<br />که اگر یاریش نبود ،<br />تاب تحمل این همه فشار ،<br />بی شک مشکل بود و ناممکن ...<br />در ربع چهارم سال هم که ،<br />دوستی از راه رسید و مژده ی یاری داد ...<br />شور و شوق و انرژی مثبتش ،<br />نوید جبران آن همه انرژی از دست رفته را می داد ...<br />پس به او لبیک گفتم و ربع چهارم سال ،<br />به گونه ای متفاوت از قبل آغاز شد ...<br />چیزهای زیادی را از او آموختم ...<br />مهربانی را ، شور را ، شوق را ،<br />لذت بردن از چیزهای کوچک دور و بر را ،<br />اعتماد به آدمیان را ،<br />و مثبت بودن را ،<br />و دوست داشتن زندگی را ،<br />...<br />گرچه در کنار تمام این زیبایی ها ،<br />فشار کار و زندگی ،<br />همچون گذشته بود و در مقاطعی هم ،<br />ویژگیهای منفی خود را نشان می داد ،<br />همچون بی دقتی ، سر به هوایی! و ...<br />که برای من غیر قابل تحمل بود ، اما به پاس آن ویژگیهای مثبت ،<br />تحمل پذیر شد و گذشت ...<br />در این میان سفری به خارج از این دیار ، پیش آمد ...<br />که گرچه کوتاه بود ، <br />اما در عوض همراه بود با تجاربی مهم و گرانقدر ...<br />که مردمان آن دیار هم ،<br />به دنبال لقمه نانی هستند و گذران زندگی ،<br />با این تفاوت که از کوچکترین چیزها لذت می برند ...<br />و کمتر به جان هم می افتند ...<br />و کمتر به کار هم کار دارند ...<br />و نظم در کار و زندگی را بیش از ما ، جدی می گیرند<br />و سرلوحه کار خویش کرده اند ...<br />وگرنه آسمان همه جا همین رنگ است که ما می بینیم ...<br />نکته ی جالب در آن دیار این بود که ،<br />مردمان مختلف با دین و مذاهب متفاوت ،<br />و ظواهری کاملا متضاد هم ،<br />در کنار هم ،<br />زندگی می کردند ...<br />بی آنکه با هم مشکلی داشته باشند ...<br />هر گروه با گروه خود ، خوش بود ...<br />بی آنکه به گروه دیگر بی احترامی کند و یا در کار آنها دخالت کند ... ،<br />و یا برایشان تکلیفی معین کند ... <br />آری ...<br />این چنین سال 88 سپری شد ...<br />و جای خود را به سال 89 داد ... ،<br />با این امید که سال جدید ، همراه باشد با <br />سپری شدن زشتی ها ، تلخی ها ، کدورت ها ...<br />و آمدن آرامش و آسایش و نیکی و خوبی ...<br />و شروعی تازه ،<br />و زندگی تازه و با طراوت ...<br />...<br />..<br />.<br />سال نو مبارک!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3225405-8332642812182615810?l=taravat.blogspot.com' alt='' /></div>عليرضاhttp://www.blogger.com/profile/01923363721638912482noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3225405.post-80342653073107935592010-01-23T20:51:00.002+03:302010-01-23T20:55:16.041+03:30دانستن!<br />سرمنشاء بسیاری از نگرانی ها ،<br />استرس ها ،<br />حرص خوردن ها ،<br />تاسف خوردن ها ،<br />پشیمان شدن ها ،<br />دعواها و درگیری ها ،<br />توقعات و انتظارات ،<br />و ... است.<br />که اگر ندانی چه بسا هیچ کدام از موارد فوق نیز پیش نیاید!<br />و زندگی به آرامی دنبال شود!<br />...<br />که ندانستن یک درد است و دانستن هزار درد ...<br />...<br />..<br />.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3225405-8034265307310793559?l=taravat.blogspot.com' alt='' /></div>عليرضاhttp://www.blogger.com/profile/01923363721638912482noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3225405.post-59871389541904960142010-01-01T10:47:00.000+03:302010-01-01T10:52:04.341+03:30<div style="text-align: right;"> <p>همواره به اینجانب و دوستان گفته می شد که اگر شما اطلاعیه ندهید مردم به خیابانها نخواهند آمد و آنان از اعتراضات و مطالبات خود دست برخواهند داشت وآرامش به کشور برخواهد گشت. بنده به عنوان یک همراه جنبش عظیم سبز مردمی با این نظر موافق نبودم و می اندیشیدم که تا اصلاحات لازم با تکیه براصول روشن که می توان آنها را از قانون اساسی استخراج کرد، صورت نگیرد ، آب رفته به جوی باز نخواهد گشت.</p><p>...</p><p>مشاهده فیلم های تکان دهنده عاشورا نشان می دهد که اگر شعارها و حرکات جاهایی به سمت افراط غیر قابل قبول کشانده می شود، ناشی از به زیر انداختن افراد بی گناه از روی پل ها و بلندی ها، تیراندازی ها و آدم زیر کردن ها و ترورهاست . جالب آنکه در بعضی از این فیلم ها دیده شده است که مردم در پشت چهره نیروهای انتظامی و بسیجی مهاجم برادران خود را می بینند و در شرایط بحرانی و پر از خشم و هیاهوی آنروز سعی می کنند بدانها آسیبی نرسد. اگر صدا و سیما یک جو انصاف و عقل داشت می توانست برای تلطیف فضا و نزدیک کردن مردم به همدیگر گوشه ای از این صحنه ها را نشان دهد. ولی هیهات! جریان روزهای بعد از عاشورا و گسترش دستگیریها و دیگر تمهیدات دولتی نشان می دهد که مسئولان اشتباهات گذشته را این بار در وسعت بیشتر تکرار می کنند و آنها می اندیشند سیاست ارعاب تنها راه حل است.</p><p>...</p><p>گیرم که چند روز با دستگیریها ، خشونت ها ، تهدیدها و بستن دهان روزنامه ها و رسانه ها سکوت برقرار گردید، تغییر قضاوت مردم را نسبت به نظام چگونه حل می کنید؟ تخریب مشروعیت را چگونه جبران می نمائید؟ نگاه ملامت آمیز و متعجب همه جهانیان از این همه خشونت یک دولت به ملت خود را چگونه تغییر می دهید؟ با مشکلات بر زمین مانده اقتصادی و معیشتی کشور که به دلیل ضعف مفرط دولت روزبروز وخیم تر می شود چه می کنید؟ با چه پشتوانه ای از کارآمدی و انسجام ملی و سیاست خارجی موثر، سایه قطعنامه ها و امتیازخواهی های بیشتر را در سطح بین الملل از سر کشور و ملتمان دور می کنید؟</p><p>...</p><p>ما یک دولت و نظام صادق و رئوف و با شفقت و مبتنی بر آراء مردم می خواهیم که به تنوع آراء و عقاید مردم نه به شکل تهدید که بلکه بصورت یک فرصت نگاه کند. ما سرک کشیدن به زندگی خصوصی مردم، تفتیش عقاید، تجسس، بستن روزنامه ها و محدود کردن رسانه ها را مخالف دین مترقی و رهایی بخش خود و مخالف قانون اساسی برآمده از این دین می دانیم. ما ضایع کردن یک ریال از بیت المال را در جهت اهداف باندی و جناحی حرام می دانیم و می گوئیم که سند چشم انداز ملی بیست ساله که به تایید همه ارکان نظام رسیده است امروز به یک ورق پاره بی ارزش تبدیل شده است. ما هشدار می دهیم که رقیبان بزرگی در منطقه با رشدهای اقتصادی دو رقمی در حال ظهور هستند و روز به روز قوی تر می شوند . درحالیکه ما متاسفانه از دادن یک بودجه سالانه و نگهداشتن حسابهای ذخیره ارزی و امانت در سپرده های مردم و پاسخگویی در مقابل دیوان محاسبات عمومی و مجلس شورای اسلامی عاجز هستیم .</p> <p>...</p><p>ما نه آمریکایی هستیم و نه انگلیسی . تا حال نه کارت تبریکی برای روسای کشورهای بزرگ فرستاده ایم و نه امید یاری آنها را داریم و می دانیم با اصالت قدرت در روابط بین اللمل هر کشور به دنبال منافع ملی خود است و ما بیزار از کسانی هستیم که بر عرف و اعتقادات دینی و ملی ملت خود احترام نمی گذارند . و مضحک است که بما تهمت اهانت به قرآن ، عاشورای امام حسین یا پاره کردن عکس حضرت امام قدس سره زده شود . مسلما حرمت شکنی اگر در روز عاشورا صورت گرفته باشد مورد تایید ما نیست، اما بدترین نوع حرمت شکنی را کشتن بندگان بیگناه و عزادار در روز عاشورا و در ماههای حرام می دانیم .</p> <p>...</p><p>اما من برآنم که راه حل مشکلات پیش آمده و بحران موجود چنین است؛ وضعیت کشور امروز چون رودخانه خروشان و عظیمی است که سیلابهای تند و حوادث گوناگون باعث طغیان و گل آلود شدن آن شده است . راه آرام کردن این رودخانه بزرگ و روشن ساختن و زلال کردن آب آن در یک اقدام سریع و عاجل امکان پذیر نیست . اندیشیدن باین گونه راه حلها که عده ای توبه کنند و عده ای معامله کنند و بده و بستانی صورت گیرد تا این مشکل بزرگ حل شود عملا به بیراهه رفتن است .</p> <p>...</p><p>بنده راه حل را در روانه ساختن نهرها و چشمه هایی از آب روشن و شیرین به بستر این رودخانه می دانم که بتدریج و طی یک فرآیند تدریجی کیفیت آب و وضع رودخانه را تغییر دهد . و نیز اعتقاد دارم که هنوز دیر نشده است و نظام ما آن قدرت را دارد که در صورت تدبیر و در صورت داشتن یک نگاه احترام آمیز و توام با ملاطفت به همه ملت و اقشار آن این مهم را بانجام برساند .</p>...<br />..<br />.<br />(*)بیانیه مهندس میرحسین موسوی به مناسبت فجایع عاشورا<br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3225405-5987138954190496014?l=taravat.blogspot.com' alt='' /></div>عليرضاhttp://www.blogger.com/profile/01923363721638912482noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3225405.post-21283616442753452972009-12-21T21:29:00.005+03:302009-12-21T21:38:50.501+03:30آیت الله منتظری درگذشت...<br /><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_aQVrVHSWxy0/Sy-300xssqI/AAAAAAAAACM/XiBxuxXJSXg/s1600-h/IMG_7133.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 240px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_aQVrVHSWxy0/Sy-300xssqI/AAAAAAAAACM/XiBxuxXJSXg/s320/IMG_7133.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5417750994898170530" /></a><br /><a href="http://1.bp.blogspot.com/_aQVrVHSWxy0/Sy-3vKrPojI/AAAAAAAAACE/jkqkNbh1glY/s1600-h/image-43379-galleryV9-xwdj.jpg"><img style="display:block; margin:0px auto 10px; text-align:center;cursor:pointer; cursor:hand;width: 320px; height: 213px;" src="http://1.bp.blogspot.com/_aQVrVHSWxy0/Sy-3vKrPojI/AAAAAAAAACE/jkqkNbh1glY/s320/image-43379-galleryV9-xwdj.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5417750897697464882" /></a><br /><br />بزرگ بود <br />و از اهالي امروز بود<br /><br />و با تمام افق هاي باز نسبت داشت<br />و لحن آب و زمين را چه خوب مي فهميد<br /><br />صداش<br />به شكل حزن پريشاني واقعيت بود<br /><br />و پلك هاش<br />مسير نبض عناصر را <br />به ما نشان داد<br /><br />و دستهاش<br />هواي صاف سخاوت را <br />ورق زد<br /><br />و مهرباني را <br />به سمت ما كوچاند.<br /><br />به شكل خلوت خود بود<br />و عاشقانه ترين انحناي وقت خودش را<br />براي آينه تفسير كرد<br /><br />و او به شيوه ي باران پر از طراوت تكرار بود<br />و او به سبك درخت<br />ميان عافيت نور منتشر مي شد<br /><br />هميشه كودكي باد را صدا مي كرد<br />هميشه رشته ي صحبت را<br />به چفت آب گره مي زد <br /><br />براي ما ، يك شب<br />سجود سبز محبت را <br />چنان صريح ادا كرد<br /><br />كه ما به عاطفه ي سطح خاك دست كشيديم<br />و مثل لهجه ي يك سطل آب تازه شديم<br /><br />و بارها ديديم<br />كه با چقدر سبد<br />براي چيدن يك خوشه ي بشارت رفت<br /><br />ولي نشد<br />كه روبروي وضوح كبوتران بنشيند<br /><br />و رفت تا لب هيچ<br />و پشت حوصله ي نور ها دراز كشيد<br />و هيچ فكر نكرد <br />كه ما ميان پريشاني تلفظ در ها<br />براي خوردن يك سيب <br />چقدر تنها مانديم.<br /><br />سهراب سپهری*<br /><br />خیلی حرفه که تو اوج قدرت قرار داشته باشی<br />و اخلاق و وجدان رو قربانی قدرت و مقام نکنی<br />خیلی حرفه ...<br />تا همیشه جاودانه باد نامت منتظری عزیز<br />...<br />..<br />.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3225405-2128361644275345297?l=taravat.blogspot.com' alt='' /></div>عليرضاhttp://www.blogger.com/profile/01923363721638912482noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3225405.post-31961942641361206162009-10-22T21:39:00.000+03:302009-10-22T21:41:16.131+03:30بیشتر دعواهایی که مردم با هم دارن راجع به موضوع ساده ایه...<br />تو چیزی میخوای که اون یکی داره ،<br />یا اون می ترسه که تو بخوایش ،<br />و اون اول میاد سراغت ...<br />مردم همیشه فکر میکنن اگر برنده بشن ،<br />دیگه تمومه!<br />بعد از اون همه چیز درست میشه ...<br />ولی همه چیز تغییر میکنه ،<br />و فردا چیزی که به خاطرش می جنگیدی<br />فقط یه خاطره میشه ...<br />مثل هر چیز دیگه ای که اتفاق می افته ...<br />...<br />..<br />.<br />بخشی از سریال Taken<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3225405-3196194264136120616?l=taravat.blogspot.com' alt='' /></div>عليرضاhttp://www.blogger.com/profile/01923363721638912482noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3225405.post-41533497325453620452009-09-30T15:12:00.003+03:302009-09-30T15:17:33.551+03:30<div dir="rtl" align="right">راه سبز را زندگی کردن ،</div><div dir="rtl" align="right">یعنی هر روز و همزمان که در خانه‌هایمان و سرکارمان </div><div dir="rtl" align="right">و در کوچه و خیابان و بر سر معیشت‌های روزمره خود هستیم ،</div><div dir="rtl" align="right">این پیام با غیرقابل انکارترین ندا تکرار شود، </div><div dir="rtl" align="right">آن گونه که مسلمان بودن و ایرانی بودن و این زمانی بودن ما تکرار می‌شود.</div><div dir="rtl" align="right">وقتی که سخن از تقویت شبکه‌های اجتماعی و یا زندگی کردن راه سبز می‌شود </div><div dir="rtl" align="right">بلافاصله می‌پرسند چگونه؟ </div><div dir="rtl" align="right">همان‌گونه که هستید. </div><div dir="rtl" align="right">سخن از آن نیست شبکه‌های اجتماعی که وجود ندارند را </div><div dir="rtl" align="right">شکل دهیم و قدرتمند کنیم؛ </div><div dir="rtl" align="right">سخن از آن است كه قدرت مردم در شبکه‌های اجتماعی است که </div><div dir="rtl" align="right">به صورت طبیعی و به هدایتی فطری درمیانشان شکل گرفته است. </div><div dir="rtl" align="right">باید اهمیت آنها را درک کنیم.<br />روز قدس امسال نشان داد این شبکه همچون نوزادی که به راه افتاده باشد،</div><div dir="rtl" align="right">با سرعتی باورنکردنی در حال رشد است؛ </div><div dir="rtl" align="right">به زودی سخن گفتن را هم آغاز می‌کند و به زودی بالغ می‌شود </div><div dir="rtl" align="right">و همگان را به تحسین و احترام نسبت به خود وا می‌دارد. </div><div dir="rtl" align="right">آن وظیفه‌ای كه بر عهده ما قرار دارد آن است كه </div><div dir="rtl" align="right">با تكثیر اندیشه‌هایی كه در حوالی آن شكل می‌گیرد</div><div dir="rtl" align="right">و با تذكر دائمی اهمیت این پدیده مبارك از آن پرستاری کنیم.<br />به همین ترتیب اگر گفته می‌‌شود راه سبز را باید زندگی کرد،</div><div dir="rtl" align="right">سخنی پیچیده و تازه‌ و دعوت به امری ناشناخته نیست. </div><div dir="rtl" align="right">بلکه توجه دادن به همان چیزی است که دارید تجربه می‌کنید، </div><div dir="rtl" align="right">و این که حرکت امروز مردم ما به خلاف عهدهای پیشین، </div><div dir="rtl" align="right">آغاز نوعی از زندگی است. </div><div dir="rtl" align="right">در همصدایی‌ها و پیوندها و چشم‌پوشی‌ها و یکرنگی‌ها </div><div dir="rtl" align="right">و هوشمندی‌ها و سرزندگی‌هایی که ادامه این مسیر مستلزم آن است ،</div><div dir="rtl" align="right">حظی وجود دارد که زندگی را سرشارتر می‌کند...</div><div dir="rtl" align="right">...</div><div dir="rtl" align="right">..</div><div dir="rtl" align="right">.</div><div dir="rtl" align="right"><a href="http://mowjcamp.com/article/id/38585">از بیانیه شماره 13 میرحسین موسوی </a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3225405-4153349732545362045?l=taravat.blogspot.com' alt='' /></div>عليرضاhttp://www.blogger.com/profile/01923363721638912482noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3225405.post-78793421591689964942009-08-30T19:18:00.003+04:302009-08-30T19:33:31.456+04:30هنگامی که دست‏های مردمی در جهت آرزوهایشان حرکت می‏کنند،<br />ابتکارها به کار می‏افتند و راه‏های بکر و حیرت انگیزی که<br />حتی شاید کسی پیش بینی نمی‏کرد، به رویشان گشوده می‏شوند.<br />میان عاشق و معشوق هیچ حایل نیست/<br />تو خود حجاب خودی حافظ! از میان برخیز!:<br />،<br />آیا این مردم، سقوط احمدی نژاد را نزدیک می‏دیدند؟<br />به چه امیدی حاضر شدند جلوی باتوم و گلوله بروند؟<br />تازه گیرم احمدی نژاد هم رفت. بعدش چی؟<br />مگر دروغ برای همیشه تمام خواهد شد؟<br />مگر ممکن نیست که دوباره این استبداد و این دستگاه زور و دروغ،<br />به شکل دیگری بازسازی شود همانطور که بارها در طول تاریخ شده است؟<br />بیست و پنج خرداد به وعده ی کدام آزادی در کدام فردا اتفاق افتاد؟<br />،<br />"حر" چه گونه حر شد؟ به چه امیدی؟<br />مگر نه این که فرمانده سپاهی بود که پیروزی اش تضمین شده بود؟<br />و مگر نه این که برای حسین، هیچ سرنوشتی جز شکست و مرگ قابل پیش بینی نبود؟<br />پس حر به چه امیدی به حسین پیوست؟<br />به خاطر خود امید! امید به حقیقت.<br />امید به این که چیزی غیر از زور در این جهان وجود دارد.<br />،<br />درست است که همه گمان می‏کنند من هیچ چاره‏ای<br />جز کشتن کسی که برحق می‏دانم، ندارم.<br />درست است که همه مطمئن هستند که من "مجبورم" همین جا که هستم بمانم<br />و همان کاری که ازم توقع می‏رود انجام دهم.<br />اما من به آن‏ها ثابت خواهم کرد که مجبور نیستم! حتی به قیمت مرگم.<br />،<br />آزادی او در همین لحظه محقق شد.<br />در همین لحظه ی انتخاب.<br />قرار نیست در آینده اتفاقی برایش بیفتد.<br />همین لحظه که حجاب را رها کرد و از میان برخاست و با خودش یگانه شد،<br />باشکوه ترین لحظه ی زندگی اوست که<br />هر جان بیداری از شنیدنش غرق در شوق و سرمستی می‏شود.<br />زیرا هیچ فاصله‏ای بین من و آزادی،<br />من و حقیقت،<br />من و خدا وجود ندارد.<br />از رگ گردن هم به من نزدیک تر است.<br />فقط در همین لحظه است که من می‏توانم انتخاب کنم که با او یکی شوم.<br />،<br />بیست و پنجم خرداد، مردمی ‏آمدند تا بگویند:<br />من مجبور نیستم آن که تو می‏گویی باشم<br />و راهی را بروم که تو جلوی پای من می‏گذاری<br />و سرنوشتی را بپذیرم که تو برای من محتوم شمرده ای.<br />من می‏خواهم با خودم یگانه شوم.<br />من هستم که باید در سیر خودم،<br />سرنوشت خودم را بسازم و هویت خودم را کشف کنم.<br />،<br />آزادی آن‏ها در همان لحظه محقق شده بود.<br />من که امروزم بهشت نقد حاصل می‏شود/ وعده ی فردای زاهد را چرا باور کنم؟:<br />آزادی، ایستگاهی نیست که ما روزی در آینده‏ای موهوم در آن پیاده شویم.<br />آزادی در عمل آزاد همین لحظه ی من وجود دارد.<br />،<br />به درازای یک تاریخ طولانی،<br />ما را با این شعار فریفته بودند:<br />"فردا" که بهار آید، آزاد و رها هستیم.<br />فردا. فردا. همیشه فردا. و به درازای یک تاریخ طولانی،<br />در انتظار این فردا پوسیدیم و حرام شدیم.<br />،<br />بیست و پنجم خرداد اتفاق عجیبی افتاد.<br />دیگر کسی به فردا نمی‏اندیشید.<br />زیرا همان لحظه احساس می‏کردیم که "در اوج خدا هستیم".<br />هیچ کس دوست نداشت آن طور که عادت تاریخی ما ایرانی‏هاست،<br />از "فراق" بگوید.<br />زیرا که همه احساس می‏کردند که همین امروز "نوبت وصل و لقا است".<br />،<br />زین آتش نهفته که در سینه ی من است/<br />خورشید، شعله‏ای است که در آسمان گرفت:<br />گاندی می‏گوید:<br />تا خودم نخواهم، کسی نمی‏تواند امیدم را از من بگیرد.<br />اگر تجمع بیست و پنجم خرداد، پایان تلخی داشت<br />و در یکی از کوچه‏های ضلع شمالی میدان آزادی به خون کشیده شد،<br />اگر در روزهای بعد،<br />پاسخ امید معصومانه ی مردم با گاز اشک آور و باتوم و گلوله داد شد،<br />اگر از زندان‏ها خبرهای شکنجه آمد<br />و جسد محسن‏های روح الامینی<br />با دهان‏های خرد شده به خانواده‏هایشان تحویل داده شد،<br />همه ی این‏ها یک هدف بیشتر نداشتند:<br />سد کردن راه امید.<br />،<br />من باور نمی‏کنم که کسی واقعاً از براندازی مخملی و غیرمخملی می‏ترسید.<br />زیرا شعارهای مردم،<br />از بازپس گیری رأیشان فراتر نمی‏رفت.<br />این‏ها بهانه‏ای برای سرکوب بود.<br />ماجرا از این قرار است که انگار "زور" هیچ وقت قادر به تحمل "امید" نیست.<br />زیرا زور،<br />ویرانگر است و متعلق به جهان "مرگ" است.<br />اما امید، سرچشمه ی جوشان "زندگی" است.<br />،<br />برای همین است که شکنجه‏های این روزها،<br />برای "لو" دادن همدست‏ها یا دیگر اهداف سنتی شکنجه نیست،<br />بلکه فقط برای "تحقیر" انسان و لجن مال کردن امید انسان است.<br />شکنجه‏های جنسی، هیچ هدفی جز تحقیر انسان ندارد.<br />با شکنجه ی جنسی می‏خواهند به زندانی تلقین کنند که<br />"تو مرغ باغ ملکوت نیستی. تو یک حیوان کثیف هستی که ما با این شکنجه‏ها، شرافتت را لکه دار کردیم و وجودت را آلودیم و معصومیتت را از تو گرفتیم".<br />،<br />شکنجه‏های معروف به "شکنجه ی سفید" نیز مبنایی جز<br />تحقیر و خرد کردن شخصیت انسان‏ها ندارند.<br />بسیار گفته می‏شود که کار بازجو در شکنجه ی سفید،<br />این است که تناقضات فکری زندانی را پیدا کند<br />و آن‏ها را آنقدر به رخش بکشد تا زندانی کاملاً خرد شود<br />و از خودش بیزاری بجوید.<br />با محروم کردن زندانی از حواس پنجگانه<br />و جلوگیری از رسیدن خبرهای بیرون به او،<br />تمام هویتش را پاک می‏کنند تا تمام امیدهایش را فراموش کند<br />و قبول کند که در دست بازجو،<br />یک تکه عروسک کثیف و ناتوان بیش نیست.<br />،<br />و اما بیست و پنجم خرداد، پاسخی ناخودآگاه به همین امیدستیزی هم بود.<br />روز طغیان مردمی‏ بود که به آن‏ها گفته شده بود:<br />"شما محکوم و مجبورید که ناامید باشید".<br />،<br />از این پس هم باز جنبش سبز،<br />باید همان پاسخی را به زورمداران و شکنجه گران و دشمنان امید بدهد<br />که روز بیست و پنجم خرداد ماه داد:<br />"نه! ناامید نمی‏شوم.<br />چون چیزی را درباره ی خودم فهمیدم که تا کنون نمی‏دانستم.<br />فهمیدم که در سینه ام شعله‏ای زبانه می‏کشد که دست تو هرگز به آن نخواهد رسید.<br />تو می‏توانی جانم را از من بگیری.<br />می‏توانی رأیم را از من بگیری.<br />می‏توانی کشورم را ازمن بگیری.<br />می‏توانی سلامتی ام را زیر شکنجه از من بگیری.<br />آری تو همه ی این کارها را می‏توانی بکنی.<br />اما هرگز نمی‏توانی امید مردمی را از آنان بگیری<br />که این شعله را در طول تاریخ در قلب‏های خود نگه داشته اند.<br />زیرا دست هیچ دژخیمی، هرگز به قلب ما نخواهد رسید".<br />...<br />..<br />.<br /><a href="http://www.mowjcamp.com/article/id/24128">موج سبز آزادی</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3225405-7879342159168996494?l=taravat.blogspot.com' alt='' /></div>عليرضاhttp://www.blogger.com/profile/01923363721638912482noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3225405.post-21059835549900304572009-08-01T23:01:00.001+04:302009-08-01T23:03:10.787+04:30<div dir="rtl" align="right">به لحظه لحظه‌ی این روزهای سرخ قسم که ، </div><div dir="rtl" align="right">بوی سبزترین فصل سال می‌آید ...</div><div dir="rtl" align="right">...</div><div dir="rtl" align="right">..</div><div dir="rtl" align="right">.</div><div dir="rtl" align="right">قیصر امین‌پور</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3225405-2105983554990030457?l=taravat.blogspot.com' alt='' /></div>عليرضاhttp://www.blogger.com/profile/01923363721638912482noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3225405.post-39455847055332773362009-07-28T21:27:00.003+04:302009-07-28T21:37:02.737+04:30<div dir="rtl" align="right">ساده است ديدن چشمان نگران مادر،</div><div dir="rtl" align="right">وقتي زيرلب «و ان‌يکاد...» مي‌خواند و سعي مي‌کند دور از چشم تو، </div><div dir="rtl" align="right">هواي مقدس نفسش را بدرقه راهت کند.</div><div dir="rtl" align="right">ساده است تظاهر آشکار به خونسردي، </div><div dir="rtl" align="right">آنجا که مي‌گويي «کاري نداشتم، </div><div dir="rtl" align="right">فقط مي‌خواستم احوالپرسي کنم»</div><div dir="rtl" align="right">وقتي مي‌بيني دوستي در منزل نيست، </div><div dir="rtl" align="right">ساعتي که بايد باشد... </div><div dir="rtl" align="right">ساده است مخفي کردن دلهره خانمان براندازي که </div><div dir="rtl" align="right">در پس سه بار زنگ خوردن تلفن و برنداشتن و نشنيدن صداي عزيزي آن سوي خط، </div><div dir="rtl" align="right">همه تاروپود وجودت را مي‌خراشد. </div><div dir="rtl" align="right">ساده است دختر سه ساله برادر را در آغوش کشيدن </div><div dir="rtl" align="right">و شاهد آن بودن که چطور چشمان بي‌گناهش مي‌سوزد از </div><div dir="rtl" align="right">باقيمانده گازي که در هوا پخش شده و سوال معصومانه‌اش را </div><div dir="rtl" align="right">بي‌پاسخ گذاشتن وقتي مي‌پرسد: عمو چرا هوا شوره؟ </div><div dir="rtl" align="right">ساده است، </div><div dir="rtl" align="right">تازه شدن اشک‌هاي ماسيده بر صورت مادران </div><div dir="rtl" align="right">و پدران منتظر را ديدن و نظاره‌گر تلاش جانکاهشان بودن، </div><div dir="rtl" align="right">تنها براي يافتن نام جگرگوشه‌هاي بازنيامده به آغوششان، </div><div dir="rtl" align="right">در کاغذهاي مانده بر ديوارهايي سيماني، </div><div dir="rtl" align="right">که اگر باشد نامي در آن، سجده شکري در پسش خواهد آمد </div><div dir="rtl" align="right">و اگر نباشد باز... </div><div dir="rtl" align="right">ساده است رويت فيلم ظاهرا خنده‌دار «عروس فراري» از رسانه ملي!، </div><div dir="rtl" align="right">در حالي که سر بچرخاني صدها زن و مرد و پير و جوان را </div><div dir="rtl" align="right">مي‌بيني که «فرار» مي‌کنند در کوچه پس کوچه‌هاي شهرت، </div><div dir="rtl" align="right">(از که يا از چه؟؟... نمي‌دانيم لابد.) </div><div dir="rtl" align="right">ساده است حس دائمي مراقبت (و نه مواظبت) </div><div dir="rtl" align="right">در هر مکالمه يا آمد و شدي ساده... </div><div dir="rtl" align="right">ساده است شنيدن و ديدن و داشتن اين همه خبر </div><div dir="rtl" align="right">«نيستن»، «نبودن»، «رفتن» </div><div dir="rtl" align="right">(نگوييم مرگ، که مردگان امروز الحق عاشق‌ترين زندگان بودند.) </div><div dir="rtl" align="right">ساده است ديدن تکه‌هاي آهن هواپيماها! </div><div dir="rtl" align="right">که قرار بوده جان‌پناه باشند براي پرواز </div><div dir="rtl" align="right">و حالا خود گورستاني شده‌اند، </div><div dir="rtl" align="right">پاشيده و زخم‌خورده، </div><div dir="rtl" align="right">شرمنده و از امانت درونشان، </div><div dir="rtl" align="right">فقط پاره‌هاي پيراهن مانده که يوسف‌وار، </div><div dir="rtl" align="right">سوي چشم يعقوب‌هاي منتظرشان باشد. </div><div dir="rtl" align="right">و لابد ساده است مواجهه، درک و پذيرش اين همه سوال،</div><div dir="rtl" align="right">اضطراب، اتفاق، برخورد و قهر و اشک، </div><div dir="rtl" align="right">که بر سر و دلت هوار مي‌شوند </div><div dir="rtl" align="right">در لحظه‌لحظه اين روزهاي به غايت «ساده» </div><div dir="rtl" align="right">به ياد صداي آن يکه‌تاز سيمين موي شعر و ادب پارسي: </div><div dir="rtl" align="right">«آري زندگي (اين روزها) سخت ساده است... </div><div dir="rtl" align="right">و پيچيده نيز هم» </div><div dir="rtl" align="right">همين</div><div dir="rtl" align="right">...</div><div dir="rtl" align="right"><a href="http://roozna.com/2009/7/28/EtemaadMelli/979/Page/24/Index.htm">حبيب رضايي</a></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3225405-3945584705533277336?l=taravat.blogspot.com' alt='' /></div>عليرضاhttp://www.blogger.com/profile/01923363721638912482noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3225405.post-15679795309653676842009-07-27T22:10:00.002+04:302009-07-27T22:15:42.377+04:30بر سر کاج بلند و سبز باغ همسايه ما<br />عطر آزادي خود را مي‌بويند<br />،<br />من به آزادي مرغان قفس مي‌انديشم<br />نه به پرواز و نگاه آنان<br />،<br />من به آن لحظه مي‌انديشم<br />که در آن رخصت پرواز کبوتر‌هاست<br />من به آن هلهله گنجشگان مي‌نگرم<br />که به هنگام غروب<br />،<br />چشم‌ها را به افق مي‌دوزم<br />کاش مردي به فراز کوه<br /> با دو مشعل در دست<br />مثل خورشيدي<br />در ظلمت قلب من ظاهر مي‌شد...<br />...<br />چشم‌ها را به افق مي‌دوزم<br />کاش دستي ز زمين مي‌روييد<br />و درخت دگري بر تن دشت سيه مي‌کاشت<br />کاش دستي ز زمين مي‌روييد...<br />...<br />من به آزادي مرغان قفس مي‌انديشم...<br />...<br />رشت/ پاييز 1343<br /><a href="http://roozna.com/2009/7/27/EtemaadMelli/978/Page/9/Index.htm">خسرو گلسرخی</a><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3225405-1567979530965367684?l=taravat.blogspot.com' alt='' /></div>عليرضاhttp://www.blogger.com/profile/01923363721638912482noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3225405.post-85228950138423870202009-06-13T23:49:00.004+04:302009-06-14T00:05:48.571+04:30"دموکراسی ، دروغه دروغه ... "<br />...<br />تاسف باید خورد بر مدعیان عدالت و مردم سالاری و حافظان رای ملت ...<br />درود و صلوات خدا بر شما باد! ...<br />بر شما که بر معترضان به این نتایج ،<br />به آرامی و ملایمت برخورد کردید و حتی ذره ای در برخورد ،<br />زیاده روی نکردید و خشونت به خرج ندادید!<br />تاسف بر شما که در مدت زمان کوتاهی ،<br />بخش عظیمی از دوست داران نظام را ،<br />با برخوردهای خشونت بار ، به معاند تبدیل کردید ...<br />...<br />خداوند خود رسوا کند هر که در او غش باشد ...<br />و مکرو مکرالله و الله خير الماکرين ...<br />...<br />..<br />.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3225405-8522895013842387020?l=taravat.blogspot.com' alt='' /></div>عليرضاhttp://www.blogger.com/profile/01923363721638912482noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3225405.post-2802988028543343742009-06-12T15:53:00.012+04:302009-06-12T16:37:35.269+04:30<a href="http://1.bp.blogspot.com/_aQVrVHSWxy0/SjI_ogNq-aI/AAAAAAAAAAk/QS4_6ctErzs/s1600-h/8_8803201547_L600.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5346405672716794274" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 223px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_aQVrVHSWxy0/SjI_ogNq-aI/AAAAAAAAAAk/QS4_6ctErzs/s320/8_8803201547_L600.jpg" border="0" /></a><br /><div align="right">رای امروز مردم به کاندیدایی جز احمدی نژاد ،<br />رای به نفرت از دروغ و نیرنگ و ریا و عوام فریبی است .</div><div align="right">و امروز همه جا مملو از مردمی است که محکم و استوار و یک صدا ،</div><div align="right">با آرای خود فریاد می زنند که چنین دولتی را نمی خواهند ...</div><br /><div></div><br /><div></div><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5346405992157721730" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 223px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_aQVrVHSWxy0/SjI_7GOUtII/AAAAAAAAAAs/zzl9FLgexBk/s320/5_8803201547_L600.jpg" border="0" /><br />همچون فریادهای دیگری که این روزها در سرتاسر شهر طنین انداز بود ... <div><div>در ولیعصر ، انقلاب ، میدان آزادی و ...</div><br /><br /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5346410133628876914" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 209px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_aQVrVHSWxy0/SjJDsKZ_eHI/AAAAAAAAABs/UyqYNCou9Kg/s320/3210.jpg" border="0" /><br />و به قول دوستی ، این روزها ، <div>موج سبز از "موج" بودن گذشته و گویی به "سیل" تبدیل شده است!</div><br /><br /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5346406877573005554" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 254px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_aQVrVHSWxy0/SjJAuopxwPI/AAAAAAAAAA8/Hd-eSNo9_J4/s320/3165.jpg" border="0" />چقدر زیباست دیدن این یکپارچگی و یک صدایی ... <div>چقدر زیباست این در صحنه بودن و احساس مسئولیت یکایک مردمان این دیار ... ،</div><br /><br /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5346407351263875858" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 225px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_aQVrVHSWxy0/SjJBKNSe0xI/AAAAAAAAABM/T1RNA_dQZGg/s320/3195.jpg" border="0" /><br /><div>که ای کاش بعد از انتخابات هم ادامه پیدا کند ...</div><div>در پیگیری خواسته ها و جلوگیری از انحراف و به فراموشی سپردنشان ...</div><div>و یا در هنگامه ی مخالفت حکومت در برآورده کردن خواسته های به حق این مردمان ...</div><br /><br /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5346407714644719186" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 220px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_aQVrVHSWxy0/SjJBfW_OdlI/AAAAAAAAABU/jCIeu63Isuo/s320/3200.jpg" border="0" />این روزها ایران ، لباسی دیگر بر تن کرده و بویی دیگر می دهد ... <div>سبز ، سبز و باز هم سبز ...</div><div>و تا پیروزی ، ساعات چندانی بیشتر فاصله نداریم ...</div><div>چقدر زیباست خداحافظی با مدعیان مردم سالاری!</div><div>چقدر زیباست خداحافظی با دروغ و تزویر و ریا و گداپروری ...<br /><br /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5346408714449800338" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 221px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_aQVrVHSWxy0/SjJCZjjVTJI/AAAAAAAAABc/M30_4c4Ayww/s320/09-5-23-1932834.jpg" border="0" /><br />چقدر زیباست سلام گفتن بر عقلانیت و علم و آزادی ...</div><div>...</div><div>خدایا خود از آراء این مردمان محافظت کن </div><div>و مگذار مدعیان عدالت ، خدشه ای بر آراء آنان وارد کنند...<br /><br /><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5346409140566189442" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 233px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_aQVrVHSWxy0/SjJCyW9ZZYI/AAAAAAAAABk/D7Zf51EM6Vk/s320/3199.jpg" border="0" /> ... </div><div>به امیدی سرسبزی ایران در فردا و فرداها ...</div><div>...</div><div>..</div><div>. </div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3225405-280298802854334374?l=taravat.blogspot.com' alt='' /></div>عليرضاhttp://www.blogger.com/profile/01923363721638912482noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3225405.post-47780404864641875492009-05-29T17:21:00.001+04:302009-05-29T17:23:56.697+04:30<div>فردای انتخابات : محمود رفت!</div><div> </div><a href="http://3.bp.blogspot.com/_aQVrVHSWxy0/Sh_avCCpCbI/AAAAAAAAAAU/Ypp9zRAF7ko/s1600-h/orqeth.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5341228184621353394" style="WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 285px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_aQVrVHSWxy0/Sh_avCCpCbI/AAAAAAAAAAU/Ypp9zRAF7ko/s320/orqeth.jpg" border="0" /></a><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3225405-4778040486464187549?l=taravat.blogspot.com' alt='' /></div>عليرضاhttp://www.blogger.com/profile/01923363721638912482noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3225405.post-28246345302439242902009-05-25T23:50:00.003+04:302009-05-27T19:36:26.217+04:30<a href="http://1.bp.blogspot.com/_aQVrVHSWxy0/Sh1Wono34vI/AAAAAAAAAAM/fnXnK7UWRwU/s1600-h/n1282526304_334277_2902489.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5340519988966449906" style="DISPLAY: block; MARGIN: 0px auto 10px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 238px; TEXT-ALIGN: center" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_aQVrVHSWxy0/Sh1Wono34vI/AAAAAAAAAAM/fnXnK7UWRwU/s320/n1282526304_334277_2902489.jpg" border="0" /></a><br /><div>این بار نباید اشتباه چهار سال پیش تکرار بشه ...<br />و این بار امیدوارتر از قبل هستم ...<br />امیدوارتر از چهار سال پیش ...<br />کسایی که حرف از تحریم و بی تفاوتی می زدند به نسبت کمتر شده اند!<br />اکثرا خواستشان این است که نمی خواهند احمدی نژاد مجددا سکان قدرت را در دست بگیرد ...<br />که چه بسا در این صورت کار به جاهای باریک بکشد!<br />خیلی از کسانی که در دوره پیش به احمدی نژاد رای داده اند از رای خود پشیمانند ...<br />نظرسنجی ها نشان از شکست احمدی نژاد و پیروزی رقبا دارد ...<br />کار به جایی رسیده که حتی اصولگرایان نیز دل خوشی از احمدی نژاد و عملکردش ندارند!<br />...<br />و مجموعه ی این عوامل ، بر امیدواری ام می افزاید که ،<br />پایان دوران تلخ احمدی نژاد نزدیک شده است!<br />...<br />و دور نیست که مردمان این دیار برای اولین بار ،<br />نام کوچک رییس جمهور را زمزمه کنند ...<br />میرحسین ...<br />...<br />و او انتخاب خواهد شد با رایی بالا واین رای درسی خواهد بود برای احمدی نژاد و یارانش که ،<br />قدرت به هیچ کس وفا نکرده و توهم و خودبزرگ بینی ،<br />دوره و محدوده ای دارد و تا ابد ادامه نخواهد داشت ...<br />و تا همیشه نمی توان مردم را با حرف و دروغ فریب داد ...<br />...<br />در این افکار غوطه ورم که ناگاه از تلویزیون صدای احمدی نژاد و سخنانش به گوش می رسد!<br />که در این چهار ساله بسیار زیاد پیشرفت کرده ایم و مردم امیدوارتر شده اند ...<br />تورم و بیکاری کمتر شده و چه و چه و چه ... !<br />مغزم سوت می کشد از نگریستن به این همه پیشرفت و امید !<br />از این همه توهم ...<br />از این همه خیالپردازی ...<br />و تنها به یک چیز فکر می کنم ...<br />به یک رنگ ...<br />...<br />سبز باشید ، با میرحسین موسوی ...<br />...<br />..<br />.</div><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3225405-2824634530243924290?l=taravat.blogspot.com' alt='' /></div>عليرضاhttp://www.blogger.com/profile/01923363721638912482noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3225405.post-41218273554825876072009-04-27T19:52:00.003+04:302009-04-27T20:03:22.530+04:30بسیار عصبانیه ...<br />مشغول گله کردن از کارمندای قبلیشه ...<br />اینکه دزد بودند!<br />اینکه حقه باز بودند!<br />اینکه بی انصاف بودند!<br />اینکه بی سواد بودند!<br />اینکه نفهم بودند!<br />اینکه این همه بهشون لطف کرده و کار یاد داده و<br />در آخر کارش رو یا نصفه گذاشتن و رفتن ...<br />و یا به شرکت رقیب فروختن!<br />اینکه با کارهاشون خسارت های میلیاردی بهش زدن ...<br />و ...<br />...<br />و من به این فکر می کنم که چیزی که عوض دارد گله ندارد!<br />...<br />..<br />.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3225405-4121827355482587607?l=taravat.blogspot.com' alt='' /></div>عليرضاhttp://www.blogger.com/profile/01923363721638912482noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3225405.post-24107682297014836152009-04-15T20:22:00.000+04:302009-04-15T20:34:52.054+04:30برای اولین باره که اومدم دندون پزشکی!<br />دندونم شکسته و احتمالا باید پر یا عصب کشی بشه ...<br />دکتر عملیات! رو شروع میکنه ...<br />احساس می کنم یه اره ای داره دندونام رو می تراشه!<br />تحمل می کنم ...<br />تا اینکه صبرم تموم میشه و به دکتر اشاره میکنم که درد زیاد شده!<br />و در همین لحظه دکتر میگه کار تمومه و باقیش می مونه واسه دفعه بعد!<br />...<br />از دندونپزشکی بیرون میام ...<br />و قدم می زنم ...<br />خوب نمی تونم حرف بزنم ...<br />به این فکر میکنم که شاید درد دندون از همه ی دردهای دیگه بدتر باشه!<br />بعد یاد این می افتم که اصلا قدر دندونام رو ندونستم!<br />و طبعا قدر سلامتی رو ...<br />...<br />..<br />.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3225405-2410768229701483615?l=taravat.blogspot.com' alt='' /></div>عليرضاhttp://www.blogger.com/profile/01923363721638912482noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3225405.post-74540665851830141072009-04-03T10:43:00.004+04:302009-04-03T11:58:37.941+04:30سال جدید هم از راه رسید ...<br />366 روز پر حادثه سپری شد ...<br />...<br />شاید اسم سال گذشته رو باید بگذارم سال تلاش!<br />سالی که کار توش نقش غالب رو داشت ...<br />و البته دوست دارم امسال سال دیگه ای باشه!<br />و غلظت کار و تلاش به نسبت سال گذشته کمتر بشه ...<br />...<br />در سالی که گذشت بر خلاف قبل ،<br />از عکاسی به شدت فاصله گرفتم!<br />علتش شاید کمتر شدن میزان سفرهام بوده باشه ...<br />اما امیدوارم در سال جدید ، بیش از گذشته به عکاسی رو بیارم ...<br />...<br />یکی از سرگرمی های جدید و جذابی که در سال گذشته مشغولش شدم ،<br />دیدن سریال لاست بود!<br />مدت ها بود که از دیگران می شنیدم که از این سریال تعریف می کردن ...<br />و من هم تصورم این بود که اینم یه سریاله مثل بسیاری سریال های سرکاری دیگه!<br />اما کامل اتفاقی از یکی از دوستان ، دی وی دی های لاست رو گرفتم ...<br />و شروع کردم به دیدن سریال ...<br />و خلاصه معتاد دیدنش شدم!<br />در حدی که چندین قسمت رو شب ها پشت سر هم! می دیدم ...<br />و البته بعدا فهمیدم که اکثر لاست بین ها ! به این درد مبتلا شده بودند!<br />تا اینکه فصل چهارم سریال تموم شد و باید صبر میکردیم تا پخش فصل پنجم شروع بشه!<br />حالا تصور کنید یه آدمی که معتاد شده میتونه دست از اعتیاد به این راحتی ها برداره ؟<br />رفتم سراغ سریال دیگه ای به نام فرار از زندان!<br />اون هم نه به اندازه ی لاست اما به هر حال هیجان آور بود ...<br />و مدتی رو هم با اون سر کردم ...<br />تا اینکه فصل پنجم لاست هم آغاز شد!<br />...<br />خلاصه سرگرمی جالبی بود که اواخر سال گذشته مشغولش شدم ...<br />و احتمالا این سرگرمی در سال جدید هم دنبال خواهد شد!<br />...<br />در همین حین بود که با دوستانی که همزمان فیلم رو می دیدن ،<br />مشغول تحلیل کارشناسی! می شدیم ...<br />و ناخودآگاه رسیدیم به نظریه تناسخ !<br />شاید مهم ترین بحث فلسفی! که در سال گذشته داشتیم همین بود ...<br />زندگی های دوباره در نقش ها و جنسیت های گوناگون!<br />در "مکان" ها و "زمان" های مختلف!<br />یعنی احتمال داره من در زندگی قبلی در قبیله ای در افریقا بوده باشم !!!<br />و یا در زندگی بعدی یک رییس جمهور در یکی از کشورهای اروپایی !!!<br />به عبارت دیگه انسان ها ، در یک زندگی ممکنه بسیار پولدار باشند ،<br />و در زندگی دیگه بسیار فقیر ...<br />در یک زندگی ، بسیار متمدن و در زندگی دیگه بسیار دور از تمدن و فرهنگ ...<br />این جوری شاید دیگه عدالت خدا رو هم راحت تر بشه لمس کرد!<br />دیگه خانوما نمیتونن بگن که ای خدا چرا ما رو مرد نیافریدی!*<br />چرا که در زندگی های قبلی چه بسا مرد بوده باشند<br />و یا در زندگی های بعدی چه بسا مرد باشند و بالعکس !<br />،<br />و با دیدن لاست بعد "زمان" هم به این ماجرا اضافه شد!<br />یعنی ممکنه در زندگی بعدی ، انسان ها به گذشته و یا به آینده بروند ...<br />یعنی ممکنه زندگی قبلی ما در سال مثلا 2050 بوده باشه!<br />و یا زندگی بعدی مون در سال 1800 به وقوع بپیونده!<br />و البته هدف از این چرخه شاید این باشه که در نهایت انسان ، "آدم" بشه ...<br />و به تکامل برسه ...<br />این نتیجه گیری ها هم از آخرین نتایج بحث های فلسفی! سال گذشته بود ...<br />...<br />امیدوارم سال جدید ،<br />برای همه سال متفاوتی باشه ...<br />همراه با تجربه های جدید و شیرین ...<br />همراه با شادابی و طراوت!<br />...<br />..<br />.<br />*پی نوشت : خدای نکرده غرض جسارتی نسبت به خانوم های محترم نبود!<br />این جمله مربوط به تعداد اندکی از بانوان هست که نسبت به بانو بودن معترضند!<br />و البته صد در صد ، در اشتباه به سر می برند!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3225405-7454066585183014107?l=taravat.blogspot.com' alt='' /></div>عليرضاhttp://www.blogger.com/profile/01923363721638912482noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3225405.post-6576303551967629252009-01-10T20:24:00.002+03:302009-01-10T20:40:39.887+03:30چهل روز گذشت ...<br />انگار همین دیروز بود که ،<br />در حال گریستن وارد خونه شدم ...<br />...<br />و حالا بعد از چهل روز ،<br />همه کاملا باور کردن رفتنش رو ...<br />همه برگشتن به زندگی عادی خودشون ...<br />...<br />در حال گذر از قبور رفتگان در بهشت زهرا هستیم ...<br />به این فکر می کنم که هر بار که بهشت زهرا میاییم ،<br />مدت موندنمون طولانی تر میشه ...<br />انگاری آدمای بیشتری رو داریم از دست میدیم ...<br />و معلوم نیست فردا نوبت کیه ؟<br />...<br />دیر یا زود باید بریم ...<br />...<br />..<br />.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3225405-657630355196762925?l=taravat.blogspot.com' alt='' /></div>عليرضاhttp://www.blogger.com/profile/01923363721638912482noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3225405.post-80851211548122500042008-12-02T00:05:00.000+03:302008-12-02T00:33:56.692+03:30<div dir="rtl" align="right">رفت ...<br />...<br />..<br />.<br />به همین سادگی ...<br />...<br />بغض تو گلوم گیر میکنه ...<br />یادش می افتم ...<br />یاد حرفاش ...<br />یاد لحن صحبت و صداش ...<br />یاد خنده های قشنگش ...<br />اشک ها دونه دونه میان پایین ...<br />یاد روزایی که دیر می کردم و سر وقت نمی رسیدم زیر پل تا منو برسونه سر کار ...<br />واکنشش در برابر این دیر رسیدن ،<br />همیشه شرمنده ام می کرد ...<br />در حالی که اون رییس من بود ...<br />...<br />یاد امسال عید که وقتی با وجود مشکلات مالی ،<br />بهم عیدی داد و از خوشحالی تو پوست خودم نمی گنجیدم ...<br />یاد شوخی هایی که باهام می کرد ...<br />یاد مهربونی هاش ...<br />یاد بخشندگی اش نسبت به اقوام و کارمندان و ...<br />...<br />و یک دفعه این سرطان لعنتی از راه رسید ...<br />یک سال و نیم باهاش مبارزه کرد ...<br />عجیب بود که تا آخرین لحظه حیاتش ،<br />امیدوار بود ...<br />شاید هر کس دیگه ای بود نمیتونست از پس این همه درد و مشکل بربیاد ...<br />اما اون خم به ابرو نیاورد ...<br />یه شرکت رو با این وجود و به تنهایی می چرخوند ...<br />...<br />این دنیا رو دوست داشت ...<br />حتی در آخرین روز حیاتش ...<br />میگفت حالم خوب میشه و میریم یه دلی از عزا درمیاریم ...<br />ولی نشد ...<br />...<br />روزهای آخر میگفت شماها چقدر ناامیدید !<br />منو ببینید !<br />از همتون به مرگ نزدیک ترم !<br />و بالاخره رفت ...<br />...<br />با لبخند از این دنیا رفت ...<br />از این دنیای وارونه ...<br />بالاخره خلاص شد از درد ...<br />شاید تنها همین موضوع باشه که آرومم می کنه ...<br />گرچه فکر تنهایی زن و بچه هاش ،<br />اشک رو دوباره به چشمام میاره ...<br />...<br />خانمش میگفت علی آقا حلالش کن ...<br />و من اشک ریزان به این فکر می کردم که واقعا کی باید کیو حلال کنه ؟<br />...<br />دلم بدجوری براش تنگ شده ...<br />دیگه اون شرکت بدون اون برام بی معنیه ...<br />کاش نرفته بود ...<br />کاش خوب میشد ...<br />کاش ... </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3225405-8085121154812250004?l=taravat.blogspot.com' alt='' /></div>عليرضاhttp://www.blogger.com/profile/01923363721638912482noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3225405.post-18088305947369829532008-11-12T20:46:00.001+03:302008-11-12T20:54:26.454+03:30<div dir="rtl" align="right">این روزها ،<br />به این نتیجه ی تلخ رسیدم که دیگران ،<br />شایسته محبت اضافی نیستن ...<br />"دیگران" شامل یه مجموعه ی وسیع از آدمهای این دیار میشه ...<br />آدمهایی قدرناشناس و بی اخلاق ...<br />...<br />تلخه ،<br />خیلی تلخ ...<br />...<br />..<br />. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3225405-1808830594736982953?l=taravat.blogspot.com' alt='' /></div>عليرضاhttp://www.blogger.com/profile/01923363721638912482noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3225405.post-14209517161098500342008-10-27T20:12:00.001+03:302008-10-27T20:49:36.153+03:30<div dir="rtl" align="right">وقتی برای بنده ای از بندگان خدا خالصانه و تنها برای خاطر خودش ،<br />انرژی می گذاری ...<br />زمان صرف می کنی ...<br />به او فرصت دوباره می دهی ...<br />با وجودی که ذاتا شایسته هیچ کدام از این ها نیست ...<br />اما با خود می اندیشی :<br />شاید توانست از این فرصت ها برای خود زندگی بسازد ...<br />شاید توانست استعدادهای خود را بروز دهد ...<br />شاید توانست با بهره گیری از این فرصت ها ، </div><div dir="rtl" align="right">به پیروزی های بزرگ دست پیدا کند ...<br />و ...<br />همین که به این نتایج مثبت می اندیشی ...<br />خوشحال می شوی و لبخند می زنی از اینکه شاید بتوانی ،</div><div dir="rtl" align="right">عاملی کوچک باشی بر پیشرفت و پیروزی یک انسان دیگر ...<br />که هیچ رابطه ی نسبی و یا عاطفی هم با او نداری ...<br />...<br />زمان می گذرد ...<br />او آن طور که باید از فرصت ها استفاده نکرده ...<br />با این وجود اما تو فرصت ها را از او دریغ نکرده ای ...<br />و حتی بیش از آنکه باید از او پشتیبانی کرده ای ...<br />و حال ،<br />او به جای تشکری خشک خالی و یا حداقل استفاده بهینه از فرصت ها ،<br />طلبکار شده و معترض است که تو !!! ،</div><div dir="rtl" align="right">از دادن فرصت های بیشتر به او خودداری کرده ای ...<br />که تو جلوی پیشرفت او را گرفته ای ...<br />و ...<br />...<br />دلت می گیرد ...<br />یک لحظه پشیمان می شوی از آن هدف اولیه ...<br />به خود لعنت می فرستی ...<br />این جمله را که آدمیان لیاقت مهر و محبت اضافی را ندارند در ذهن می پرورانی ...<br />...<br />به فکر فرو می روی ...<br />آیا محبت کرده بودی که بنده ای در آینده تو را تکریم کند ؟<br />یا محبت کرده بودی که بنده ای در آینده پیشرفت کند ؟<br />نباید دلگیر باشی!<br />اگر او لیاقت داشته باشد از فرصتی که روزگار به واسطه ی تو در اختیارش قرار داده ،<br />استفاده خواهد کرد و بهره مند خواهد شد ...<br />و اگر لیاقت نداشته باشد هم ،<br />خود اوست که سرافکنده است و از فرصتی بزرگ خود را محروم کرده ...<br />اینکه قدردان محبت تو نباشد هم از جهالت اوست ... </div><div dir="rtl" align="right">و بی شک خود اوست که از این بابت متضرر خواهد شد ...<br />...<br />..<br />. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3225405-1420951716109850034?l=taravat.blogspot.com' alt='' /></div>عليرضاhttp://www.blogger.com/profile/01923363721638912482noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3225405.post-40414570254161878732008-10-13T21:23:00.000+03:302008-10-13T22:16:07.073+03:30<div dir="rtl" align="right">شکر تو ای یگانه که بالاخره تلاش ها و پیگیری هام نتیجه داد!<br />گرچه حالا مملووم از قسط و قرض هایی که باید از این پس بپردازم ... ،<br />اما با این وجود ،<br />لذت بخشه داشتن یک سواری ،<br />که گرچه لزوما اونی که میخواستی نیست ... ،<br />اما به هر حال سواریه دیگه!<br />همین که مثل آدم راه بره خودش غنیمته!<br />ضمن اینکه دیگه میتونم رو چیزای دیگه متمرکز شم و ذهنم رو آزاد کنم ...<br />شاید هم به قول پدرم به زودی عطش ماشین سواری از سرم بیفته!<br />نمیدونم!<br />مهم ترین نکته اما اینه که یادم نره تا دیروز خودم هم جزو پیاده گان بودم و به سواره بودن نباید غره شد!<br />و دیگه اینکه لطف دوستانی که تو خرید ماشین کمکم کردن رو هیچ وقت فراموش نکنم که ،<br />بدون لطف اونها این موضوع امکان پذیر نبود ...<br />...<br />..<br />. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3225405-4041457025416187873?l=taravat.blogspot.com' alt='' /></div>عليرضاhttp://www.blogger.com/profile/01923363721638912482noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3225405.post-85417643564373844162008-09-23T20:04:00.000+03:302008-09-23T20:12:58.696+03:30<div dir="rtl" align="right">همه چیز خلاف آن چیزی که میخواستم و دوست داشتم پیش میرود ...<br />گاهی روزنه ای پیدا میشود و امیدوارم میکند ...<br />اما به چشم بر هم زدنی ناپدید می شود و روز از نو روزی از نو ...<br />از طرفی احساس میکنم با این همه نعمت پیش رو ،<br />انسانی ناشکر و قدرناشناسم ...<br />از طرفی دیگر نمیتوانم نسبت به خواسته هایم بی تفاوت باشم ...<br />مانده ام با خود چه کنم ؟<br />خسته ام این روزها ...<br />بسیار خسته ...<br />...<br />.<br />.<br /><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3225405-8541764356437384416?l=taravat.blogspot.com' alt='' /></div>عليرضاhttp://www.blogger.com/profile/01923363721638912482noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3225405.post-39742692370723372572008-09-14T21:22:00.000+04:302008-09-14T21:23:12.705+04:30اگر بشه خیلی عالی میشه!<br />شاید این تنها چیزیه که ،<br />تو مقطع فعلی میتونه یه انرژی فوق العاده بهم ببخشه!<br />...<br />یعنی میشه ؟<br />...<br />..<br />.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3225405-3974269237072337257?l=taravat.blogspot.com' alt='' /></div>عليرضاhttp://www.blogger.com/profile/01923363721638912482noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3225405.post-28750706797613272472008-09-14T21:06:00.001+04:302008-09-14T21:22:08.830+04:30دوست داشتم بدانم تا چه حد و چه مرزی ،<br />توان آمدن داری ...<br />تا به کجا ،<br />بی مهابا و با شور و شوق خواهی آمد ...<br />...<br />ضمن اینکه تجربه ای پشت سر گذاشته شود که بی شک ،<br />راهنما و خاطره ی فرداها خواهد بود ...<br />...<br />که دقایق با سرعت در حال سپری شدن است ...<br />و حیف است بی هیچ شوری ،<br />تنها نظاره گر گذشتنشان باشیم ...<br />...<br />آری!<br />هدف این بود ...<br />...<br />..<br />.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3225405-2875070679761327247?l=taravat.blogspot.com' alt='' /></div>عليرضاhttp://www.blogger.com/profile/01923363721638912482noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3225405.post-53120888447474304022008-09-03T22:16:00.000+04:302008-09-03T22:30:23.888+04:30ازش میخوام که کمکم کنه ...<br />که تو بحران اخیر خودش به یاریم بیاد و از این سردرگمی نجاتم بده ...<br />...<br />میدونم که به طرز معجزه آسایی کمکم میکنه ...<br />میدونم که از این بحران به یاری اون به سلامت خواهم گذشت ...<br />...<br />آروم میشم ...<br />حرکت می کنم ...<br />بحران هنوز وجود داره ، اما<br />رنگ و شکلش با قبل فرق کرده!<br />...<br />و این اولین نشانه ی مثبت یاری توست ای مهربان!<br />...<br />..<br />.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3225405-5312088844747430402?l=taravat.blogspot.com' alt='' /></div>عليرضاhttp://www.blogger.com/profile/01923363721638912482noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3225405.post-63916038968040130232008-08-26T21:16:00.000+04:302008-08-26T21:17:12.428+04:30<div dir="rtl" align="right">بهش میگم کار رو جدی بگیر اما<br />نه در حد اینکه دیگه زندگی ات بشه فقط کار و کار و کار ...<br />نه اینکه به خاطر کار ، سلامتی ات رو از دست بدی ...<br />نه اینکه به خاطر کار ، جونت رو بگذاری وسط و از دستش بدی ...<br />نه اینکه به خاطر کار ، در فشار روحی شدیدی غوطه ور باشی ...<br />نه اینکه به خاطر کار ، آرامشت رو از دست بدی ...<br />نترس!<br />اینجا نشد جای دیگه!<br />نه اینجا تحفه است و نه اینجا آخر دنیاست!<br />خوبه اگر بتونی با تلاش به موقعیت هایی که میخوای دست پیدا کنی ... ،<br />اما هر چیزی حد و اندازه ای داره ...<br />نباید برای بدست آوردن یک چیز خوب ، هزاران چیز خوب تر رو از دست بدی ...<br />چون فردا پشیمون میشی ...<br />به عقب که برمیگردی می بینی چیزهایی بدست آوردی ... ،<br />ولی در قبالش چیزهای مهمی رو از دست دادی که دیگه به دست آوردنی نیستند ...<br />یاد اون حرف مهدی می افتم که میگفت :<br />آدما سلامتی شون رو از دست میدن که به ثروت برسن ...<br />و بعد حاضرن تمام ثروتشون رو بدن که سلامتی شون رو دوباره به دست بیارن ...<br />و با این وجود ، هیچ وقت نمیتونن به سلامتی گذشته دست پیدا کنن ...<br />بهش میگم حرص نخور!<br />آروم باش!<br />همیشه به خودت بگو به فرض اگر این اتفاق منفی هم رخ بده چی میشه مگه ؟<br />دنیا به آخر میرسه ؟<br />یه آدم توانا همیشه موفقه ...<br />جاش مهم نیست!<br />موقعیتش هم مهم نیست!<br />مهم اینه که بدونی میتونی ...<br />و تلاش کنی برای رسیدن به خواسته هات ...<br />مهم اینه که شل نگیری زندگی رو ... ،<br />اما زیادی سفت گرفتنش هم از اون طرف پشت بوم افتادنه ...<br />بهش میگم هدف از همه ی این کارا اینه که به آرامش برسی ...<br />نه اینکه همون اول بسم الله آرامش فعلی ات رو هم از دست بدی ...<br />حرفام رو قبول میکنه ...<br />میره تو فکر و خداحافظی میکنه و میره ...<br />بعد خودم میرم تو فکر !<br />به این فکر میکنم که این حرفا که زدم براش ،<br />در مورد خودم هم ، خواه ناخواه صدق میکنه!<br />به طرز عجیبی آروم میشم!<br />انگاری همه ی این حرفا که از دهان من بیرون اومده ،<br />نشونه ای بوده برای خودم!<br />که از استرس و اضطراب و فکر و خیال این روزها بیرون بیام ...<br />که یادم نره هدف اون آرامشه است ...<br />که آدم توانا همیشه موفقه ... در هر کجا و در هر شرایطی ...<br />که باید در هر حال و در هر شرایط صبور بود و آرام ...<br />و رها از بند ناامیدی ها و استرس ها و اضطراب های گونه گون ...<br />و باید قدر این آرامش رو هم دونست که انصافا با هیچ چیز دیگری قابل معاوضه نیست ...<br />به من آرامش ببخش ای مهربان ......<br />...<br />..<br />.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3225405-6391603896804013023?l=taravat.blogspot.com' alt='' /></div>عليرضاhttp://www.blogger.com/profile/01923363721638912482noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3225405.post-76601971452613042322008-08-20T22:03:00.000+04:302008-08-20T22:06:54.797+04:30<div dir="rtl" align="right">وقتی شرایط ایده آل نباشه ،<br />و به طور مداوم فشار روت باشه ...<br />وقوع یک تحول میتونه مثبت تلقی بشه ...<br />حتی اگه این تحول منفی هم باشه ،<br />باز هم منفی تر از اینی که هست نخواهد شد!<br />داستان شاید همون داستان قدیمی بالاتر از سیاهی رنگی نیست باشه!<br />پس باید وقوع این تحول رو به فال نیک گرفت ...<br />اگر مثبت بود که هیچ !<br />اگر هم منفی بود ، خودش میتونه یه بهانه و دلیل باشه<br />واسه رهایی از این شرایط غیر ایده آل و دشوار ...<br />که نتیجه این رهایی باز هم مثبته !<br />پس در هر حال باید امیدوار بود به این نتیجه سراسر مثبت!<br />...<br />..<br />. </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3225405-7660197145261304232?l=taravat.blogspot.com' alt='' /></div>عليرضاhttp://www.blogger.com/profile/01923363721638912482noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3225405.post-37336412019468940722008-08-05T22:23:00.001+04:302008-08-05T22:23:55.833+04:30خیلی بده که با جون و دل تلاش کنی...<br />صداقانه زحمت بکشی ...<br />از تفریحات و وقت های آزادت بزنی ...<br />روزهای تعطیل رو هم کار کنی ...<br />و در نهایت رییس شرکت خیلی راحت بگه کاری انجام نمیدی که !<br />...<br />خیلی بده که در محیطی کار کنی که میزان تلاش واقعی افراد سنجیده نمیشه ...<br />محیطی که در اون اگر معمولی و نرمال کار بکنی ،<br />با انتقاد رییس مواجه خواهی شد و به این بهانه هر ماه از حقوقت کم خواهد کرد ...<br />و اگر انرژی زیاد هم بگذاری و تلاش فوق العاده ای هم بکنی ،<br />از نگاه رییس به وظیفه ات عمل کردی و لاغیر!<br />...<br />خیلی بده که از محیطی که توش کار میکنی این قدر ناراضی باشی اما ،<br />به خاطر زمان و انرژی که تا حالا صرف کردی دلت نیاد از این محیط بیرون بیای ...<br />...<br />کاش یه اتفاق تازه ای می افتاد ...<br />کاش این محیط تغییر می کرد ...<br />کاش اوضاع حتی یه مقدار هم شده بهتر میشد ...<br />کاش میتونستم با خیال راحت یه تصمیم منطقی و عاقلانه بگیرم ...<br />کاش ...<br />...<br />..<br />.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3225405-3733641201946894072?l=taravat.blogspot.com' alt='' /></div>عليرضاhttp://www.blogger.com/profile/01923363721638912482noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3225405.post-78015669606553353742008-08-01T21:14:00.000+04:302008-08-01T21:15:23.068+04:30<div dir="rtl" align="right">باید از زندگی لذت برد …<br />شاید زندگی خوردن یک غذای خوشمزه مامان پز باشد!<br />چه لذتی بالاتر از این که مامانت یه قرمه سبزی خوشمزه پخته باشه … ،<br />و بعد سالاد هم درست کرده باشه … ،<br />و سس هم فراهم باشه … ،<br />و بعد تو ،<br />بدون اینکه به چیز دیگه ای فکر کنی یا نگران چیزی باشی ،<br />به همراه مهمونا و با اشتیاق فراوون مشغول خوردن این غذای لذیذ بشی …<br />…<br />باید از زندگی لذت برد …<br />که زندگی ، لذت بردن از همین چیزای ساده ست که داریمشون … ،<br />اما قدرشون رو نمی دونیم …<br />و شاید تصور می کنیم که لذت در چیزهای دیگری ست که نداریم …<br />در حالی که زمانی که همین لذتهای فعلی رو از دست دادیم ،<br />به شدت خواهیم کوشید که به همین نقطه برگردیم …<br />نقطه ای که در اون قرار داشتیم و از اهمیتش بی خبر بودیم …<br />…<br />..<br />.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3225405-7801566960655335374?l=taravat.blogspot.com' alt='' /></div>عليرضاhttp://www.blogger.com/profile/01923363721638912482noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3225405.post-37391753603962164882008-07-19T00:27:00.000+04:302008-07-19T00:30:38.752+04:30دو سال و چند ماه گذشت ...<br />روزهای عجیبی بود ...<br />و اتفاقات عجیب و غریب زیادی افتاد ...<br />چقدر زود گذشت ...<br />هیچ وقت این روزها رو فراموش نخواهم کرد ...<br />روزها ، مکان ها ، اتفاقات ، دوستی ها ، شادی ها ، غم ها ، دردها و رنج ها ...<br />همه و همه تا همیشه در ذهنم ثبت خواهد ماند ...<br />...<br />بیست سال دیگر به این روزها از چه زاویه ای نگاه خواهم کرد ؟<br />بیست سال دیگر که از این مکان ها بگذرم به چه خواهم اندیشید ؟<br />بیست سال دیگر چه حسی خواهم داشت از یادآوری این روزها و این لحظات ؟<br />بیست سال دیگر ...<br />...<br />..<br />.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3225405-3739175360396216488?l=taravat.blogspot.com' alt='' /></div>عليرضاhttp://www.blogger.com/profile/01923363721638912482noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3225405.post-86271304752476430402008-07-16T20:04:00.001+04:302008-07-16T20:09:50.411+04:30برقرار باشی و سبز ،<br />گل من تازه بمون ...<br />نفسم پیشکش تو ،<br />جای من زنده بمون ...<br />باغ دل ، بی تو خزون ،<br />موندنی باش مهربون ...<br />تو که از خود منی ،<br />منو از خودت بدون ...<br />...<br />غزل و قافیه بی تو ،<br />همه رنگ انتظاره ...<br />این همه شعر و ترانه ،<br />همه بی عطر و بهاره ...<br />موندنی باشی همیشه ،<br />لب پاییزو نبوسی ...<br />نشه پرپر شی عزیزم ،<br />مهربون گلم نپوسی ...<br />..<br />برقرار باشی و سبز ،<br />گل من تازه بمون ...<br />نفسم پیشکش تو ،<br />جای من زنده بمون ...<br />باغ دل ، بی تو خزون ،<br />موندنی باش مهربون ...<br />تو که از خود منی ،<br />منو از خودت بدون ...<br />...<br />غزل و قافیه بی تو ،<br />همه رنگ انتظاره ...<br />این همه شعر و ترانه ،<br />همه بی عطر و بهاره ...<br />موندنی باشی همیشه ،<br />لب پاییزو نبوسی ...<br />نشه پرپر شی عزیزم ،<br />مهربون گلم نپوسی ...<br />...<br />موندنی باشی همیشه ،<br />لب پاییزو نبوسی ...<br />نشه پرپر شی عزیزم ،<br />مهربون گلم نپوسی .......<br />...<br />...<br />...<br />آهنگ <a href="http://dariush12.ucoz.com/Tak/04.Gol.e.Man.mp3">گل من</a> از آلبوم جدید <a href="http://www.siavashghomayshi.com/">سیاوش قمیشی</a> ، رگبار<br />...<br />..<br />.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3225405-8627130475247643040?l=taravat.blogspot.com' alt='' /></div>عليرضاhttp://www.blogger.com/profile/01923363721638912482noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3225405.post-90628158342094240742008-07-08T22:52:00.000+04:302008-07-08T23:02:28.273+04:30<div dir="rtl" align="right">خیلی حرفه که این همه دانش داشته باشی ...<br />و در سطح بالایی از علم قرار داشته باشی ...<br />اما به مفهوم واقعی کلمه ، متواضع باشی ...<br />به زیر دست خودت احترام بگذاری ...<br />استاد باشی و شاگرد را "استاد" خطاب کنی ...<br />خود پا به پای زیردست و چه بسا بیشتر از او کار کنی ...<br />اهل صدور دستور و فرمان نباشی ...<br />صادق باشی و روراست و به دور از انواع نیرنگ و فریب ...<br />و در یک کلام ، "پر بار" باشی ...<br />پر بار ...<br />ای کاش من نیز ، چنین بودم ...<br />که از قدیم گفته اند :<br />درخت هر چه پر بارتر افتاده تر ...<br />...<br />..<br />.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3225405-9062815834209424074?l=taravat.blogspot.com' alt='' /></div>عليرضاhttp://www.blogger.com/profile/01923363721638912482noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3225405.post-38626349413678519612008-06-27T12:37:00.000+04:302008-06-27T12:38:51.548+04:30<div dir="rtl" align="right">خود می دانم که این پریشانی را ،<br />درمانی نباشد ...<br />با این وجود ،<br />هر بار به دنبال راهی می گردم تا شاید ،<br />این راه ، درمانی باشد و آرامشی و انرژی دوباره ای ...<br />و پس از گذران راه ،<br />باز به همان حکم اول می رسم و روز از نو روزی از نو ...<br />گویی این جهان را با پریشانی عجین کرده اند ...<br />زرق و برق این دنیا و خوشی ها و ... ،<br />همه و همه بهانه ها و راه هایی هستند برای فرار از این پریشانی ... ،<br />و هیچ کدام در نهایت امر درمان این درد نیستند ...<br />...<br />تو مانده ای و پریشانی ...<br />به دنبال درمان این درد می گردی ...<br />و هیچ نمی یابی ...<br />هیچ ...<br />...<br />..<br />.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3225405-3862634941367851961?l=taravat.blogspot.com' alt='' /></div>عليرضاhttp://www.blogger.com/profile/01923363721638912482noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3225405.post-60046236705097074712008-06-24T18:29:00.001+04:302008-06-24T18:29:43.772+04:30<div dir="rtl" align="right">سطح توقع آدمی به هر میزانی که بالا میرود ،<br />به همان میزان نیز به شدت ضربه ای که ممکن است به واسطه ی<br />برآورده نشدن آن توقعات ، به او وارد شود ، اضافه می گردد ...<br />در واقع زمانی که سطح توقع خود را در حد طبیعی و معمول و حتی کمتر از آن<br />نگه داریم ، در صورت برآورده نشدن آن ، راحت تر با موضوع کنار خواهیم آمد ...<br />و به هیچ وجه شوکه نخواهیم شد و برایمان تعجب آور نخواهد بود ...<br />اما در حالتی که به دلایل مختلف از جمله تعاریف کاذب دیگران ،<br />ذهنیت های غلط که با برداشت های خلاف واقع از پیرامون به ذهن ما راه پیدا کرده ،<br />و ... سطح توقع خود را بالا می بریم ،<br />وقوع اتفاقی خلاف آنچه ما پیش بینی می کرده ایم برایمان سخت و دشوار خواهد بود ...<br />چرا که نه تنها وقوع این حادثه را مدنظر نداشته ایم ،<br />بلکه به شدت انتظار یک رخداد مثبت را در سر پرورانده ایم ...<br />در واقع مثبت انگاری بیش از حد در بیشتر شرایط ،<br />نه تنها خوب و مفید نیست که می تواند بسیار هم منفی و ضربه آور باشد ...<br />نه باید سیاه سیاه پیرامون را نظاره کرد<br />و نه باید از شدت سفیدی و روشنی ، واقعیت ها را محو نمود!<br />...<br />..<br />.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3225405-6004623670509707471?l=taravat.blogspot.com' alt='' /></div>عليرضاhttp://www.blogger.com/profile/01923363721638912482noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3225405.post-33056899894254831142008-06-15T23:23:00.000+04:302008-06-15T23:25:16.490+04:30نمیدانم ...<br />شاید مسیر را اشتباه آمده ام ...<br />شاید این راهش نیست ...<br />شاید توقعاتم زیاد و نابه جاست ...<br />شاید ...<br />شاید و هزار شاید دیگر ...<br />...<br />..<br />.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3225405-3305689989425483114?l=taravat.blogspot.com' alt='' /></div>عليرضاhttp://www.blogger.com/profile/01923363721638912482noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3225405.post-49995015463784428712008-06-09T20:54:00.000+04:302008-06-09T21:13:06.302+04:30<div dir="rtl" align="right">هیچی تو این دنیا به اندازه سلامتی ارزش نداره ...<br />شبی که گذشت شاید یکی از بدترین شبهای عمرم بود ...<br />و یه بار دیگه ارزش سلامتی رو بهم اثبات کرد ...<br />آدم هیچی نداشته باشه اما سلامتی رو داشته باشه<br />که اگر همه چی رو داشته باشی اما سلامتی رو نداشته باشی یه قرون ارزش نداره!<br />....<br />یه مسافرت رفتم از هر چی مسافرت رفتنه بیزار شدم!<br />مسئله ی اول اینه که مسافرت ، خوبه که زیادی طولانی نشه!<br />مثلا اگر سه روز باشه خیلی بهتر از اینه که پنج روز باشه!<br />مگر اینکه طبیعت بکر و فوق العاده زیبایی در کار باشه و در هر روز سفر یه تنوعی بوجود بیاد ...<br />وگرنه اینکه هر پنج روز جاهایی بری که فقط از نظر اسم با هم فرق دارن و در ذات شبیه هم هستند<br />هیچ ارزشی نداره!<br />مسئله ی بعدی اینه که اصولا سفرهای داخلی دیگه اون قدرا برام لذت بخش نیست ...<br />مگر اینکه متفاوت با اون چیزی باشه که تا حالا دیدم!<br />اینه که دیگه عمرا سفر داخلی برو نیستم!<br />شده صد سال صبر کنم و پولی چمع بشه که باهاش بتونم به ناکجا آباد برم ، صبر می کنم!<br />...<br />دنیای مسخره ایه نه ؟<br />بعد از این همه مدت فشار کاری فوق العاده شدید ،<br />به خیال خودت میری سفر تا خستگی ات در بیاد! اما خستگی ات که در نمیاد هیچ! ،<br />خسته تر هم میشی و اون یه ذره انرژی هم که قبل از سفر داشتی به زیر صفر میرسه!<br />...<br />..<br />.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3225405-4999501546378442871?l=taravat.blogspot.com' alt='' /></div>عليرضاhttp://www.blogger.com/profile/01923363721638912482noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3225405.post-83138071075053194422008-05-30T20:41:00.002+04:302008-05-30T21:04:04.534+04:30<p>بهانه ی این نوشته ،<br />جمله ای بود از یک برادر ،<br />یک آق داداش ،<br />که مرا واداشت جستجویی کنم در<br />نگاه ها و افکار دیگران که<br />لحظاتی را در اندیشه آنچه بر آنها گذشته سپری کرده اند ...<br />این جستجو خالی از لطف نبود و سرشار بود از واژه ها :<br />...<br /><a href="http://janatan.blogspot.com/2008/05/blog-post_27.html">به پشت سر که نگاه می کنم</a>: عاشقانه فکر کرده ام، احمقانه عمل.<br />...<br /><a href="http://tardidha.blogsky.com/?PostID=47">به پشت سر که نگاه می کنم</a> تنها تکرار این عبارتست چون پژواک صدا در کوهستان در روند و آیند:<br />نه شکوفه ای نه برگی نه ثمر نه سایه دارم<br />متحیرم که دهـقان به چـه کـار کـشت مـا را...<br />...<br /><a href="http://eghbaldoost.blogfa.com/post-5.aspx">به پشت سر که نگاه می کنم<br /></a>می خندم<br />امابعضی چیزها<br />بدجوری روی دلم غمباد شده اند<br />خانم معلم<br />بی هیچ نگاهی<br />روی مشق هایم خط کشید.<br />…<br /><a href="http://www.nafaseamigh.blogfa.com/post-1.aspx">به پشت سر که نگاه می کنم</a> خوش رنگ است نارنجی شاید هم زرد ولی پیش رو طوسی - خاکستری ست.<br />روزهای خوب<br />روزهای روشن<br />چقدر دلم برایتان تنگ شده<br />…<br /><a href="http://www.mchahshoori.blogfa.com/post-1.aspx">به پشت سر که نگاه می کنم</a> با خود می گویم اگر امروز دستی برای نوشتن و زبانی برای گفتن و چشمانی برای دیدن همه و همه از وجود معلمانی است که در ادوار مختلف چراغ راه من و دیگران بوده اند.<br />…<br /><a href="http://pepella.blogspot.com/2007/08/anniversary-8th.html">به پشت سر که نگاه می کنم</a> اغلب نگرانی هایم به کمک و حمایت شیر خفته برطرف شده اند. گرچه زندگی در پیچ و خم خود، در پستی و بلندیش نگرانی ها و دغدغه هایی جدید بوجود می آره، ولی همگی آنها قابل گذر هستند اگر گذشت رو یاد گرفته باشی.<br />…<br /><a href="http://m0rghem0hajer.blogfa.com/post-8.aspx">به پشت سر که نگاه می کنم</a> دوست ندارم برگردم ، اما هر چیزی را زمانی هست.دوباره از کوچه های باران می گذرم و این بار تنها نیستم.فضای کوچه ها آکنده از عطری است که مرا همراهی می کند.حس می کنم تکه ای از بهشت را با خود آورده ام.<br />…<br /><a href="http://gl0ria.persianblog.ir/1382_7_gl0ria_archive.html#953690">به پشت سر که نگاه می کنم</a> صدای يه دوست تو فضا می پيچه : Quizas ٬ شايد زندگی يه روز ديگه ما رو از هم جدا کنه. ٬ ... چه قدر اين خواننده رو دوست دارم. راست ميگه. کی از آينده خبر داره<br />…<br /><a href="http://khodayard.com/weblog/2006/05/blog-post_114842979488378136.html">به پشت سر که نگاه می کنم</a> این همه نعش را نمی توانم باور کنم. شهر را با دهانی پر از فریاد فتح کردیم و حالا باید با دلی پر از آه در آن زندگی کنیم. ساعت های اول فتح ساعت های خوب و شادی بود. اما حالا که به خودمان آمده ایم و چشممان به پشت سر باز شده...<br />…<br /><a href="http://www.persianblog.com/posts/?weblog=aylooz.persianblog.com&amp;postid=6403978">به پشت سر که نگاه می کنم</a> کوه هایی را می بینم که از پشتشان آمده ام. پشت سر تاریک و پیش رو روشن. هر از چند گاهی تنی چند از دوستانم خسته می شوند، می ایستیم آنها کلبه ای بر پا می کنند و اجاقی. کبابی می خوریم. آنها می مانند و من می روم. هنوز خیلی مانده از راهم. هر بار که می نشینم دل کندن و دوباره برخاستن رمقی می گیرد. هر روز کم رمق تر و نالان تر ولی هنوز دارم می روم. آن دور دور ها جایی است پایین تر از این تپه ها که آخر راه است. نمی دانم چه شکلی کاش می دانستم. این راه را بازگشتی نیست.<br />…<br /><a href="http://http://www.sabashadvar.com/2007/Aug/23/245.php">به پشت سر که نگاه می کنم</a> انگار بیست سال است... بار این ماه ها انقدر سنگین و دشوار بود که گویی برای خرد کردن شانه های هزاران هزار مرد و زن نیز کفایت می کند.<br />به خاطر می آورم آن روزی را که زیر باران از خانه خارج شدم به امید کار، باد می آمد و من به کاغذهایی می اندیشیدم که باد آنها را خواهد برد و برد. و گریه من بود که برای یک نفر بند نمی آمد.<br />به خاطر می آورم که چگونه برای به دست آوردنت جان کندم اما سرانجام مسیرم به جاده ای فرعی بن بست ختم شد و گریه بود که بند نمی آمد.<br />به خاطر می آورم آن روزمرگبار را که بیست ساله ای بیش نبودم و قیافه یک آدم جاافتاده اما درظاهر شاداب را به خود گرفته بودم. دلم سوخت... نتوانستم جلوی خودم را بگیرم و گریه بود که بند نمی آمد و بغض پیچیده بود در گلویم و اشک ستمکارتر از آن بود که ببارد. نه چشمی بود که شرم کنم و نه طاقتی نیاز بود که اشکم نبارد.<br />…<br /><a href="http://sunflowerinlove.blogfa.com/post-35.aspx">به پشت سر که نگاه می کنم </a>چیزی جز زور و اجبار نمی بینم؛ دین و بی دینی انگار بی زور و اجبار نمی شود! اجباری که معمولا به واسطه ی حکومت ها هدایت می شد، هرگاه که حاکمی مذهبی تر می شد مذهب فضای جامعه را بیشتر فرا می گرفت و هرگاه که با مذهب از جنبه ی اختیار برخورد می شد بیش از هر زمانی سمت و سوی معنویت می یافت.<br />…<br /><a href="http://ax.kurdblogger.com/12407/">به پشت سر که نگاه می کنم</a> سایه ی خویش را نیز نمی بینم دگر.<br />به پیش رو که نظر افکنم ...<br />…<br /><a href="http://http://jasigari.blogsky.com/?PostID=65">به پشت سر که نگاه می کنم</a><br />نه راه رفته ای هست و نه وقت بازگشتی<br />اما از خانه دورم و حریم امنی نمی بینم<br />هرچه هست بیابان لم یزرع و آسمان بی ستاره<br />از کجای قصه زمان به مقتل رفت نمی دانم اما ...<br />اما همین کافی که از خانه دورم و ...<br />بد جور هوای بازگشت دارم<br />...<br />به پشت سر که نگاه می کنم ،<br />روزها ، ساعت ها ، لحظات ،<br />آدمها ، حوادث ، آرزوها ،<br />خیال ها ، اندیشه ها و هزار و یک چیز دیگر ،<br />در ذهنم مرور می شود ...<br />و من می مانم که احمقانه بخوانمشان یا عاقلانه ؟<br />که خوشحال باشم از وقوعشان یا ناراحت و نالان ؟<br />که رخدادهای جدیدی را با نگاه به گذشته برای خود رقم بزنم ،<br />یا بی تفاوت باشم و راضی باشم که هر آنچه باید پیش آید ؟<br />من می مانم و این افکار و این سئوالات بی پاسخ ...<br />...<br />..<br />.</p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3225405-8313807107505319442?l=taravat.blogspot.com' alt='' /></div>عليرضاhttp://www.blogger.com/profile/01923363721638912482noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3225405.post-52581843836046010532008-05-09T14:25:00.000+04:302008-05-09T14:27:09.901+04:30<div dir="rtl" align="right">یه زمانی ،<br />سرشاری از عشق خریدن کتاب ،<br />خریدن فیلم ،<br />خریدن روزنامه ،<br />و ...<br />تا جایی که توانایی داشته باشی<br />میخری و میخوانی و می بینی ...<br />اما طبیعی است که توانایی ات محدود است<br />و شرایط آن طور که می خواهی نیست ...<br />...<br />و حالا ،<br />امروز ،<br />بسیاری از از آن شرایط فراهم است اما ،<br />فرصت نداری ...<br />شور و شوق دیروز را نداری ...<br />...<br />مگر میشد سالی بیاید و نمایشگاه کتابی باشد و<br />تو عشق خریدن و خواندن کتاب ها را در سر نپرورانده باشی؟؟؟<br />...<br />و حالا این سال آمده !<br />اولین سالی است که نمایشگاه نرفته ای ...<br />اولین سالی است که بی کتاب رقم می خورد!<br />...<br />با خود چه کرده ای ؟<br />...<br />دلت تنگ می شود برای آن روزهای دور و نزدیک ! ،<br />که پولهای تو جیبی و ماهیانه را به سختی جمع می کردی که شاید ،<br />یکی و دو کتاب بیشتر بتوانی بخری ...<br />و همیشه هم پول کم می آوردی و نمیشد آن طور که میخواستی بشود!<br />و حالا امروز ...<br />...<br />دلت برای روزنامه "نشاط" تنگ می شود که<br />هر روز صبح با چه اشتیاقی می خریدی و تا ته می خواندی!<br />برای "صبح امروز" ، "خرداد" ، "بهار" ، "فتح" ، "نوروز" ، "شرق" و ...<br />برای "همسایه ها" ، "مسیح باز مصلوب" ، "زوربای یونانی" ، "سمفونی مردگان" و ...<br />برای کتاب های "سید ابراهیم نبوی" که چه لذت بیشماری می بردی از خواندنشان ...<br />برای آن کتاب فروش انقلاب که کتاب های ممنوعه را برایت به ارمغان می آورد!<br />برای ...<br />...<br />با خود چه کرده ای ؟<br />...<br />غرق در کار شده ای و صبح تا شب در میان کدها غوطه وری و شب هنگام ،<br />خسته به خانه می آیی و بعد هم خواب و صبحی پس از آن و تکرار مکررات ...<br />...<br />ای کاش میشد این روزها ، رنگی دیگر بگیرند ...<br />ای کاش میشد گذشته را با حال تلفیق کرد و<br />امروزی "دیگر" ساخت ...<br />ای کاش ...<br />...<br />..<br />.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3225405-5258184383604601053?l=taravat.blogspot.com' alt='' /></div>عليرضاhttp://www.blogger.com/profile/01923363721638912482noreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-3225405.post-11763870862288804582008-04-26T22:58:00.000+04:302008-04-26T23:06:12.326+04:30<div dir="rtl" align="right">...<br />تجربه ها بی هزینه بدست نمیان ...<br />پختگی به آسونی حاصل نمیشه ...<br />که ،<br />بسیار سفر باید تا پخته شود خامی ...<br />...<br />..<br />.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3225405-1176387086228880458?l=taravat.blogspot.com' alt='' /></div>عليرضاhttp://www.blogger.com/profile/01923363721638912482noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3225405.post-34953060651996942752008-04-04T17:49:00.000+04:302008-04-04T17:51:58.722+04:30<div dir="rtl" align="right">سال عجیب غریبی رو پشت سر گذاشتم ...<br />سرشار بود از حادثه ...<br />سرشار بود از تصمیم گیری های گوناگون ...<br />سرشار بود از نتایج غیر قابل پیش بینی ...<br />سرشار از آگاهی از واقعیت های "غریب" پیرامون ...<br />از جهت کسب تجربه ، انصافا سال خوبی بود ...<br />از نظر مالی ، شاید چندان تعریفی نداشت ،<br />گرچه خیلی هم بد نبود ...<br />...<br />چشمام رو می بندم و این 365 روز رو که گذشته مرور می کنم ...<br />چقدر زود گذشتا !<br />چیزهای زیادی یاد گرفتم تو این 365 روز !<br />...<br />سفرهای خوبی رفتم ...<br />که گرچه تو هر کدومشون یه مشکلی پیش اومد!<br />اما با این وجود ، هر کدوم تبدیل شد به یه تجربه ی بزرگ!<br />و در مجموع خوب بود و خوش گذشت ...<br />...<br />و حالا باید تو سال جدید ،<br />با انرژی مضاعف و بهتر از قبل ظاهر شد ...<br />و نتایج بهتری رو رقم زد ...<br />و سفرهای بیشتری رو رفت!<br />و پخته کرد این خامی را که<br />بسیار سفر باید ، تا پخته شود خامی !<br />...<br />..<br />.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3225405-3495306065199694275?l=taravat.blogspot.com' alt='' /></div>عليرضاhttp://www.blogger.com/profile/01923363721638912482noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3225405.post-37397944232888772222008-03-14T10:11:00.000+03:302008-03-14T10:20:25.004+03:30<div dir="rtl" align="right">دیگه فکر کنم به همگی اثبات شده که بی تفاوتی ،<br />چاره ی کار نیست ...<br />و حتی وضع رو بدتر هم میکنه ...<br />یه مدیر نسبتا خوب یا حتی بد ،<br />بهتر از یه مدیر خیلی خیلی بده!<br />همین که افرادی بر سر کار باشن که خراب کاری نکنن خودش کلی ارزش داره!<br />حالا کار خوب کردن پیشکش ...<br />و نتیجه آنکه با درس از گذشته ،<br />به "<a href="http://www.baharestan8.com/ShowNews.php?973">یاران خاتمی</a>" رای دهیم ...<br />...<br />..<br />.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3225405-3739794423288877222?l=taravat.blogspot.com' alt='' /></div>عليرضاhttp://www.blogger.com/profile/01923363721638912482noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3225405.post-15537335678996103452008-03-11T22:04:00.000+03:302008-03-11T22:05:07.299+03:30<div dir="rtl" align="right">حالم به هم می خوره ،<br />از این آدمای رنگ و وارنگ و فریبکار ،<br />که جز به منافع خودشون به هیچ چیز دیگه ای فکر نمی کنن ...<br />و آبرو و وجدان و اخلاق و انسانیت رو یک جا ، قورت دادن ...<br />...<br />..<br />.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3225405-1553733567899610345?l=taravat.blogspot.com' alt='' /></div>عليرضاhttp://www.blogger.com/profile/01923363721638912482noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3225405.post-91247004560857534932008-03-05T01:34:00.001+03:302008-03-05T01:39:03.766+03:30حرفهایی را که می شنوی میگذاری کنار پازل های مبهم دیروزها ،<br />همان روزهایی که بی تفاوت و ساده دلانه از کنار این اتفاقات می گذشتی ...<br />...<br />در حیرتی غریب فرو می روی ...<br />یعنی حقیقت دارد ؟؟؟<br />حالت به هم میخورد ،<br />از این همه کثافات که دیگران را فرا گرفته ...<br />حالت به هم می خورد از سرتاسر این زندگی نکبت باری که ،<br />اینان برای خود و اطرافیانشان به هم زده اند ...<br />...<br />کم کم پازل ها از ابهام بیرون می آیند ...<br />تصویر گنگ دیروز ، به تصویری نسبتا واضح تبدیل می شود ...<br />چهره ی حقیقی آدمیانی بر تو روشن می شود ...<br />می مانی چه بگویی ؟<br />می مانی چه کنی ؟<br />دلت می گیرد از این همه سیاهی ...<br />از این همه تیرگی ...<br />از این همه ذلت و خواری ...<br />از این همه کثیفی و پلیدی ...<br />...<br />دلت برای سادگی خودت نیز می سوزد ...<br />دچار شکی عجیب می شوی ...<br />با خود می اندیشی چه بسا دیگرانی که در چشمانت،<br />پاک و معصوم جلوه گر بوده اند نیز ،<br />پلید باشند و تیره ...<br />نکند فردا پازل هایی دیگر بر تو روشن شود و<br />دیگر آدمیان اطرافت نیز در غبار سیاهی غوطه ور باشند ...<br />...<br />در راه خانه با خود می اندیشی ...<br />و هر چه بیشتر می اندیشی نا امیدتر می شوی ...<br />در خانه با پدرت هم صحبت می شوی ...<br />به ناگاه مقایسه ای در ذهنت شکل می گیرد ...<br />می خواهی برخیزی و او را غرق در بوسه کنی ...<br />تفاوت از کجا تا به کجا ...<br />اشک در چشمانت حلقه می زند ...<br />فراموش می کنی تمام خواسته های برآورده نشده و گلایه هایت از او را ...<br />به او می گویی فراتر از همه چیز ، به بودن و حضورش افتخار می کنی ...<br />به معرفت و اخلاق و وجدان و ایثارش در سالیان عمر ...<br />و شکرگذار خدای بزرگی هستی که او را در کنار تو نهاده ...<br />اویی را که سفید است و شفاف ، عاری از هر گونه تیرگی و سیاهی ...<br />که افتخار و نعمت و لذت و قدرتی ،<br />بالاتر از "سفیدی" نیست ...<br />...<br />..<br />.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3225405-9124700456085753493?l=taravat.blogspot.com' alt='' /></div>عليرضاhttp://www.blogger.com/profile/01923363721638912482noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-3225405.post-38635482052592690282008-03-03T22:44:00.001+03:302008-03-03T22:44:47.597+03:30یک رابطه ممنوعه ،<br />یک لذت چند دقیقه ای ...<br />- که البته این چند دقیقه ، بارها تکرار و تکرار میشود ، به هوای همان لذت اول -<br />یک آدم را از اوج عزت به قعر حقارت می کشاند ...<br />...<br />دیروز سرفراز ،<br />در چشم بر هم زدنی تبدیل میشود به امروز حقارت و در بند بودن و در بند ماندن ...<br />...<br />نه به خاطر بد بودن لذت ،<br />که لذت به خودی خود زیباست و ارزشمند و گرانبها ...<br />و نه لزوما به خاطر ممنوعه بودن رابطه ،<br />که هر رابطه ی ممنوعه ای ، لزوما بد و دردسرساز نیست ...<br />...<br />بلکه به خاطر به حساب نیاوردن آینده ...<br />نادیده انگاشتن اینکه بعد از این رابطه ،<br />قرار است چه شود ؟<br />حساب زن و فرزند چه میشود ؟<br />آن همسر بی گناه ،<br />اگر در این نقطه قرار داشت ، آیا مجاز به انجام چنین کاری بود ؟<br />...<br />و همین طور تکلیف آن دختر چیست که به هر دلیل ،<br />- خواست خود و یا اجبار و یا فریب و یا هر چیز دیگر -<br />وارد چنین رابطه ای شده ...<br />شاید هم مقصر همین دختر باشد!<br />که با زرق و برق و زیبایی ظاهری ،<br />مردان چشم پاک! را فریب می دهد ...<br />و در این میان لابد باید اراده ی این مردان را به کل نادیده گرفت ؟؟؟<br />...<br />موش و گربه بازی تا به کی ادامه دارد ؟<br />تا به کی باید از دیگران پنهان کنند خود را ؟<br />و فرداها را چه خواهند کرد که دیگر گریزی از پنهان شدن حقیقت وجود نخواهد داشت ...<br />...<br />می ارزد به این چند لحظه لذت ،<br />و در مقابل متحمل حقارت شدن و اضطراب و نگرانی از هزار و یک موضوع نگران کننده ...<br />...<br />اشک بریزی و بگویی که به انتها رسیده ای و دیگر زندگی برایت ارزشی ندارد!<br />این زندگی بی ارزش ،<br />و این نگاه حقارت آمیز را آیا دیروز وجود این رابطه نیز داشتی ؟<br />...<br />در کسری از ثانیه و به چشم بر هم زدنی ،<br />یک مرد چنان اسیر و در بند یک دختر می شود ،<br />که تمام زندگی و خانواده اش را تحت تاثیر قرار می دهد<br />و تمام غرور و عزت پیشین خود را ،<br />در برابر دیگران بر باد می دهد ...<br />...<br />ابتدای رابطه حرف از این است که این دختر را تنها برای سرگرمی و گذران وقت می خواهد ...<br />و دیر زمانی نمی گذرد که ورق برمی گردد ...<br />شکی نیست که آنچه "برداشت" کرده و از آن بهره مند شده ، روزی باید "پس" دهد ...<br />و از این زاویه ، شاید آن دختر را نیز نباید نکوهش کرد ...<br />...<br />دختری که در یک حادثه ناگهانی به ناگاه وارد زندگی او می شود ...<br />و ذاتا از هیچ ارزش و اعتبار دیگری جز زیبایی و جذبه جسمانی برخوردار نیست ...<br />...<br />یک رابطه ممنوعه ،<br />یک لذت چند دقیقه ای ...<br />- که البته این چند دقیقه ، بارها تکرار و تکرار میشود ، به هوای همان لذت اول -<br />و یک حقارت ماندگار ،<br />تا همیشه ...<br />و این داستان ادامه دارد .....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3225405-3863548205259269028?l=taravat.blogspot.com' alt='' /></div>عليرضاhttp://www.blogger.com/profile/01923363721638912482noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3225405.post-31389760930002054202008-02-23T21:58:00.000+03:302008-02-23T21:59:11.242+03:30<div dir="rtl" align="right">این اولین باری بود که واسه یه امتحان ،<br />حتی یه کلمه هم نخونده بودم!<br />اونم چه امتحانی ؟؟؟<br />کنکور !!!<br />تا حالا پیش نیومده بود که امتحانی داشته باشم و<br />تا چند دقیقه مونده به شروع آزمون هم که شده دست از مرور کردن مطالب بردارم!!<br />اما این بار ،<br />بی خیال تمام این مکررات شدم!<br />گفتم بگذار این مدلی اش رو هم امتحان کنیم!<br />و امتحان نکرده از دنیا نریم!!<br />...<br />به دلیل بی خیالی بیش از حدم هم ،<br />دیر از خونه راه افتادم و با ترافیک عجیبی مواجه شدم !<br />و در نتیجه مجبور شدم چهل دقیقه راه رو پیاده طی کنم تا برسم سر جلسه!<br />...<br />در کل ، تجربه ی جالبی بود ...<br />آزمون کنکور در کمال بی خیالی برای شخصی که ،<br />هیچ آزمونی رو تا به حال با بی خیالی طی نکرده بود!<br />...<br />..<br />.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3225405-3138976093000205420?l=taravat.blogspot.com' alt='' /></div>عليرضاhttp://www.blogger.com/profile/01923363721638912482noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-3225405.post-59024750526455746592008-02-22T11:55:00.000+03:302008-02-22T11:56:39.461+03:30بهش میگم کسی اگر "واقعا" بخواد ،<br />میتونه تمام موانع و محدودیت ها رو پشت سر بذاره ...<br />همه چیز به خود آدم برمیگرده ...<br />درسته که وقوع یا عدم وقوع یه سری از اتفاقات به اراده و خواست ما نیست ،<br />اما ،<br />به جرات این خود ما هستیم که سرنوشت و آینده ی خودمون رو رقم می زنیم ، ...<br />با همین قدم های امروز ...<br />و با همین افکار و تصورات که در ذهن می پرورانیم ...<br />موانع و محدودیت ها و مشکلات ،<br />در برابر اراده و خواست ما ، هیچ اند ...<br />آنچه بخواهیم با تلاش و کوشش و پیگیری مدام و صبر و حوصله ،<br />بدست خواهد آمد ، ...<br />تنها اگر ،<br />دست از تلاش برنداریم ...<br />...<br />..<br />.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3225405-5902475052645574659?l=taravat.blogspot.com' alt='' /></div>عليرضاhttp://www.blogger.com/profile/01923363721638912482noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3225405.post-83015289231231583242008-02-10T23:23:00.000+03:302008-02-10T23:24:15.878+03:30<div dir="rtl" align="right">آن زمان که ما مملو از شور و شوقیم ،<br />تو تهی از شور و شوقی ...<br />و آن زمان که تو مملو از شور و شوقی ،<br />برای ما دیگر شور و شوقی باقی نمانده!<br />...<br />بامزه است این تضاد ، نه ؟<br />...<br />..<br />.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3225405-8301528923123158324?l=taravat.blogspot.com' alt='' /></div>عليرضاhttp://www.blogger.com/profile/01923363721638912482noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-3225405.post-74246008380689024632008-01-26T23:03:00.000+03:302008-01-26T23:06:31.298+03:30به این فکر می کنم که اگر در همین لحظه ،<br />عمرم به پایان برسه و از این دنیا برم چی میشه ؟ <br />و چه احساسی خواهم داشت ؟<br />...<br />یه عالمه کارای انجام نداده میاد تو ذهنم ...<br />کلی از افکار و ایده ها و آرزوها و ... قطار میکشن پشت سر هم!<br />...<br />یه زمانی بود که میگفتم ترسی از مردن ندارم و اگر بیاد خوشحال هم میشم ...<br />الان اما فکر میکنم به اینکه خیلی کارها هست که باید انجامشون بدم ...<br />و حیفه که همین طوری ناقص بمونن!<br />در عین حال که کنجکاوی اینکه اون دنیا چه خبره و <br />رمز و راز واقعی این دنیا چیه هم هیچ وقت دست از سرم برنداشته!<br />...<br />..<br />.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3225405-7424600838068902463?l=taravat.blogspot.com' alt='' /></div>عليرضاhttp://www.blogger.com/profile/01923363721638912482noreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-3225405.post-82211720761949259822008-01-21T23:13:00.000+03:302008-01-21T23:14:20.676+03:30امروز یکی از رفقای قدیمی زنگ در خونمون رو زد به دنبال جزوه ای ... ،<br />و خاطرات اون روزها که با هم درس میخوندیم زنده شد ...<br />خاطرات دانشگاه ... ،<br />خاطره سفر به مشهد به همراه یکی از دوستان مشترکمون ...<br />خاطره ی اون مرد خالی بند تو قطار ،<br />که خودشو کارگردان جا زده بود و<br />میخواست منو تو یه کلیپ به همراه یکی از هنرپیشه های معروف! بازی بده!<br />-- اگه کارگردانه واقعی بود الان تبدیل شده بودم به یه بازیگر معروف و مشهور و کاردرست!! --<br />-- خدا رو چه دیدی ؟ شایدم الان با همون هنرپیشهه ازدواج کرده بودم و چند تا بچه قد و نیم قد هم داشتم!! و تو هالیوود مشغول کارگردانی بودم!!! –<br />-- به ادامه ی خاطره ها توجه کنید!!<br />خاطره ی ده شدنم تو درس ریاضی 1 بعد از برگشت از سفر ! ،<br />در حالی که نمره ی واقعی ام هشت و نیم بود و لطف استاد شامل حالم شده بود!<br />و چقدر خوشحال بودم از این موضوع و تو پوست خودم نمی گنجیدم!<br />خاطره ی کم رنگ شدن دوستیمون با اون دوست مشترک ،<br />که این کم رنگ شدنه توسط همون دوست مشترک صورت گرفت و علتش هم<br />دوستی اون با شخص دیگری بود که همین دوستی اش ،<br />کلی از زندگی و درس عقبش انداخت و براش گرون تموم شد ...<br />تا حدی که هنوز که هنوزه درسش تموم نشده ...<br />شاید اگر با اون شخص رفیق نشده بود ،<br />در وضیعتی متفاوت با امروز - به خصوص از نظر روحی - به سر می برد ...<br />و با توجه به استعداد فوق العاده ای که داشت تا حالا کلی پیشرفت کرده بود ...<br />اما به هر حال خودش خواست و خود کرد آنچه نباید میکرد ...<br />...<br />...<br />...<br />و یه عالمه خاطره ی ریز و درشت دیگه ...<br />...<br />...<br />...<br />تا چشم بر هم بگذارم ،<br />این روزها نیز به خاطره خواهند پیوست ...<br />" به چشم بر هم زدنی "<br />...<br />..<br />.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3225405-8221172076194925982?l=taravat.blogspot.com' alt='' /></div>عليرضاhttp://www.blogger.com/profile/01923363721638912482noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3225405.post-87517303494239544002008-01-12T23:51:00.000+03:302008-01-12T23:55:14.299+03:30هیچ چیز با ارزش تر از "سلامتی" نیست ...<br />حتی اگر تمام دنیا رو هم به نامت کرده باشن ،<br />و همه جور نعمت و ثروت و لذتی در اختیارت باشه اما ،<br />سلامت نباشی ... ،<br />تمام این ثروتها پشیزی ارزش نخواهد داشت ...<br />...<br />چقدر سخته که به کسی بگن مبتلا به سرطانه ... ،<br />و ممکنه به زودی از این دنیا بره ...<br />با وجود داشتن زن و بچه و هزاران امید و آرزو ...<br />چقدر دردناکه ، مبارزه ی این آدم برای زنده موندن ...<br />و از طرفی چقدر سخت و دشواره تحمل این وضعیت برای خانواده اش ...<br />...<br />به این فکر میکنم که چرا باید یه آدم خوش قلب و بخشنده و مهربون ،<br />درگیر همچین بیماری بشه ...<br />و اون وقت آدمای سنگدل و خسیس و بی رحم دیگه ،<br />راست راست بگردن و روز به روز گردن کلفت تر از دیروز بشن ؟<br />...<br />دنیای عجیب غریبی آفریدی خدا ...<br />از حساب و کتابت به این راحتی ها نمیشه سر در آورد!<br />چه حکمتی در پس این راز نهفته ست ؟<br />نمی دانم ...<br />...<br />..<br />.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3225405-8751730349423954400?l=taravat.blogspot.com' alt='' /></div>عليرضاhttp://www.blogger.com/profile/01923363721638912482noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3225405.post-20471996876600724512007-12-26T00:02:00.000+03:302007-12-26T00:03:12.980+03:30چه زود یک سال گذشت ...<br />یک سال پیش تو همچین روزهایی ،<br />ارکستر ملی و تالار وحدت و فرهاد فخردینی ...<br />و عمو ، دور از همسر و فرزند ...<br />و حالا ،<br />باز هم ارکستر ملی و تالار وحدت و فرهاد فخردینی ...<br />و عمو در کنار خانواده اما ، دور از اقوام ...<br />...<br />اون روزها عمو چقدر افسرده شده بود ...<br />چقدر دلتنگ خانواده بود ...<br />چقدر غصه می خورد ...<br />چقدر به فکر فرو می رفت و در ناراحتی غوطه ور میشد ...<br />و حالا اون دلتنگی ها شاید در قالبی دیگه باز اومده باشه سراغش ...<br />اما لااقل کنار همسر و بچه هاشه و همین غنیمته ...<br />...<br />سال پیش این موقع دغدغه ام سربازی بود و رهایی از این بار ... ،<br />امروز از اون دغدغه خبری نیست اما ،<br />دغدغه های دیگه در قالب های جدید ظاهر شدن ...<br />که البته نباید لزوما ازشون گله مند بود که شاید ،<br />زندگی بی دغدغه معنایی نداشته باشه ...<br />....<br />چه زود یک سال گذشت ...<br />چه زود ...<br />...<br />..<br />.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3225405-2047199687660072451?l=taravat.blogspot.com' alt='' /></div>عليرضاhttp://www.blogger.com/profile/01923363721638912482noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3225405.post-32857759045260822452007-12-16T23:10:00.000+03:302007-12-16T23:11:23.687+03:30گاهی وقتا یه مسئله ای که<br />میتونه به راحتی و بدون دردسر حل بشه ،<br />همراه میشه با هزاران دردسر و گرفتاری ...<br />بعد پیش خودت میگی عجب شانسی داری ها !<br />چقدر باید وقت و انرژی صرف حلش کنی ...<br />...<br />بعد از حل مشکل ،<br />تازه می فهمی مواجهه با این همه دردسر ،<br />چقدر واست مفید بوده!<br />چون حالا تجربه های ارزشمندی رو کسب کردی که<br />در مواجهه با مشکلات مشابه به کارت میان ...<br />و منجر میشن به قوی تر شدنت در زمینه های مختلف ...<br />...<br />..<br />.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3225405-3285775904526082245?l=taravat.blogspot.com' alt='' /></div>عليرضاhttp://www.blogger.com/profile/01923363721638912482noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3225405.post-24654537594170947222007-12-07T16:33:00.000+03:302007-12-07T16:36:12.205+03:30آرزوهات رو یه جا یادداشت کن ... ،<br />و یکی یکی به خدا بگو ...<br />خدا یادش نمیره ولی تو یادت میره که ،<br />چیزی که امروز داری "آرزوی" دیروزت بود ...<br />...<br />..<br />.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3225405-2465453759417094722?l=taravat.blogspot.com' alt='' /></div>عليرضاhttp://www.blogger.com/profile/01923363721638912482noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3225405.post-87620642159261082762007-11-22T19:52:00.000+03:302007-11-22T19:55:32.643+03:30این روزها عجیب داره بهم فشار میاد ...<br />از یه طرف یه عالمه کار ریخته رو سرم ... ،<br />از یه طرف دیگه یه آدم عوضی مدام مشغول آزار و اذیته ...<br />دیگه کم کم تحمل این وضع داره برام غیر ممکن میشه ...<br />...<br />ای کاش رها میشدم از این همه خستگی و فشار ،<br />و از همه مهم تر آزار و اذیت این آدم ...<br />...<br />نکته ی قابل توجه ماجرا اینه که این آدم ،<br />قبلا پیشنهاد شرکت زدن و شراکت رو به من داده بود!<br />حالا که شریک نیستیم وضع اینه وای به حال اینکه میخواستیم شریک بشیم!<br />...<br />..<br />.<br />دلم آرامش میخواد و رها شدن از تمام سر و صداهای این دنیای لعنتی ...<br />...<br />..<br />.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3225405-8762064215926108276?l=taravat.blogspot.com' alt='' /></div>عليرضاhttp://www.blogger.com/profile/01923363721638912482noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3225405.post-51573120693366158272007-11-12T20:34:00.001+03:302007-11-12T20:34:51.711+03:30حرفهایی در مورد شخصی می شنوی ...<br />به فکر فرو می روی ...<br />نشانه هایی که خود دیده ای را کنار این شنیده ها قرار می دهی ...<br />تشابهات زیادی دارند ... اما ،<br />با تمام این اوصاف ،<br />نمی توان حکم صد در صد در مورد درستی این فرضیات صادر کرد ...<br />...<br />با این وجود ، "فرض" می کنی که "فرضیه" درست باشد ...<br />و بعد بیشتر به فکر فرو می روی ...<br />داستان غریبی است ...<br />غریب و نه عجیب ...<br />که تا بوده همین بوده ...<br />داستان ،<br />داستان جدیدی نیست ...<br />داستان ،<br />داستان روزگاری است سرشار از<br />طمع ، حرص و شهوت بی انتهای آدمیان ...<br />...<br />و بعد با خود می اندیشی که اگر تو بودی چه می کردی ؟<br />...<br />..<br />.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3225405-5157312069336615827?l=taravat.blogspot.com' alt='' /></div>عليرضاhttp://www.blogger.com/profile/01923363721638912482noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3225405.post-29517560399632301812007-10-25T08:57:00.000+03:302007-10-25T08:58:06.131+03:30اوضاع کاری ،<br />دقیقا اون طوری نیست که باید باشه ... ،<br />گرچه حداقل ها فراهمه ... <br />اما در مقابل ، سطح انتظارات بالاتر از این حداقل هاست ...<br />...<br />چند بار خواستم در مورد حقوق با ریاست صحبت کنم ،<br />اما به هزاران دلیل خواسته و ناخواسته ،<br />ناخودآگاه امکانش بوجود نیومده!<br />گرچه اگر امکانش هم بوجود میومد چندان فایده ای نداشت ...<br />...<br />فکر میکنم به اینکه باید فارق از "حال" و "لحظه" به موضوع نگاه کنم ...<br />اینکه به خاطر چیزهایی که دارم بدست میارم ،<br />موقتا مسئله ی مالی رو نادیده بگیرم ...<br />...<br />زندگی سرای بدست آوردن و از دست دادنه ...<br />اگر میخوای چیزی رو بدست بیاری ، <br />باید چیز دیگری رو هم در قالب "هزینه" بپردازی ...<br />و حالا باید هزینه حرفه ای شدن رو پرداخت ... <br />...<br />امروز باید ،<br />فرصت آموختن و کسب تجربه رو از خودم دریغ نکنم ...<br />بی شک فردا ،<br />فرصت کافی برای بهره گیری از این تجارب و آموختن ها فراهم خواهد بود ...<br />...<br />..<br />.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3225405-2951756039963230181?l=taravat.blogspot.com' alt='' /></div>عليرضاhttp://www.blogger.com/profile/01923363721638912482noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3225405.post-56993473174659959462007-10-21T23:16:00.000+03:302007-10-21T23:19:56.947+03:30تنها تو اتوبان ایستادم ...<br />هوا در حال تاریک شدنه ...<br />یک ساعتی میشه که منتظر ماشینم ...<br />خیلی خسته شدم ...<br />بی حالی ناشی از سرماخوردگی ،<br />خستگی انتظار رو مضاعف کرده ...<br />در خلاف جهت مسیر ،<br />پیاده به راه می افتم ...<br />تا که به چهار راهی برسم ،<br />بلکه ماشینی بیابم و راهی شوم ...<br />و یا اگر ماشینی یافت نشد ،<br />بی خیال رسیدن به مقصد ، راهی خانه شوم ...<br />تو تاریکی و سیاهی در حال قدم زدنم ...<br />تا اینکه ماشینی از راه می رسه و بی اونکه به تقاضای راننده توجه کنم ،<br />با خستگی میگم : چقدر میگیری تا ... ؟<br />میگه : از شهرستان اومدم و راه رو گم کردم بیا بالا ...<br />...<br />راه می افتیم ...<br />خدا رو شکر میکنم که از انتظار و تاریکی ،<br />موقتا نجات پیدا کردم ...<br />به یه دو راهی می رسیم ...<br />راهنمایی اشتباه می کنم و راهمون دور میشه ...<br />میگه : "عجب شهری دارید! چقدر شلوغه ...<br />چقدر وقت آدم باید تو این ترافیک تلف بشه ...<br />زندگی تو این شهر کلافه کننده و وحشتناکه ..."<br />میگم آره ! ...<br />تازه شما یه روز با این وضع مواجه شدید !<br />ما که باید هر روز این وضع رو تحمل کنیم ...<br />...<br />بعد از اندکی تاخیر به نزدیکی مقصد می رسیم ...<br />مبلغی در دستانش می گذارم و تشکر میکنم و عذرخواهی ،<br />که نتونستم خوب راهنمایی اش کنم ...<br />پیاده میشم و باقی راه رو پیاده طی میکنم ...<br />تا برسم به مجلس عروسی یکی از اقوام ...<br />...<br />..<br />.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3225405-5699347317465995946?l=taravat.blogspot.com' alt='' /></div>عليرضاhttp://www.blogger.com/profile/01923363721638912482noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3225405.post-64382744888849801852007-10-01T00:15:00.000+03:302007-10-01T00:16:54.472+03:30شاید همین مبهم بودن آینده ،<br />و مه آلوده بودن اون باشه که<br />آدمی رو امیدوار میکنه ...<br />به ناامید نبودن ...<br />به زندگی ...<br />به زنده بودن ...<br />...<br />و شاید اگر نبود<br />این ابهام و مه آلودگی ، ...<br />زندگی دیگر ،<br />چندان جذابیتی نداشت ...<br />...<br />بی خبری از فردای نیامده ،<br />امروزی رو میسازه<br />سرشار از فکر و خیال و گمان و ...<br />...<br />و همینه که اون رو زیبا و قابل تحمل می کنه ...<br />حتی اگر ،<br />تمام فکرها و خیال ها ،<br />گمانی باطل بیش نباشد ...<br />...<br />..<br />.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3225405-6438274488884980185?l=taravat.blogspot.com' alt='' /></div>عليرضاhttp://www.blogger.com/profile/01923363721638912482noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3225405.post-65408466196334668022007-09-17T05:07:00.001+03:302007-09-17T05:10:19.399+03:30از یه آدمی زیاد خوشت نمیاد ...<br />شاید دلیلش چیزایی باشه که از دیگران در موردش شنیدی ...<br />اینکه بد قوله ... ،<br />کاراش بی حساب و کتابه ... ،<br />به مسئولیت هایی که بهش سپرده شده اهمیت زیادی نمیده ... ،<br />یه پروژه ای رو یک سال طول داده و در نهایت به سرانجام درست نرسونده ... ،<br />و ... .<br />...<br />بعد ورق برمیگرده !<br />از این آدم خوشت میاد !<br />روش حساب باز میکنی !<br />شاید تنها به این خاطر که تا قبل از اون کسی تو شرکت ،<br />قدر تو رو نمی دونسته !<br />و این انرژی مثبت و امید به آینده رو تو دلت روشن نکرده بوده!<br />...<br />و بعد دوباره ورق برمیگرده !<br />کم کم از این آدم بدت میاد !<br />حسابهایی که روش باز کردی رو به مرور تخته می کنی !<br />به تدریج به همون نکاتی می رسی که اون اوایل ،<br />به خاطرشون از این آدم بدت می اومد ...<br />گه گداری این احساس ،<br />به تنفر هم تبدیل میشه ...<br />...<br />و تازه پی می بری به اینکه ،<br />به خاطر یک ویژگی مثبت موقتی ! ،<br />نمیشه ویژگی های منفی متعدد و ماندگار رو ،<br />نادیده گرفت ...<br />یا اگر هم بشه ،<br />این نادیده گرفتن ، کوتاه زمانی بیش طول نخواهد کشید !<br />چون همین ویژگی های منفی ،<br />روزی گریبان تو را نیز خواهد گرفت ...<br />و ضررهایی که پیشتر بر دیگران وارد شده ،<br />بر تو نیز وارد خواهد آمد !<br />...<br />..<br />.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3225405-6540846619633466802?l=taravat.blogspot.com' alt='' /></div>عليرضاhttp://www.blogger.com/profile/01923363721638912482noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3225405.post-8247846435427202462007-08-25T23:49:00.000+03:302007-08-25T23:50:42.721+03:30این مدتی که توفیق! اجباری شد<br />و امور پشتیبانی شرکت از روی ناچاری و توسط خودم! ،<br />چند روزی سپرده شد بهم ،<br />تازه فهمیدم پشتیبانی چقدر کار سختیه!<br />...<br />باید جواب هزار تا آدم رو بدی که هر کدوم یه مشکلی دارن ...<br />و همشون هم انتظار دارن سریع مشکلشون حل بشه ...<br />بعضی ها حق دارن و ایراد از نرم افزارای شرکته ...<br />و بعضی دیگه حق ندارن و ایراد از سیستم خودشونه ...<br />و تو باید به همه شون به آرومی و با صبر و حوصله جواب بدی ،<br />و یه جوری مشکلشون رو حل کنی!<br />از یه طرف بعضی وقتا این حل شدنه طولانی میشه ،<br />در نتیجه هم تو کلافه میشی و هم اونا ...<br />در این حال اونا حق دارن عصبانی بشن ... ،<br />اما تو باز هم باید صبر پیشه کنی ... ،<br />و حتی در جواب حرفای توهین آمیزشون ، باز هم حق رو به اونا بدی ...<br />حتی اگر حق با اونا نباشه!!!<br />اونم در زمانی که در اوج خستگی و کلافگی قرار داری! ...<br />...<br />تو این دیار ،<br />خود من بارها تجربه کردم مواردی رو که ،<br />پشتیبان های شرکتهای دیگه نه تنها مشکل رو حل نکردن ،<br />که با پرخاشگری و بی ادبی برخورد کردن !<br />در واقع شاید به جرات ،<br />اکثر غریب به اتفاقشون ،<br />رفتاری همراه با صبر و حوصله و احترام نداشتن و ندارن!<br />اکثرا طلبکار هستن و به دنبال پیچوندن مشتری بدبخت!<br />...<br />اما در عین حال از طرفی هم ،<br />باید بهشون حق داد ! و خیلی هم نمیشه یه طرفه به قاضی رفت!<br />چون این طرف قضیه هم آدما رفتار درست درمونی ندارن!<br />یعنی تماس میگیرن با طلبکاری !<br />با انتظاراتی غیر معقول !<br />با دانشی بسیار اندک !<br />و ...<br />...<br />با تمام این اوصاف ،<br />سعی کردم تو این هفت هشت روز ،<br />صبر و حوصله ام رو زیاد کنم ...<br />و ایده آل های ذهنی ام رو ،<br />و توقعاتی که قبلا از پشتیبان های شرکتهای دیگه داشتم رو ،<br />در عمل به اجرا دربیارم!<br />و تا حدود زیادی هم بنا به گفته ی مشتریان موفق بودم!<br />گرچه فهمیدم که پشتیبانی ،<br />واقعا یکی از سخت ترین کاراست!<br />...<br />..<br />.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3225405-824784643542720246?l=taravat.blogspot.com' alt='' /></div>عليرضاhttp://www.blogger.com/profile/01923363721638912482noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3225405.post-38544526125925778762007-07-28T23:21:00.000+03:302007-08-17T23:41:47.401+03:30همیشه فکر میکردم استادا موقع تصحیح برگه های امتحانی ،<br />چقدر خسیس هستند ...<br />و چقدر موقع نمره دادن ، وسواس به خرج میدن ...<br />انگاری که با یه نمره اضافی دادن میخواد جونشون درآد !<br />خلاصه ذهنیت زیاد خوبی راجع به این قضیه نداشتم ...<br />تا اینکه برحسب اتفاق ! و رسم روزگار ! ،<br />دست بر قضا 80 تا برگه امتحانی اومد زیر دستم!<br />اونم اوراق بچه های دانشگاه تهران !<br />که تصورم همیشه این بود که اکثرشون باید خیلی درس خون و زرنگ باشن!<br />...<br />مشغول تصحیح اوراق شدم!<br />چقدر بد جواب داده بودن!<br />اولای تصحیح ،<br />واو به واو تصحیح می کردم و زیادی وسواس به خرج می دادم!<br />به یاد اون ذهنیت قبلی خودم افتادم!!!<br />به یاد لعن ها و نفرین ها و ادعاها !<br />انگاری حالا به استادای خودم حق می دادم که سخت گیر باشن<br />بهونه ام واسه سختگیری این بود که یه عده ای از بچه ها ،<br />بیشتر زحمت کشیدن و حقشون نباید پایمال بشه!<br />...<br />دلم اما سوخت!<br />افکار و نگاه و انتقادات گذشته ، مجالی برای سختگیری بیشتر بهم نداد !<br />با اینکه برگه های زیادی رو تصحیح کرده بودم ،<br />اما برگشتم به اول کار و مجدد بررسی شون کردم ...<br />نتیجه ی این بررسی شد اضافه شدن نمره خیلی هاشون! ،<br />که سختگیری اولیه ام شامل حالشون شده بود!<br />...<br />در نتیجه بیشتر برگه ها رو دو بار تصحیح کردم!!!<br />انصافا کار سختی بود!<br />تمام تلاشم این بود که حق کسی ضایع نشه!<br />و اگر اشاره ای به اصل موضوع کرده نمره بهش تعلق بگیره ...<br />از طرفی خیلی ها بدخط نوشته بودن ...<br />بعضی ها انگاری تقلب کرده بودن و تنها به جواب آخر اشاره کرده بودن و ...<br />...<br />با تمام این احوال ،<br />نمره ها اکثرا 14 به بالا شد !<br />سختگیری جای خودش رو داد به ارفاق!<br />چند نفری هم با وجود تمام این سختگیری ها ، رد شدن ...<br />در نهایت استاد درس مربوطه ،<br />با سخاوت تمام گفت حتی برای اون افتاده ها هم نمره قبولی رد کن!<br />چون ترم آخری بود که تدریس می کرد!<br />خلاصه بچه های دانشگاه تهران ،<br />زیادی خوش به حالشون شد!<br />...<br />..<br />.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3225405-3854452612592577876?l=taravat.blogspot.com' alt='' /></div>عليرضاhttp://www.blogger.com/profile/01923363721638912482noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3225405.post-20816249105328874682007-07-17T23:15:00.000+03:302007-07-17T23:17:08.947+03:30بارها و بارها با خودت شرط میکنی که امکان نداره<br />حاضر باشی در چنان وضعیتی قرار بگیری!<br />مثلا به خودت قول میدی با یه نفر هیچ وقت کار نکنی!<br /> اما بعد از مدتی ، به طرز عجیبی! ،<br />خواسته و ناخواسته! ،<br />مشغول کار با همین آدم میشی!<br />...<br />یا راجع به یه نفر دیگه سر کار ، نظرات منفی داری ...<br />و در مقابل دیگران ، از اون شخص ایرادهای اساسی می گیری ...<br />اما یه اتفاقاتی میفته و تغییراتی رخ میده ...<br />و حالا یه حساب ویژه ، روی همون آدم باز کردی!!!<br />جالب اینکه ،<br />این آدم هم ، اوایل نسبت به تو ذهنیت منفی داشته ...<br />و بعد از مدتی نگاهش تغییر کرده و ذهنیتش کلی مثبت شده!<br />و از کار تو دفاع میکنه!<br />...<br />دنیای عجیب غریبیه ...<br />دنیایی مملو از تضادها و تغییرات ،<br />و اتفاقات غیر قابل پیش بینی ...<br />...<br />..<br />.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3225405-2081624910532887468?l=taravat.blogspot.com' alt='' /></div>عليرضاhttp://www.blogger.com/profile/01923363721638912482noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3225405.post-2933712926172063312007-07-04T22:28:00.000+03:302007-07-04T22:32:52.490+03:30<p class="MsoNormal" dir="rtl"><span style="font-size: 10pt; font-family: Tahoma;" lang="FA">خوندن یادداشت احمد زیدآبادی در روز ،<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="rtl"><span style="font-size: 10pt; font-family: Tahoma;" lang="FA">یا عنوان "بترسید " ،<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="rtl"><span style="font-size: 10pt; font-family: Tahoma;" lang="FA">خیلی دردناک بود و ناراحت کننده : <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="rtl"><span style="font-size: 10pt; font-family: Tahoma;" lang="FA">"... با شروع هر روزنامه‌اي، جوانه‌اي از اميد مي‌رويد، اما هنوز به بار ننشسته</span><span dir="ltr"></span><span dir="ltr"></span><span dir="ltr" style="font-size: 10pt; font-family: Tahoma;" lang="FA"><span dir="ltr"></span><span dir="ltr"></span> </span><span style="font-size: 10pt; font-family: Tahoma;" lang="FA">با حكمي از هيئت نظارت بر مطبوعات كه مجمع نمايندگان همه دستگاههاي حاكم</span><span dir="ltr"></span><span dir="ltr"></span><span dir="ltr" style="font-size: 10pt; font-family: Tahoma;" lang="FA"><span dir="ltr"></span><span dir="ltr"></span> </span><span style="font-size: 10pt; font-family: Tahoma;" lang="FA">است، ناگهان همه اميدها به ياس تبديل مي‌شود و لبخند را به روي لبان</span><span dir="ltr"></span><span dir="ltr"></span><span dir="ltr" style="font-size: 10pt; font-family: Tahoma;" lang="FA"><span dir="ltr"></span><span dir="ltr"></span> </span><span style="font-size: 10pt; font-family: Tahoma;" lang="FA">روزنامه نگاران زحمتكشي كه به عشق آگاهي و آفرينش به اين كسوت در</span><span dir="ltr"></span><span dir="ltr"></span><span dir="ltr" style="font-size: 10pt; font-family: Tahoma;" lang="FA"><span dir="ltr"></span><span dir="ltr"></span> </span><span style="font-size: 10pt; font-family: Tahoma;" lang="FA">آمده‌اند، مي‌خشكاند</span><span dir="ltr"></span><span dir="ltr"></span><span dir="ltr" style="font-size: 10pt; font-family: Tahoma;"><span dir="ltr"></span><span dir="ltr"></span>.</span><span dir="rtl"></span><span dir="rtl"></span><span style="font-size: 10pt; font-family: Tahoma;"><span dir="rtl"></span><span dir="rtl"></span> <span lang="FA">ديروز عصر هنگامي كه خبر توقيف هم ميهن به دفتر روزنامه رسيد، خواستم مثل</span></span><span dir="ltr"></span><span dir="ltr"></span><span dir="ltr" style="font-size: 10pt; font-family: Tahoma;" lang="FA"><span dir="ltr"></span><span dir="ltr"></span> </span><span style="font-size: 10pt; font-family: Tahoma;" lang="FA">هميشه، خونسرد و آرام باشم اما بغض تركيده مهدي يزداني خرم با آن هيكل</span><span dir="ltr"></span><span dir="ltr"></span><span dir="ltr" style="font-size: 10pt; font-family: Tahoma;" lang="FA"><span dir="ltr"></span><span dir="ltr"></span> </span><span style="font-size: 10pt; font-family: Tahoma;" lang="FA">درشتي كه از اندوه مي‌لرزيد، و زانوي غمي كه همكاران جوان من در سراسر</span><span dir="ltr"></span><span dir="ltr"></span><span dir="ltr" style="font-size: 10pt; font-family: Tahoma;" lang="FA"><span dir="ltr"></span><span dir="ltr"></span> </span><span style="font-size: 10pt; font-family: Tahoma;" lang="FA">بخش‌هاي روزنامه به بغل گرفته بودند، چنان مرا از كوره به در برد كه در</span><span dir="ltr"></span><span dir="ltr"></span><span dir="ltr" style="font-size: 10pt; font-family: Tahoma;" lang="FA"><span dir="ltr"></span><span dir="ltr"></span> </span><span style="font-size: 10pt; font-family: Tahoma;" lang="FA">درجه اول دلم مي‌خواهد تمام ناسزاهاي عالم را نثار جمعي كنم كه قدرت و زور</span><span dir="ltr"></span><span dir="ltr"></span><span dir="ltr" style="font-size: 10pt; font-family: Tahoma;" lang="FA"><span dir="ltr"></span><span dir="ltr"></span> </span><span style="font-size: 10pt; font-family: Tahoma;" lang="FA">زودگذر دنيا چنان باد به دماغ و غبغبشان انداخته است كه ديگر چيزي به نام</span><span dir="ltr"></span><span dir="ltr"></span><span dir="ltr" style="font-size: 10pt; font-family: Tahoma;" lang="FA"><span dir="ltr"></span><span dir="ltr"></span> </span><span style="font-size: 10pt; font-family: Tahoma;" lang="FA">وجدان و عدل و انصاف در آنها يافت نمي‌شود</span><span dir="ltr"></span><span dir="ltr"></span><span dir="ltr" style="font-size: 10pt; font-family: Tahoma;"><span dir="ltr"></span><span dir="ltr"></span>.</span><span dir="rtl"></span><span dir="rtl"></span><span style="font-size: 10pt; font-family: Tahoma;" lang="FA"><span dir="rtl"></span><span dir="rtl"></span>..<i> "<o:p></o:p></i></span></p> <p class="MsoNormal" dir="rtl"><span style="font-size: 10pt; font-family: Tahoma;" lang="FA">...<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="rtl"><span style="font-size: 10pt; font-family: Tahoma;" lang="FA">دلم میسوزه واسه این بندگانی که با هزار آرزو و امید ،<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="rtl"><span style="font-size: 10pt; font-family: Tahoma;" lang="FA">تشکیلاتی راه می ندازن و می خوان یه کار "فرهنگی" انجام بدن ...<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="rtl"><span style="font-size: 10pt; font-family: Tahoma;" lang="FA">کاری هم به کار کسی ندارن ،<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="rtl"><span style="font-size: 10pt; font-family: Tahoma;" lang="FA">جز بیان نظر و عقیده شون به آرامی و ادب ...<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="rtl"><span style="font-size: 10pt; font-family: Tahoma;" lang="FA">تازه کلی آدم هم طرفدارشون هستن و موافق نظر و عقایدشون ...<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="rtl"><span style="font-size: 10pt; font-family: Tahoma;" lang="FA">اون وقت در کسری از ثانیه ،<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="rtl"><span style="font-size: 10pt; font-family: Tahoma;" lang="FA">همه چیز بر باد میره ...<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="rtl"><span style="font-size: 10pt; font-family: Tahoma;" lang="FA">بی توجه به این همه تلاش و هزینه فکری و مادی ،<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="rtl"><span style="font-size: 10pt; font-family: Tahoma;" lang="FA">بی توجه به اون طرفدارا و عقاید و سلایق و خواسته هاشون ،<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="rtl"><span style="font-size: 10pt; font-family: Tahoma;" lang="FA">بی توجه به اینکه یه دستور ، <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="rtl"><span style="font-size: 10pt; font-family: Tahoma;" lang="FA">نتیجه اش میشه نابودی شغل و حرفه و آرزو و انرژی و امید یه عده ،<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="rtl"><span style="font-size: 10pt; font-family: Tahoma;" lang="FA">و فرار هر روزه شون از این دیار به دیار غربت ...<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="rtl"><span style="font-size: 10pt; font-family: Tahoma;" lang="FA">...<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="rtl"><span style="font-size: 10pt; font-family: Tahoma;" lang="FA">ای کاش ،<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="rtl"><span style="font-size: 10pt; font-family: Tahoma;" lang="FA">کمی انصاف بود و کمی وجدان و کمی ...<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="rtl"><span style="font-size: 10pt; font-family: Tahoma;" lang="FA">البته از آزادی 360 درجه ای توصیف شده توسط رییس جمهور محترم ، <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="rtl"><span style="font-size: 10pt; font-family: Tahoma;" lang="FA">انتظاری بیش از این نباید داشت!<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="rtl"><span style="font-size: 10pt; font-family: Tahoma;" lang="FA">...<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="rtl"><span style="font-size: 10pt; font-family: Tahoma;" lang="FA">..<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="rtl"><span style="font-size: 10pt; font-family: Tahoma;" lang="FA">.</span><span dir="ltr" style="font-size: 10pt; font-family: Tahoma;"><o:p></o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3225405-293371292617206331?l=taravat.blogspot.com' alt='' /></div>عليرضاhttp://www.blogger.com/profile/01923363721638912482noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3225405.post-73459428401339775182007-06-27T23:18:00.000+03:302007-06-27T23:22:41.617+03:30<p class="MsoNormal" dir="rtl"><span style="font-size: 10pt; font-family: Tahoma;" lang="FA">فردا صبح ،<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="rtl"><span style="font-size: 10pt; font-family: Tahoma;" lang="FA">برادرم کنکور داره!<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="rtl"><span style="font-size: 10pt; font-family: Tahoma;" lang="FA">قراره نتیجه ی فشرده ی لااقل دو سال از تلاش هاش ،<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="rtl"><span style="font-size: 10pt; font-family: Tahoma;" lang="FA">در یک روز ، <o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="rtl"><span style="font-size: 10pt; font-family: Tahoma;" lang="FA">رقم بخوره ...<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="rtl"><span style="font-size: 10pt; font-family: Tahoma;" lang="FA">اتفاقی که تا به حال چندین بار ،<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="rtl"><span style="font-size: 10pt; font-family: Tahoma;" lang="FA">برای خود من هم رخ داده!<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="rtl"><span style="font-size: 10pt; font-family: Tahoma;" lang="FA">...<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="rtl"><span style="font-size: 10pt; font-family: Tahoma;" lang="FA">خیلی سخته که قرار باشه همه چی ،<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="rtl"><span style="font-size: 10pt; font-family: Tahoma;" lang="FA">در یه زمان مشخص و بدون برگشت ،<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="rtl"><span style="font-size: 10pt; font-family: Tahoma;" lang="FA">رقم بخوره ...<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="rtl"><span style="font-size: 10pt; font-family: Tahoma;" lang="FA">اون هم به نحوی که معین کننده ی نتیجه ی تمام زحمات تو ،<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="rtl"><span style="font-size: 10pt; font-family: Tahoma;" lang="FA">در یک بازه ی زمانی طولانی باشه ...<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="rtl"><span style="font-size: 10pt; font-family: Tahoma;" lang="FA">حتی فکر کردن بهش هم باعث استرس میشه!<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="rtl"><span style="font-size: 10pt; font-family: Tahoma;" lang="FA">...<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="rtl"><span style="font-size: 10pt; font-family: Tahoma;" lang="FA">امیدوارم برادرم تو این آزمون ،<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="rtl"><span style="font-size: 10pt; font-family: Tahoma;" lang="FA">موفق بشه و به رتبه ای که میخواد دست پیدا کنه ...<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="rtl"><span style="font-size: 10pt; font-family: Tahoma;" lang="FA">و موقع دیدن نتایج ،<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="rtl"><span style="font-size: 10pt; font-family: Tahoma;" lang="FA">خستگی تمام این روزهای سخت ،<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="rtl"><span style="font-size: 10pt; font-family: Tahoma;" lang="FA">از تنش بیرون بره!<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="rtl"><span style="font-size: 10pt; font-family: Tahoma;" lang="FA">...<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="rtl"><span style="font-size: 10pt; font-family: Tahoma;" lang="FA">و همین طور امیدوارم ،<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="rtl"><span style="font-size: 10pt; font-family: Tahoma;" lang="FA">تمام دختران و پسرانی که زحمت کشیدن ،<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="rtl"><span style="font-size: 10pt; font-family: Tahoma;" lang="FA">همگی به اندازه ی زحمت و تلاششون نتیجه بگیرن ...<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="rtl"><span style="font-size: 10pt; font-family: Tahoma;" lang="FA">و اگر کسی شایسته ی کسب یک نتیجه خوب یا در حد تلاش خودش هست ،<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="rtl"><span style="font-size: 10pt; font-family: Tahoma;" lang="FA">به دلایل حاشیوی و جانبی از این شایستگی محروم نشه ...<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="rtl"><span style="font-size: 10pt; font-family: Tahoma;" lang="FA">...<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="rtl"><span style="font-size: 10pt; font-family: Tahoma;" lang="FA">کنکوری ها !<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="rtl"><span style="font-size: 10pt; font-family: Tahoma;" lang="FA">براتون آرزوی موفقیت میکنم !<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="rtl"><span style="font-size: 10pt; font-family: Tahoma;" lang="FA">پیروز باشید !<o:p></o:p></span></p> <p class="MsoNormal" dir="rtl"><span dir="ltr" style="font-size: 10pt; font-family: Tahoma;"><o:p> </o:p></span></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3225405-7345942840133977518?l=taravat.blogspot.com' alt='' /></div>عليرضاhttp://www.blogger.com/profile/01923363721638912482noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3225405.post-50356971062139442422007-06-22T19:07:00.000+03:302007-06-22T19:43:54.882+03:30این روزها ،<br />تو یه شرکتی موقتا مشغول به کار شدم …<br />البته تا قبل از این هم جسته و گریخته ،<br />این ور و اون ور مشغول بودم ...<br />اما به طور ثابت نبود و بیشتر ،<br />شخصی و مطابق با میل خودم بود تا میل کارفرما !<br />...<br />طبیعتا صبح ها باید زود از خواب برخواست و حرکت کرد!<br />روزهای اول ،<br />این زودبرخواستن کمی مشکل بود !<br />اما به مرور دارم تلاش میکنم زودتر! برسم سر کار …<br />…<br />نکات جالبی که تو این بازه ی حدودا سه هفته ای رخ داد :<br /><br />- برخلاف تصور اولیه ام ،<br />با اکثریت کارمندای شرکت ، خیلی زود رفیق شدم!<br /><br />- در طول روز ،<br />بارها و بارها خمیازه میکشم! ،<br />انگاری که یه عمره نخوابیدم!!!<br /><br />- شب هایی که دیر می رسم خونه ،<br />از فرط خستگی ،<br />فورا خوابم می بره !<br />بارها شده که به اینترنت وصل شدم ،<br />اما از شدت خستگی و یه لحظه وسوسه خواب! ،<br />دراز کشیدن روی تخت همانا ،<br />و به خواب رفتن تا نیمه های شب همانا ،<br />و وصل ماندن به اینترنت ، بی هیچ تبادل داده ای! همانا !!!<br />…<br />قطعیت موندنم تو این شرکت ،<br />میزان حقوق ،<br />رضایت شخصی از کار و …<br />هنوز مشخص نیست!<br />اما به قول پدرم ،<br />همه چیز رو با پول نمیشه سنجید ...<br />میشه حتی بدترین حالت رو تصور کرد که حقوقی ناچیز ،<br />در نظر گرفته بشه ،<br />اما تجربه ای که در این بین می تونه کسب بشه ،<br />هزاران برابر ارزشمندتر خواهد بود ...<br />مگر اینکه واقعا شرایط کاری ، مناسب تشخیص داده نشه!<br />...<br />روزهای اول ،<br />بیشتر به میزان حقوق فکر میکردم و ذهنم متمرکز بر این امر بود!<br />اما این روزها ،<br />بیشتر به توضیحات فوق الذکر ! ،<br />نزدیک شدم ...<br />...<br />تا که چه پیش آید!<br />...<br />..<br />.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3225405-5035697106213944242?l=taravat.blogspot.com' alt='' /></div>عليرضاhttp://www.blogger.com/profile/01923363721638912482noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3225405.post-51569488825500497642007-06-15T14:26:00.000+03:302007-06-15T14:26:59.774+03:30یه زخم کوچیک ،<br />کل روزها و شب هات رو تحت تاثیر قرار میده ...<br />تنها یه لحظه بی احتیاطی ،<br />این سوزش غریب رو به وجود میاره!<br />فکر میکنی به اینکه این سوزش ،<br />میتونست خیلی بدتر از اینی که هست باشه ،<br />اما در همین حدش رو هم تا به حال ،<br />عادت نداشتی و تحملش برات دشواره ...<br />اما زخم وقتی ایجاد شد ،<br />دیگه گریزی ازش نیست ...<br />باید صبور باشی و تحمل کنی ،<br />و منتظر بنشینی تا که کم کم این زخم کوچیک ،<br />ناپدید بشه و برگردی به روزهای قبل از زخم ...<br />...<br />البته اگر شانس بیاری ،<br />و نمکی بر این زخم کوچیکت پاشیده نشه ...<br />که در اون صورت دیگه زخم کوچیک ،<br />زخم بزرگی شده و ناپدید شدنش ،<br />اگر غیرممکن نباشه ،<br />حداقل به این سادگی ها نخواهد بود ...<br />...<br />..<br />.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3225405-5156948882550049764?l=taravat.blogspot.com' alt='' /></div>عليرضاhttp://www.blogger.com/profile/01923363721638912482noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3225405.post-22690230171347764072007-05-28T22:24:00.000+03:302007-05-28T22:26:34.719+03:30آزادی ،<br />عجب چیز نابی بود ...<br />و من ،<br />قدرش ندانستم ...<br />...<br />دلم واسه روزهای رفته ،<br />تنگ میشه ...<br />تنگ ...<br />...<br />روزهایی که ، دیگه تکرار نخواهد شد ؟<br />؟؟؟<br />؟؟<br />؟<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3225405-2269023017134776407?l=taravat.blogspot.com' alt='' /></div>عليرضاhttp://www.blogger.com/profile/01923363721638912482noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3225405.post-34208223290586944562007-05-19T23:44:00.000+03:302007-05-19T23:46:43.627+03:30در به در به دنبالِ<br />یک شماره می گردم ،<br />که عکسم روی اون چاپ شده ...<br />مضطربم ...<br />بعد از اندکی گشتن ،<br />پیداش می کنم ...<br />عدد رو تایپ می کنم ،<br />و بعد روی دکمه ای کلیک می کنم ...<br />...<br />خستگی رو تنم می مونه ...<br />یک آن ،<br />دلگیر میشم ... ،<br />از اون چه برام رقم خورده ،<br />یا از اون چه برای خودم ، رقم زدم ...<br />...<br />..<br />.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3225405-3420822329058694456?l=taravat.blogspot.com' alt='' /></div>عليرضاhttp://www.blogger.com/profile/01923363721638912482noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3225405.post-46771245136604932112007-05-13T15:32:00.000+03:302007-05-13T15:33:55.558+03:30باید<br />اطلاعات ،<br />دانش ،<br />و تجربه ها را افزایش داد و تقویت کرد ،<br />و کوشید و کوشید ...<br />و از شکست ها هراس به دل راه نداد ...<br />...<br />فلسفه ی این شکست های کوچک و بزرگ ،<br />جز مقدمه ای برای پیروزی های بزرگ بعدی نیست ،<br />اگر اساس بر اصلاح و بهبود باشد ...<br />...<br />که به دست آوردن این گوهر ناب را ،<br />جز این ، راه دیگری نباشد!<br />...<br />..<br />.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3225405-4677124513660493211?l=taravat.blogspot.com' alt='' /></div>عليرضاhttp://www.blogger.com/profile/01923363721638912482noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3225405.post-40608062128953355302007-05-04T12:42:00.000+03:302007-05-04T12:44:47.638+03:30دلم یه سفر طولانی میخواد ... ،<br />به ناکجا آباد ...<br />به یه جای آروم و بی سر و صدا ...<br />به یه جای سرسبز ... ،<br />که تا چشم کار کنه! ،<br />فقط گل باشه و طراوت و زیبایی ...<br />...<br />که رو به آسمون سراسر آبی<br />و خالص خدا دراز بکشم ... ؛<br />و از بوی عطر این گلهای زیبا و سرسبز ،<br />و زیبایی حیرت انگیز پیش رو ،<br />و آرامش و سکوت و یکرنگی ،<br />از خود بیخود بشم ؛<br />...<br />و رها بشم از ،<br />سرتاسر این زندگی ِسراسر شلوغ ؛<br />...<br />..<br />.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3225405-4060806212895335530?l=taravat.blogspot.com' alt='' /></div>عليرضاhttp://www.blogger.com/profile/01923363721638912482noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3225405.post-37001961997278581252007-04-23T09:20:00.000+03:302007-04-23T09:26:38.760+03:30در بیابانی در حال حرکتی ...<br />به سوی مقصدی "معلوم" ...<br />راه اما آشنا نیست!<br />نشانه ای امیدوار کننده ، از "مقصد" نمی بینی!<br />و برعکس ،<br />نشانه های موجود ،<br />مدام بر ذهن و روحت چنگ می زنند ،<br />چرا که به ظاهر از این مسیر ،<br />مقصد معلوم تو ،<br />پدیدار نخواهد شد ...<br />...<br />پس از طی مسیری طولانی ،<br />به یک دو راهی می رسی ...<br />راه اول از رودخانه ای پر گل و لای می گذرد ،<br />و راه دوم منتهی می شود به یک در قفل شده و سیم های خاردار اطراف آن! ،<br />از دور ، پشت این در و سیم های خاردار ، کسی را نمی یابی ...<br />...<br />دور خودت می چرخی و اطراف را با دقت نظاره می کنی ...<br />به دنبال راه گریزی می گردی ...<br />و هر چه کوشش می کنی ، راهی نمی یابی!<br />...<br />مانده ای چه کنی!<br />سرگردانی ، بد دردی است!<br />آن هم در بیابانی این چنین ...<br />...<br />گوش هایت را تیز می کنی ...<br />صدایی از دور می آید!<br />به دنبال صدا برمی گردی!<br />مردی از آن سوی در قفل شده صدایت می کند!<br />مسیر در قفل شده را پی می گیری و به آن مرد می رسی ...<br />...<br />می گویی که در این بیابان خدا ، سرگشته شده ای ...<br />مقصدت معلوم است و به خیال آن ،<br />تصور می کردی که مسیر هم لابد باید معلوم باشد!<br />چه خیال خامی!<br />...<br />حالا از آن بالا ،<br />مسیر اول که رودخانه ای پر گل و لای بود را ،<br />نظاره گر می شوی ...<br />سگهایی هار! که تعدادشان لرزه بر اندامت می اندازد ،<br />اولین چیزی است که در مقابل دیدگانت نقش می بندد ...<br />...<br />" اگر صدای تو را نمی شنیدم و از مسیر اول رفته بودم<br />با این سگهای شرور و گرسنه مواجه بودم و پس از آن ،<br />عاقبت کار کاملا روشن بود! "<br />...<br /> از آن مرد تشکر می کنی که در برابر حیرانی تو ، بی تفاوت نبوده ...<br />می گوید :<br />" تو را از دور دیدم که پا بر این بیابان خشک نهادی ،<br />متعجب بودم که چرا از این مسیر می آیی ...<br />اما چون در ابتدای راه به نظر مصمم می آمدی ،<br />تصور کردم که خود به راه آشنایی ...<br />تا اینکه نزدیک تر رسیدی ...<br />و حیرانی ات را دیدم ... ،<br />آن گاه که به دور خود می چرخیدی و<br />سرگردان بودی ...<br />همان زمان بود که صدایت کردم تا شاید کمکی باشم<br />و شاید دوای سرگردانی ات در دستان من باشد! "<br />...<br />مدام ، لطف او را سپاس می گویی ...<br />و با اینکه برای رسیدن به آن مقصد معلوم عجله داری ،<br />اما ترجیح می دهی به صحبتهای این مرد ،<br />گوش فرا دهی تا شاید اندکی از لطف او ،<br />با توجه اندک تو به سخنانش و درد دلی با او ،<br />جبران شود ...<br />او بی وقفه در حال سخن گفتن است! ...<br />گویی مدت ها بوده که با کسی سخن نگفته ،<br />یا درد دل نکرده است ...<br />دلت می گیرد ... ،<br />برای بندگان خدایی که باید تک و تنها در چنین جایی زندگی کنند ...<br />...<br />با او خداحافظی می کنی ...<br />می گوید اگر باز هم از این مسیر آمدی پشت در بیا و صبر کن ،<br />تا من بیایم و در را برایت باز کنم ... و دفعه ی بعد یک دل سیر با هم ،<br />صحبت کنیم و چای بنوشیم و ...<br />...<br />او را به خدا می سپاری ...<br />...<br />حال ،<br />امیدی بر ناامیدی چند دقیقه قبلت ، فائق آمده!<br />این مسیر جدید ،<br />بالاخره منتهی به مقصد خواهد شد!<br />دیر یا زود!<br />و همین تو را بس است که انرژی دوباره بگیری و مصمم قدم برداری ...<br />...<br />و حالا ،<br />به مقصد رسیده ای!<br />خدا را شکر و سپاس می گویی که آن مرد را در برابر مسیرت قرار داد ...<br />با اینکه راه زیادی آمده ای و بی اندازه تشنه و خسته ای ... ،<br />لبت از خنده می شکفد!<br />آبی بر سر و صورت خود می زنی و اندکی از این آب شیرین ،<br />نوش جان می کنی!<br />وای که چقدر لذت بخش است خوردن این چند جرعه ی آب در مقصدی که ،<br />تا این اندازه برای رسیدن به آن راه طی کردی و زحمت کشیدی ...<br />...<br />می اندیشی به حکمت این راه ،<br />به حکمت آن حیرانی ،<br />به حکمت وجود آن مرد ،<br />به حکمت یاری رسانی اش ،<br />به حکمت آن راه پر از گل و لای و سگ های گرسنه ...<br />و به حکمت این دنیای پر رمز و راز ...<br />...<br />..<br />.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3225405-3700196199727858125?l=taravat.blogspot.com' alt='' /></div>عليرضاhttp://www.blogger.com/profile/01923363721638912482noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3225405.post-84718054782118189762007-04-19T21:30:00.001+03:302007-04-19T21:30:57.475+03:30تا وقتی پای عمل فرا نرسیده ،<br />تا وقتی خودت کاملا درگیر نشدی ،<br />با حرف و شعار و توصیه و موعظه ،<br />پیشگام هستی!<br />و می اندیشی که نگاهت ،<br />مطلقا صحیح است و بی عیب و نقص!<br />گویی تمام زوایا را پیش بینی کرده ای ... ،<br />و هیچ زاویه ای از چشمان تیزبینت! پنهان نمانده! ...<br />...<br />و حالا که نوبت خودت فرا رسیده ،<br />و دیگر ،<br />دیگرانی نیستند که چون همیشه ،<br />موعظه شان کنی ،<br />مانده ای حیران!<br />تازه می فهمی سختی و دشواری ِ<br />عمل به آن شعارها و توصیه ها را ...<br />تازه می فهمی که فاصله میان حرف و عمل ،<br />از زمین است تا آسمان ...<br />...<br />..<br />.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3225405-8471805478211818976?l=taravat.blogspot.com' alt='' /></div>عليرضاhttp://www.blogger.com/profile/01923363721638912482noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3225405.post-7791914915723197962007-04-15T20:22:00.000+03:302007-04-15T20:27:55.688+03:30خیلی جالبه! ،<br />نگاه های مختلف و سیاست های کلی و جزئی ،<br />که آدمهای مختلف تو زندگی شون ،<br />پیاده می کنند ...<br />یک نفر تو پول خرج کردن بسیار محتاطه ... ،<br />حساب و کتاب ریال به ریال خرج کردنها و دارایی هاشو داره!<br />محال ممکنه که خرج اضافه ای بکنه!<br />و از اون مهم تر ، تلاش میکنه خرج های عادی اش هم کم بشه!<br />از لذتهای بدیهی "امروز" هم می گذره ،<br />و تنها به لذتهای نیامده ی "فردا" فکر میکنه ...<br />و این "فردا" هر روز به تعویق می افته! ...<br />و در نهایت داستان! ،<br />آدمی رو می بینیم که موهاش سفید شده و با عصا داره راه میره ،<br />و هنوز به خساست و محافظه کاری های دیروزش ادامه میده ،<br />و "فردا"ی نیامده رو باز هم به تعویق میندازه!<br />اما در نهایت ،<br />عمرش تنها چند ثانیه بعد از این فکر تکراری! ،<br />به سر میاد و میره اون دنیا !<br />...<br />یکی دیگه تو پول خرج کردن خیلی خیلی راحته!<br />فارق از اینکه چقدر پول داشته باشه ،<br />به هر میزانی که در اختیارش هست ، خرج میکنه ...<br />بی حساب و کتاب ...<br />نه تنها خرج هایی که لازم و واجب هستن ،<br />بلکه در مورد چیزهایی که واقعا بی مورد هستند ،<br />و جز ولخرجی! نام دیگری براشون نمیشه گذاشت!<br />منطق این جور آدما اینه که :<br />"حال رو بچسب!" ...<br />"بی خیال فردا ! " ...<br />"فردا ، کی مرده است کی زنده! امروز رو خوش باش! "<br />و در نهایت داستان! ،<br />آدمی رو می بینیم که هیچی نداره!<br />همه چیزش رو در قمار زندگی باخته!<br />–<br />( البته شکر میون کلام خودم!<br />یاد اون شعره افتادم که اکبر گنجی هم بهش اشاره! کرده بود !!!<br />و البته داستان ما هیچ ربطی به اون نداره!!! )<br />–<br />آره!<br />داشتم میگفتم!<br />در نهایت این آدم رو می بینیم که هیچی براش نمونده ...<br />از بس که بی خیال فرداهاش بوده ،<br />و به امروزش چسبیده ،<br />این فردایی که دیروز اومدنش رو منکر میشد یا جدی نمیگرفتش ،<br />یا اون کسایی رو که فردا رو بهش یادآور می شدن مسخره می کرد ،<br />بالاخره فرا می رسه!<br />و اون حالا هیچ راه گریزی نداره!<br />همه چیز رو از دست داده و فرصتی هم باقی نیست!<br />تازه اگر هم باقی باشه ،<br />لذتهای نامحدود دیروز اونو بیش از حد بدعادت کرده!<br />نتیجه میشه یه زندگی نکبت باری که همچین آدمی ،<br />مجبور میشه برای تهیه ی یه لقمه نون ،<br />پیش غریبه و آشنا خودشو کوچیک کنه ...<br />و با هزار ننه من غریبم بازی زندگی اش رو بگذرونه ...<br />...<br />نفر اول ،<br />در طول زندگی اش ،<br />مدام در این اضطراب به سر می بره که ،<br />مبادا پولهاشو از دست بده!<br />یا مبادا خرج اضافه ای بکنه!<br />یا مبادا دوست و رفیقی بخواد از مال و ثروتش سوء استفاده کنه!<br />و در حقیقت به وضوح ، از زندگیش هیچ لذتی نمی بره ...<br />نفر دوم ،<br />در عین حال که در ابتدا ،<br />بیش از حد معمول از زندگیش لذت می بره ،<br />اما روزی فرا می رسه که این "لذتهای" بی حد و اندازه ،<br />به "ذلت های" بی حد و اندازه تبدیل میشن ...<br />و از اون جایی که این آدم ،<br />فقط به فکر حال و لحظه ی فعلی اش هست ،<br />با کوچیکترین ضربه ی مالی ،<br />شکست سنگینی خواهد خورد!<br />روزگار همیشه بر وفق مراد نیست!<br />و کسی که تنها به "امروز" فکر میکنه ،<br />"فردا" رو فراموش خواهد کرد ...<br />و از اون بدتر به خاطر عادتی که تو ولخرجی زیاد داشته ،<br />فردا روز ، رنج بیشتری رو باید تحمل کنه ،<br />چون منبع این ولخرجی ها به هر حال محدوده!<br />( مگر اینکه واقعا نامحدود باشه! )<br />و از اون طرف ،<br />فکر کردن مطلق به فرداها ،<br />منجر به فراموشی و نابودی امروز یا همان فرداهای نیامده خواهد شد!<br />...<br />اعتدال ،<br />اعتدال ،<br />و باز هم اعتدال؛<br />...<br />اگر بشه که آدم ،<br />هم خسیس نباشه ،<br />هم ولخرج نباشه ،<br />هم مطلقا به فکر امروز نباشه ،<br />هم مطلقا به فکر فردا نباشه ،<br />هم از امروزش لذت ببره ،<br />و هم به فکر لذت فرداش باشه ،<br />هم ...<br />چی میشه ........... !!!<br />...<br />..<br />.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3225405-779191491572319796?l=taravat.blogspot.com' alt='' /></div>عليرضاhttp://www.blogger.com/profile/01923363721638912482noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3225405.post-69402035194494058412007-04-06T23:32:00.000+03:302007-04-06T23:34:43.310+03:30پر کن پیاله را ،<br />کاین آب آتشین ،<br />دیری ست ره به حال خرابم نمی برد!<br />...<br />این جام ها – که در پی هم می شود تهی –<br />دریای آتش است که ریزم به کام خویش ،<br />گرداب می رباید و ، آبم نمی برد!<br />...<br />من ، با سمند سرکش و جادویی شراب ،<br />تا بیکران عالم پندار رفته ام<br />تا دشت پر ستاره ی اندیشه های گرم<br />تا مرز ناشناخته ی مرگ و زندگی<br />تا کوچه باغ خاطره های گریزپا ،<br />تا شهر یادها ...<br />دیگر شراب هم<br />جز تا کنار بستر خوابم نمی برد!<br />...<br />هان ای عقاب عشق!<br />از اوج قله های مه آلود دوردست<br />پرواز کن به دشت غم انگیز عمر من<br />آنجا ببر مرا که شرابم نمی برد!<br />...<br />آن بی ستاره ام که عقابم نمی برد!<br />...<br />در راه زندگی ،<br />با این همه تلاش و تمنا و تشنگی ،<br />با این که ناله می کشم از دل که : آب... آب...!<br />دیگر فریب هم به سرابم نمی برد!<br />...<br />پر کن پیاله را ...<br />...<br />..<br />.<br />* فریدون مشیری<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3225405-6940203519449405841?l=taravat.blogspot.com' alt='' /></div>عليرضاhttp://www.blogger.com/profile/01923363721638912482noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3225405.post-14122296684068817482007-03-22T19:37:00.000+03:302007-03-22T20:17:01.594+03:30سال 85 ،<br />همچون سال های قبل ،<br />سالی بود مملو از حادثه و رخداد ،<br />مملو از شادی و تلخی ،<br />مملو از شگفتی و نگرانی ،<br />و ....<br />اما هر چه بود ،<br />به چشم بر هم زدنی ؟ بگذشت!<br />...<br />سال بدی نبود!<br />مثبت و منفی را هر دو با هم دارا بود! ...<br />ولی در مجموع ،<br />کفه ی مثبت ،<br />بیشتر سنگینی می کرد ...<br />و این موضوع بی شک ، جای شکر دارد ...<br />...<br />در سالی که گذشت ،<br />تجارب زیاد و گران بهایی را کسب کردم ...<br />مرحله ی مهمی از تحصیل به پایان رسید ...<br />از مرحله ی مهم و سخت دیگری خلاص! شدم ...<br />با آدمهای عجیب و مختلف ،<br />با سلایق و نگاه ها ،<br />و اخلاق و خصوصیات مختلف آشنا شدم ...<br />...<br />به عکاسی رو آوردم!<br />و عکاسی ،<br />بهانه ای شد برای سفر در این سرزمین ،<br />و جستجو کردن زیبایی ها ...<br />...<br />و لذت ثبت این زیبایی ها ،<br />بی شک یکی از شیرین ترین لذت هایی بود ،<br />که در سالی که گذشت نصیبم شد!<br />...<br />به مانند هر سال ،<br />حرص زیاد خوردم از وضع جامعه و زندگی ،<br />و رفتار مردمان این سرزمین با یکدگر ،<br />و عملکرد ناصواب مسئولین امر ،<br />و هزاران امر دردبرانگیز دیگر ...<br />...<br />به وضع جامعه که نگاه میکنم ،<br />در قیاس با سال قبل ،<br />به نظر نمی رسد که اوضاع بهتر شده باشد! ،<br />- به قول دوستی - اگر بدتر نشده باشد!<br />...<br />در یک کلام ،<br />آینده ، روشن نیست! ،<br />که تار است و تاریک و لرزان ...<br />...<br />با تمام این اوصاف اما ،<br />دوست دارم در این بهار دوباره ،<br />و در این فصل سرزندگی و نشاط ،<br />به همه چیز ،<br />- حتی به تاریکی ها -<br />روشن و مثبت بنگرم ...<br />و امیدوار باشم به آینده ای زیبا ..<br />و روزهایی شیرین و رویایی ...<br />و آرامشی جاودانه ...<br />...<br />لحظه ای از این اندیشه و خیال نمی گذرد ،<br />که بر لبانم لبخندی شیرین ، نقش می بندد!<br />همین لبخند و امید لرزان بس است مرا ! ... ،<br />اگر قدرش را بدانم و حفظش کنم ...<br />...<br />پیش به سوی آغاز سالی نو ،<br />و روزهایی شیرین و خاطره برانگیز و زیبا ...<br />با قدم هایی استوار و محکم ...<br />...<br />آینده در دستان ماست ،<br />اگر خود بخواهیم و اراده کنیم ...<br />سال نو مبارک!<br />...<br />..<br />.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3225405-1412229668406881748?l=taravat.blogspot.com' alt='' /></div>عليرضاhttp://www.blogger.com/profile/01923363721638912482noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3225405.post-84015928308659744852007-03-17T12:18:00.000+03:302007-03-17T12:20:33.250+03:30هر کسی که ،<br />برای رسیدن به هدفی ،<br />سختی ها و دشواری ها را تحمل میکند ،<br />به میزان زحمتی که میکشد و هزینه ای که صرف میکند ،<br />به یقین به آنچه که می خواهد ،<br />دیر یا زود ،<br />دست پیدا خواهد کرد ...<br />مگر آنکه با نرسیدن به آن هدف و شکست ظاهری ،<br />پیروزی بزرگتر و ارزشمندتری ،<br />در انتظارش باشد ...<br />و نکته اینجاست که ما اکثر اوقات ،<br />از این پیروزی بزرگتر بی خبریم ...<br />چون به لحظه می اندیشیم و متاسفانه ،<br />برخلاف ظاهر امر ،<br />به "کم" قانعیم!<br />به پیروزی های اندک و زودگذر ...<br />...<br />بی آنکه متوجه باشیم ،<br />این شکست های اولیه ،<br />پلی است به سوی پیروزی های بزرگتر ...<br />...<br />در واقع ما انتظار داریم اهداف بزرگمان ، خیلی زود برآورده شوند!<br />با کمترین هزینه و دشواری!<br />...<br />در حالی که وقوع پیروزی های بزرگ ،<br />بدون هزینه و دشواری و شکست های فراوان ،<br />محال است!<br />...<br />..<br />.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3225405-8401592830865974485?l=taravat.blogspot.com' alt='' /></div>عليرضاhttp://www.blogger.com/profile/01923363721638912482noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3225405.post-68693080765529768142007-03-10T16:37:00.000+03:302007-03-10T16:46:42.595+03:30واسه ما همیشه زود ، دیر میشه لحظه ،<br />بودن و نبودنی که کاش بی ارزه ...<br />همتی کن ،<br />پای این سقف شکسته ،<br />نگو این ، سقوط آخر ، راهتو بسته ،<br />کم نشو ...<br />تو وحشت باغی که سوخته<br />سکه ی خنده اتو ، کی به غم فروخته ؟<br />نگو تقدیره و صدتا گره داره ،<br />قحطی نور رو نذار پای ستاره ...<br />...<br />نوبت ما که میشه ،<br />پیر میشه ، زنجیر میشه لحظه ،<br />به خدا دو روز دنیا ، به بدی هاش نمی ارزه ...<br />نوبت ما که میشه ،<br />پیر میشه ، زنجیر میشه لحظه ،<br />به خدا دو روز دنیا ، به بدی هاش نمی ارزه ...<br />...<br />گریه کن برای عاشقانه دیدن ،<br />قد بکش ،<br />شوق پریدن تو با من ...<br />گریه کن برای عاشقانه دیدن ،<br />قد بکش ،<br />شوق پریدن تو با من ...<br />...<br />واسه ما همیشه زود ، دیر میشه لحظه ،<br />کاری کن نفس کشیدنت بی ارزه ...<br />واسه ما همیشه زود ، دیر میشه لحظه ،<br />کاری کن نفس کشیدنت بی ارزه ...<br />...<br />نوبت ما که میشه ،<br />پیر میشه ، زنجیر میشه لحظه ،<br />به خدا دو روز دنیا ، به بدی هاش نمی ارزه ...<br />...<br />..<br />.<br />* ترانه ی کم نشو با صدای رضا صادقی<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3225405-6869308076552976814?l=taravat.blogspot.com' alt='' /></div>عليرضاhttp://www.blogger.com/profile/01923363721638912482noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3225405.post-10851515776057337572007-03-05T19:02:00.000+03:302007-03-05T19:03:41.593+03:30می روم<br />و می کشمش با خود<br />تمامی این سال ها<br />در نوک پایم.<br />گاهی هم می شود<br />کمتر با هم باشیم<br />سایه ام یک سو<br />و من ،<br />سوی دیگر ...<br />...<br />..<br />.<br />اورهان ولی<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3225405-1085151577605733757?l=taravat.blogspot.com' alt='' /></div>عليرضاhttp://www.blogger.com/profile/01923363721638912482noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3225405.post-80493281712915063512007-02-18T23:30:00.000+03:302007-02-18T23:31:30.951+03:30واقعیت ها ...<br />واقعیت ها ...<br />واقعیت ها ...<br />واقعیت ها ...<br />واقعیت ها ...<br />...<br />این واقعیت های لعنتی ...<br />...<br />..<br />.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3225405-8049328171291506351?l=taravat.blogspot.com' alt='' /></div>عليرضاhttp://www.blogger.com/profile/01923363721638912482noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3225405.post-17832392042438609112007-02-15T23:50:00.000+03:302007-02-15T23:51:03.150+03:30مدت کوتاهی بود که درس خوندن ،<br />فراموش شده بود!<br />وضعیت هم ،<br />لرزان بود ...<br />و یا شاید هم بهانه ای برای درس نخوندن!<br />اما با رفع لرزانندگی! نسبی وضعیت ،<br />کنکوری دیگه پیش روم سبز شد!<br />و حالا ،<br />در این روزهای کوتاه مانده تا کنکور ،<br />درس خوندن دوباره آغاز شده!<br />...<br />در حقیقت مروری است بر آموخته های 4 سال گذشته ... ،<br />که ناخودآگاه خاطرات اون روزها رو هم زنده میکنه ...<br />...<br />از طرفی ،<br />وقت بسیار کوتاهه ...<br />و از طرفی درگیریهای دیگه و شاید هم تنبلی ،<br />از جمله ی دیگر واقعیت های پیش روست!<br />...<br />و در مقابل ،<br />انگیزه های کافی برای بیشتر درس خوندن ، وجود نداره!<br />گرچه گاه گداری انگیزه هایی ،<br />با شنیده ها و حرف ها و توصیه های اقوام و دوستان ایجاد میشه ... ،<br />و مدت کوتاهی پر رنگه ... ،<br />اما کم کم ،<br />کم رنگ میشه!<br />...<br />خلاصه نه میشه درس نخوند ،<br />و نه میشه بیش از حد به خویشتن فشار آورد!<br />...<br />تا که چه پیش آید!<br />...<br />..<br />.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3225405-1783239204243860911?l=taravat.blogspot.com' alt='' /></div>عليرضاhttp://www.blogger.com/profile/01923363721638912482noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3225405.post-34416074554984339852007-02-05T21:29:00.000+03:302007-02-05T21:34:50.432+03:30در حال صحبت با یکی از دوستانم هستم ...<br />مسیری طولانی رو پیاده طی می کنیم ...<br />و در این بین از خاطرات گذشته میگیم ،<br />خاطراتی که ناخودآگاه ،<br />با کوچه ها و خیابونهایی که ازشون می گذریم ،<br />هماهنگ میشن ...<br />خاطراتی از 10 سال پیش ...<br />از استادهای بامزه ای که هر کدوم یه اخلاق خاصی داشتن!<br />بعضی خیلی خوش اخلاق ،<br />و بعضی دیگه در کمال! بد اخلاقی و خشونت! ...<br />بعضی خوش انصاف و بعضی دیگه در کمال! بی انصافی ...<br />...<br />و ما جز تحمل و پذیرش این اخلاق های گونه گون ،<br />چاره ی دیگری نداشتیم!<br />از درس های دوست داشتنی و تنفربرانگیز!<br />از لحظات ترس و دلهره و شادی آور ...<br />از بچه ها ،<br />از کابل هایی که ،<br />همیشه تو دست یکی از ناظم ها بود!<br />از ...<br />...<br />به دوستم میگم خوش به حال شماها که تو اون دوران ،<br />شیطون بودین و برا خودتون خوش بودین !<br />رها از همه چیز و همه کس !<br />کیف دنیا رو می کردین !<br />موقع درس و امتحان هم که میشد تقلب به کمکتون می اومد!<br />اون وقت ،<br />من بیچاره سر امتحان ،<br />سرم حتی برای لحظه ای هم ،<br />از روی برگه تکون نمی خورد !<br />...<br />زمان می گذرد ،<br />به سرعت ،<br />...<br />10 سال دیگه هم به شکلی مشابه ،<br />به یادآوری خاطرات امروز خواهد گذشت!<br />...<br />از امروز ،<br />از این روزها ،<br />چه باقی خواهد ماند برای فرداها ؟<br />...<br />..<br />.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3225405-3441607455498433985?l=taravat.blogspot.com' alt='' /></div>عليرضاhttp://www.blogger.com/profile/01923363721638912482noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3225405.post-61924167751169037662007-01-29T17:40:00.001+03:302007-01-29T17:40:52.986+03:30تا به حال با خود اندیشیده ایم ،<br />اگر در زمانه ی حسین و یزید بودیم ،<br />یزیدی بودیم یا حسینی ؟<br />و یا هیچ کدام ؟<br />اگر در شرایطی قرار می گرفتیم که ،<br />در میانه ی یاری کردن و نکردن حسین قرار می گرفتیم ،<br />به یاری اش می شتافتیم و همه چیزمان را فدایش می کردیم ،<br />یا همچون دیگر مردمان آن دیار ،<br />ترجیح می دادیم که به خویش بیاندیشیم ،<br />و خود را و جان عزیزمان را به خطر نیاندازیم ؟<br />و یا بی تفاوتی را بر همه چیز و همه کار ترجیح می دادیم ؟<br />و یا اساسا قادر به تشخیص حق از باطل نبودیم ؟<br />و یا شاید یزیدی می شدیم و علیه حسین اقدام می کردیم ؟<br />...<br />پس چگونه است که امروزه بر مردمان آن دیار لعنت می فرستیم ؟<br />و یا احمق و نادان و ناسپاس و کافر می خوانیمشان ؟<br />...<br />مطمئنیم که اگر ما به جای آن مردمان بودیم ،<br />بهتر از آنان عمل می کردیم ؟<br />و یا شاید هم بدتر ؟<br />...<br />ای کاش در کنار این سینه زنی ها و بر سر کوبیدن ها و اشک ریختن ها ،<br />که شاید در جای خود مفید هم باشند ،<br />اندکی به راه ، هدف ، اخلاق و کردار حسین هم می اندیشیدیم ...<br />...<br />اینکه حسین که بود ؟<br />چه منش و اخلاقی داشت ؟<br />از برای چه آن مصائب را متحمل شد ؟<br />حرف حسابش چه بود ؟<br />یزیدیان چه می گفتند ؟<br />از چه چیز در هراس بودند ؟<br />از برای چه می خواستند حسین و یارانش را نابود سازند ؟<br />نگران پایه های لرزان حکومت خویش نبودند ؟<br />...<br />اما گویی ،<br />تنها دوست داریم "مصائب" را بشنویم و اشک بریزیم ،<br />و مدعی شویم که "حسینی" هستیم و جزو یاران وفادار و صدیق او ...<br />اما در عمل از حسینی رفتار کردن و درس گرفتن از کردار او ، خبری نباشد ...<br />...<br />آیا حسین مبارزه کرد که ما امروز ،<br />تنها برایش اشک بریزیم و بر او و خاندانش ترحم کنیم ؟<br />یا هدفی بزرگ تر و فراتر از این داشت ؟<br />...<br />به راستی وظیفه ی ما در این روز و روزگار ،<br />تنها اشک ریختن است ؟<br />...<br />..<br />.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3225405-6192416775116903766?l=taravat.blogspot.com' alt='' /></div>عليرضاhttp://www.blogger.com/profile/01923363721638912482noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3225405.post-84139144442352000022007-01-26T19:43:00.000+03:302007-01-26T19:45:26.658+03:30با وجود تمام نعماتی که ،<br />پیش رویم است ،<br />و روالی که به طور معمول و نرمال ،<br />در حال سپری شدن است ،<br />اما با این حال ،<br />باز هم دلم "خوش" نیست!<br />...<br />نمیدانم دلم چه میخواهد ...<br />نمیدانم دقیقا به دنبال چه هستم ؟<br />...<br />خواهرم از کارش میگوید و اینکه تا یک ماه آینده ،<br />باید به فکر کار جدیدی باشد و در این باب نگران است ...<br />و من به او میگویم آن مشکل هم حل خواهد شد اما ،<br />این به معنای حل شدن تمام مشکلات نیست!<br />که فردا روز ،<br />مشکلی دیگر در مقابل دیدگانت سبز خواهد شد!<br />و روز از نو روزی از نو!<br />...<br />گویی ما آدمیان ،<br />به دنبال آرامشی پایدار و همیشگی هستیم ...<br />و هر چه می گردیم ،<br />نمی یابیمش!<br />امروز در فکر رفع مشکلی هستیم ...<br />و تنها و تنها ،<br />به حل شدن آن می اندیشیم ،<br />و تصور می کنیم با رفع آن ،<br />آرامشی رویایی ،<br />نصیبمان خواهد شد ...<br />ولی پس از رفع آن مشکل ،<br />با مشکلی جدید مواجه می شویم و دوباره ...<br />و طبیعی است که در این میان ،<br />از آرامش فوق! خبری نخواهد بود ...<br />...<br />شاید من هم به دنبال چنین آرامشی هستم ؟<br />...<br />آرامشی که در آن ،<br />فقط شادابی باشد و شادی ...<br />آسایش باشد و راحتی ...<br />عشق باشد و دوستی ...<br />مهر باشد و صفا و محبت ...<br />خوبی ها باشند و زیبایی ها ...<br />و در مقابل ،<br />از تمام زشتی ها ،<br />و خستگی ها ،<br />و ناخوشی ها ،<br />و تلخی ها و ... ،<br />خبری نباشد ...<br />...<br />شاید هم ،<br />انتظار دست یافتن به چنین آرامشی در این دنیا ،<br />از اساس ، خطا باشد ...<br />...<br />در این فکرها به سر می برم که ،<br />ناگهان فکر دیگری ذهنم را مشغول میکند ...<br />اینکه اگر هر کدام از وضعیتهای نرمال فعلی ،<br />دچار اشکال می شدند ...<br />چه پیش می آمد ؟<br />اینکه اگر در هر زمینه ای که در حال حاضر ،<br /> مشکلی در موردش وجود ندارد ،<br />وضع فرق میکرد و مشکلی وجود می داشت ،<br />الان من به چه فکر میکردم ؟<br />در آن شرایط و حال و هوا ،<br />دوست داشتم که چه اتفاقی بیفتد ؟<br />...<br />به ناشکر بودن خودم لعنت می فرستم!<br />...<br />با این وجود اما ،<br />نمیدانم چرا ،<br />با تمام این اوصاف ،<br />باز هم دلم "خوش" نیست!<br />نمیدانم دلم چه میخواهد ...<br />نمیدانم دقیقا به دنبال چه هستم ؟<br />...<br />..<br />.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3225405-8413914444235200002?l=taravat.blogspot.com' alt='' /></div>عليرضاhttp://www.blogger.com/profile/01923363721638912482noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3225405.post-1168802740211950612007-01-14T22:54:00.000+03:302007-01-14T22:59:14.326+03:30کنکور ...<br />دانشگاه ...<br />بحثها و جدلهای سیاسی! فرهنگی! ...<br />آشنایی با یک دوست در دانشگاه و در هنگامه ی این بحث ها ...<br />همراهی با این دوست ...<br />سفری به کوه و طبیعت ...<br />رهایی از این شهر پر دود و آلوده ...<br />هم صحبتی با این دوست ...<br />راهنمایی های اتفاقی او و دوستانش ...<br />بیمارستان ...<br />معاینه ...<br />آزمایش ...<br />توکل بر تو ...<br />نتیجه ای درست در لب مرز! ...<br />پشت سر گذاشتن گام اول ...<br />جلسه ی نهایی ...<br />نتیجه ای مبهم ...<br />تردید و دو دلی ...<br />اضطرابی کشنده ...<br />نگرانی طاقت فرسا ...<br />توکل بر تو ...<br />...<br />...<br />برداشته شدن گام نهایی ...<br />...<br />...<br />به اتفاقات عجیبی که ،<br />در این چند ساله رخ داده ، می اندیشم ...<br />به ارتباطات عجیب و غریب مابین این اتفاقات ...<br />به اینکه اگر تک تکشان رخ نداده بودند ،<br />چه بسا نتیجه ی امروز ،<br />چیزی دیگر بود و خوشحالی امروز ،<br />مبدل به ناراحتی و افسوس می گردید ...<br />...<br />...<br />...<br />می اندیشم ،<br />به لطف و رحمت تو ،<br />به یاری ات ،<br />به مهربانی ات ...<br />اشک از چشمانم جاری میشود ...<br />از اینکه تو چقدر در حقم لطف داشته ای ،<br />و من چقدر ضعیف و سست ایمان بوده ام ...<br />اینکه "تو" را داشته ام و در به در به دنبال این و آن بوده ام ،<br />که یاری ام کنند و ......... <br />اما "تو" ،<br />بدون هیچ انتظار یا منفعتی ، تمام و کمال یاریم کرده ای ...<br />...<br />اینکه دشواری های پیش رویم زیاد بوده اند ،<br />شاید به این دلیل بوده که خواسته ای بر من ثابت کنی که اگر یاری "تو" باشد ،<br />سخت ترین شرایط را هم می توان پشت سر گذاشت ...<br />و از شرایط و ظواهر امر نباید نگرانی و دلهره بر خود راه داد ...<br />اگر هم خواسته و نیازی ، در ظاهر از طرف "تو" اجابت نمیشود ،<br />بدون شک حکمتی در آن نهفته است که در نهایت ،<br />به نفع خود ماست ... ،<br />اگر دریابیم ...<br />...<br />...<br />...<br />شرمسارم که با وجود تمام لطف و مرحمتهای همیشگی ات ،<br />با بنده ای سست ایمان مواجه هستی ...<br />با این وجود ،<br />شکرگزاری بنده ناچیزت را پذیرا باش!<br />ای دوست مهربانی که هیچ وقت بندگانت ( دوستانت ؟ ) را فراموش نمیکنی ،<br />حتی اگر آنان فراموشت کرده باشند ...<br />...<br />ای مهربان ترین مهربانان عالم ، ...<br />ای یگانه ، ...<br />"تو را سپاس" ......<br />...<br />..<br />.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3225405-116880274021195061?l=taravat.blogspot.com' alt='' /></div>عليرضاhttp://www.blogger.com/profile/01923363721638912482noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3225405.post-1167817750422810302007-01-03T13:18:00.000+03:302007-01-03T13:19:13.353+03:30یک اتفاق ...<br />یک دیدار ...<br />یک خاطره ...<br />...<br />و اگر تو ، این گونه "خوشبختی" ،<br />من نیز به خوشی تو ، خوشم!<br />و به حکم مهر و دوستی ،<br />آن می کنم که تو را "خوش" است!<br />حتی اگر بر راه و روشت ،<br />خرده بگیرم ،<br />و هنوز هم بر این امر پافشاری کنم <br />که تو ،<br />به جای حل مسئله ،<br />صورت مسئله را پاک کرده ای!<br />و ......<br />اما حال که نمیخواهی بشنوی ،<br />و شنیدن آزارت می دهد ،<br />و به راه خود اصرار داری ،<br />حرفی نیست!<br />خوش باشی و آرام ، برادر ...<br />...<br />..<br />.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3225405-116781775042281030?l=taravat.blogspot.com' alt='' /></div>عليرضاhttp://www.blogger.com/profile/01923363721638912482noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3225405.post-1167436626928957792006-12-30T07:02:00.000+03:302006-12-30T03:42:36.933+03:30عجیب بود و جالب و حیرت آور ! <br />خواندن نوشته های گذشته ....<br />این من بوده ام ؟<br />...<br />خنده و گریه توامان به سراغم می آید ....<br />از حوادث و اتفاقات ریز و درشت آن روزها و خاطراتی که به ناگه زنده می شوند ...<br />و به واکنش های آن روزهایم نسبت به آنها ...<br />...<br />" سختی های دیروز را به امید نتیجه ی شیرین ِامروز ، تحمل کرده ای ...<br />و امروز مانده ای که برای فرداهای هنوز نیامده چه "قوت قلبی" بتراشی! "<br />...<br />وای!<br />انگار همین دیروز بود!<br />شادی ها ...<br />غم ها ...<br />خوشی ها ...<br />ناخوشی ها ...<br />آق داداش! و مهر و محبتهای فراموش ناشدنی اش(*) ...<br />همسایه های احمد محمود ...<br />سادگی ها ...<br />یافتن محبوب! ...<br />دوستی ها ...<br />دانشگاه ...<br />اساتید و بچه ها ...<br />محیطی عجیب و غریب ...<br />آرزو ها ...<br />ابهام ها و تردید ها ...<br />وای!<br />چه زود گذشتند!<br />انگار همین دیروز بود!!<br />...<br />در حال خواندن نوشته ی 28 آذر سال پیش هستم :<br />" او مي گويد روزي حسرت همين کلاسها را خواهيم خورد ،<br />و من به گفته او ايمان و يقين دارم ...<br />و صد حيف که چنين کلاسهايي انگشت شمارند ...<br />و زمان نيز بي هيچ صبري به سرعت در حال سپري شدن است ... "<br />...<br />و حال ، عجیب هوای آن روزها را کرده ام ... <br />دلم بی نهایت تـنـگ است برای آن استاد ... برای آن کلاس شلوغ ...<br />برای روزهایی که به دشواری بر سر کلاسی حاضر میشدم که حضورم واجب نبود...<br />اما چنان شور و شوقی داشتم که این شور و شوق ، حضورم را واجب گردانیده بود!<br />...<br />* برای تـو آق داداش!<br />برای آن سبزی پاک کردن! سر سفره افطارت! ...<br />برای خوردن شربت خاكشير در میدون انقلاب! ...<br />برای آن روزهایی که با هم درد دل میکردیم و به تحلیل و بحث مشغول بودیم ....<br />برای آن لحظات شیرینی که کتابهایی ارزشمند و بی نهایت زیبا و عمیق برایم هدیه آوردی ، ....<br />و اندیشه هایی را در روح و جانم زنده کردی و پروراندی ،<br />که بدون شک نگاهم را به دنیا و هستی و زندگی تغییر داد ....<br />برای تمام آن مهرها و دوستی ها ،<br />که به هیچ طریقی ،<br />نمی توان فراموششان کرد .........<br />...<br />دلم ،<br />تنگ است ، <br />برای آن روزها ...<br />...<br />..<br />.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3225405-116743662692895779?l=taravat.blogspot.com' alt='' /></div>عليرضاhttp://www.blogger.com/profile/01923363721638912482noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3225405.post-1167317756025272562006-12-28T18:23:00.000+03:302006-12-28T18:25:59.106+03:30در مورد بازی شب یلدا (*) ، تعداد زیادی از دوستان وبلاگ نویس از این بازی خوششون اومد و دعوت دوستانشون رو اجابت کردند و عده ای دیگر هم به دلایلی شرکت نکردند ... و چه بسا علت شرکت نکردنشون هم کاملا موجه بوده باشه و شاید ناراحتی من و دوستان دیگه از این بابت درست نبوده باشه چون یه طرفه به قاضی رفتیم و قضاوت زود هنگام کردیم ... که از این بابت شرمنده ی این دوستان شدم ...<br />...<br />..<br />.<br />* اصلاحیه ای بر نوشته ی پیشین<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3225405-116731775602527256?l=taravat.blogspot.com' alt='' /></div>عليرضاhttp://www.blogger.com/profile/01923363721638912482noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3225405.post-1167119995519803192006-12-26T11:29:00.000+03:302006-12-28T18:17:56.656+03:30پی نوشتی بر پست قبلی : <br />لیست پیشنهادیم "تاحدودی" تو زرد از آب در اومد! (*)<br />به هر حال غرض ، شادی اندکی بود و لبیکی به دوستان قبلی !<br />و مهم اینکه به هر حال برای من هم تجدید خاطره ای شد از گذشته ...<br />به اضافه اینکه متوجه اشتراکات زیاد دیگر دوستان با خودم شدم که اصلا فکرش رو هم نمیکردم!<br />به هر حال بازی جالبی بود!<br />ممنون از کسانی که این ایده رو مطرح و اجرا کردند!<br />...<br />..<br />.<br />(*)مقادیری از جملات بنا به صلاحدید خودم اصلاح شد!<br />از بین لیستی که پیشنهاد داده بودم <a href="http://www.persianblog.com/posts/?weblog=affa.persianblog.com&postid=6004426">افسانه</a> رو سفیدم کرد!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3225405-116711999551980319?l=taravat.blogspot.com' alt='' /></div>عليرضاhttp://www.blogger.com/profile/01923363721638912482noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3225405.post-1166902440659851682006-12-23T23:03:00.000+03:302006-12-28T18:22:05.250+03:30به پیروی از <a href="http://oldouzlar.blogfa.com/post-190.aspx">سونا</a> و دیگر دوستان جهت شرکت تو بازی! :<br /><br />1. در دوران اصلاحات آقای خاتمی عادت کرده بودم هر روز روزنامه بخرم و واو به واوش رو هم میخوندم! و اگر این کارو نمیکردم دچار عذاب وجدان می شدم!!! و انگاری که یه کار واجب و لازم رو انجام نداده باشم روزم شب نمیشد! ( امان از دست تو سید! که چه کارها که با ما نکردی ) <br />از اون بدتر عادت داشتم روزنامه ها رو نگه دارم و نریزمشون دور و مادرم از دستم شاکی بود اساسی! ضمن اینکه در موردشون تعصب هم داشتم! و اگر کسی مثلا چیزی روشون می نوشت یا پاره شون می کرد یا می خواست ازشون به عنوان شیشه پاک کن! استفاده کنه رگ غیرتم شدیدا میزد بالا! و شاکی میشدم ....<br />این عادت رو البته تا به امروز هم با تمام فراز و نشیب ها حفظ کردم اما کمی از غلظتش کاسته شده! مثلا الان این امکان وجود داره که روزی به خاطر مشغولیات زیاد نرسم روزنامه بخرم! یا مثلا برای روزنامه ها یه عمر مفید! تعریف کردم و تا یه ماه نگهشون میدارم و بعد میریزم دور! و البته غیرت و حساسیتم هم نسبت به قبل کمتر شده! اما متاسفانه یا خوشبختانه هنوز بی غیرت نشدم!<br /><br />2. وقتی سوار اتوبوس میشم عادت دارم که حتما یه چیزی مطالعه کنم و اگر این کارو نکنم کلافه میشم! برای همین هم همیشه روزنامه یا مجله یا در نهایت کتابی همرام هست که از این کلافگی جلوگیری بشه!<br /><br />3. یه دفعه باید سر وقت می رسیدم به امتحانی تو یه آموزشگاه ... ولی حسابی دیر کردم! وقتی رسیدم از شدت عجله و اضطراب و از اونجایی که عینکی هستم و به خاطر اینکه درب داخلی کلاس از شیشه!!! بود و خیلی هم تمیز و براق و شفاف! بود اون رو ندیدم و با عینک و سر رفتم تو شیشه! <br />خلاصه عینکم کج و کوله شد و خودم هم تا دقایقی مدهوش بودم! قضیه شده بود مثل این آگهی های تبلیغاتی که شیشه پاک کن هاشون رو تبلیغ میکنن!<br />البته چشمام اون قدرها هم ضعیف نیست ها ! اما خوب شیشه اش خیلی شفاف بود دیگه! <br />به هر حال خوشبختانه از امتحان "سر"بلند بیرون اومدم!<br /><br />4. تو 99 درصد امتحانات از مدرسه گرفته تا دانشگاه ، سر جلسه ی امتحان ، سرم از رو برگه امتحانی تکون نمیخورد! به نحوی که معمولا بعد از اتمام امتحان ، گردنم به شدت درد میگرفت !!! از بس که بچه مثبت بودم! و گاهی از این بابت به متقلبها حسودیم میشد و گاهی وقتها هم به این موضوع افتخار! میکردم!! که طبعا بستگی به این داشت که امتحان رو خوب داده باشم یا بد !<br /><br />5. همیشه از دروس علوم تجربی و شیمی و زیست شناسی و به طور کلی دروس حفظ کردنی بیزار بودم! یه دفعه برای اینکه زیست نخونم ، قرار شد که برم گل و گیاه جمع آوری کنم تا یه 5 نمره ای از اون طریق بگیرم بلکم کمتر مجبورشم این درس رو بخونم! به خیال خودم فکر میکردم این کار راحت تره! خلاصه دو سه روزی رو تو دشت و صحرا ! و گل فروشی ها دنبال گل و گیاههای مختلف بودم!!! اما مشکل این بود که باید اسم صحیحشون و چند تا ویژگی مهم دیگه رو هم حتما می نوشتم و بعد می چسبوندمشون به کاغذ ! مونده بودم چی کار کنم که تو یه گلدون! فروشی با یه افغانی آشنا شدم!!! و اون هم کمک کرد و با هزار مصیبت اسامی فرضی و غلط غولوط! از خودمون درآوردیم و در نهایت تحویل استاد دادم! اونم طبعا نمره کامل نداد و خلاصه نمره ام شد 13 ! بعد به خودم میگفتم آخه احمق! اگر به جای این چند روز 2 ساعت نشسته بودی درس میخوندی که وضعت بهتر از این میشد! اما خوب انگار خوندن زیست ، برام سخت تر از تحمل این مصایب بود!!!<br /><br />از بین لیستی که پیشنهاد داده بودم <a href="http://www.persianblog.com/posts/?weblog=affa.persianblog.com&postid=6004426">افسانه</a> رو سفیدم کرد!<br />...<br />..<br />.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3225405-116690244065985168?l=taravat.blogspot.com' alt='' /></div>عليرضاhttp://www.blogger.com/profile/01923363721638912482noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-3225405.post-1166108747686608822006-12-14T18:33:00.000+03:302006-12-14T18:35:50.580+03:30از ماست که برماست!<br />وقتی در انتخابات شرکت نمی کنیم ،<br />به بهانه اینکه با شرکت نکردن همه چیز درست خواهد شد!!!<br />...<br />و از طرف دیگر هیچ برنامه مشخص دیگری هم نداریم!<br />و منتظر نشسته ایم تا اوضاع جامعه به یکباره و در معجزه ای! ،<br />تغییر کند و به یک لحظه همه چیز بر وفق مرادمان شود!<br />...<br />وقتی ملت بی برنامه ای هستیم ...<br />و تنها به فکر امروزمان هستیم و بی خیال فرداها ،<br />و تنها و تنها به همین دم مشغولیم ...<br />...<br />وقتی تنها خود را می بینیم و بس ،<br />و حال و روز دیگران برایمان اهمیتی ندارد ...<br />...<br />وقتی حتی حاضر نیستیم هزینه ای هر چند کوچک ،<br />در راه بهبود اوضاع جامعه مان کنیم ...<br />...<br />وقتی توقع داریم نمایندگانی از طرف ما ،<br />تمام هستی و زندگی و توانشان را در راه "ما" خرج کنند ،<br />تا همه چیز آن طور شود که "ما" می خواهیم ،<br />و در طرف مقابل ، خودمان حاضر به همراهی آنان ،<br />و پشتیبانی از آنها نیستیم ،<br />و تنها نظاره گری بیش نیستیم ،<br />و اگر پایش بیفتد و به اقدام و یاری ما احتیاجی باشد ،<br />از جایی که در آن نشسته ایم حتی تکانی هم نخواهیم خورد!<br />...<br />و وقتی در این هنگامه ،<br />نمایندگان "ما" به تنهایی کاری از پیش نمی برند ،<br />بر آنان خرده می گیریم و به مانند اخلاق همیشگی مان ،<br />به باد انتقاد و فحش و تهمت و ناسزا می گیرمشان که :<br />" اینها هم مثل بقیه بودند!<br />اینها هم به دنیال منافع خود و اطرافیانشان بودند!<br />همه چیز تنها فیلمی بود برای خر کردن من و شما!<br />همه شون سر و ته یه کرباسند!<br />مردم رو خر؟ فرض کردند!<br />و ............... "<br />...<br />به حال خود باید بگرییم ...<br />به حال گذشته و امروز و فردای خود ...<br />ما با یکدیگر بد کرده ایم ،<br />و از بد روزگار ، بد خواهیم کرد ...<br />...<br />گریزی نیست!<br />جز درس گرفتن از گذشته ...<br />ای کاش اشتباهات گذشته را دوباره تکرار نمی کردیم ...<br />با رای ندادن گذشته ما ، چیزی درست نشده ...<br />و با رای ندادن فردا نیز ، چیزی درست نخواهد شد ...<br />که برعکس ،<br />بر خراب تر شدنش نیز خواهیم افزود ...<br />بدون پشتیبانی و خواست تک تک ما ،<br />و بدون مشارکت مان ،<br />حتی بر سر انتخاب میان بد و بدتر ،<br />اوضاع مان بهبود نخواهد یافت ...<br />...<br />حتی اگر انتخاب ها "ایده آل" نباشد ،<br />باز هم انتخاب از میان آنچه موجود است ،<br />عاقلانه ترین کار است که لااقل بدتر از این که هست نشود...<br />نگوییم که دیگر بدتر از این نمی شود که خود بهتر می دانیم که می تواند بدتر از این شود!<br />...<br />اگر از بدتر شدن اوضاع لذت می بریم ،<br />فردا در انتخابات شرکت نکنیم!!!<br />و اگر برای امروز و بیشتر برای "فردا" نگرانیم ،<br />شک نکنیم که شرکتمان ،<br />در تعیین سرنوشت فردا ،<br />بی هیچ تردیدی موثر است ...<br />...<br />ای کاش کمی عاقلانه می اندیشیدیم ،<br />و از توهم های هر روزه بیرون می آمدیم ...<br />و حاضر بودیم تنها "اندکی" در راه موفقیت و پیروزی "خود" هزینه کنیم ...<br />...<br />..<br />.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3225405-116610874768660882?l=taravat.blogspot.com' alt='' /></div>عليرضاhttp://www.blogger.com/profile/01923363721638912482noreply@blogger.com0